พักพิง...ที่พิงพัก(4)

4

เธอที่รัก...

                        วันเวลาที่ผ่านเลย ฉันเฝ้ามองเธออยู่เสมอ  บนท้องฟ้าที่กว้างไกล  ในสายน้ำที่ชี่ยวไหล  ในป่าเขาลำเนาไพร 

                        ในแสงสีแห่งค่ำคืนกลางเมืองใหญ่  ร้านรวงสองทางเดิน  กลางผู้คนแย้มยิ้มแปลกหน้า  และการเฮฮาที่โศกตรม

                        นับเวลานาทีที่เคลื่อนคล้อย  ตื่นตระหนกกับเสียงหวีดร้องของหญิงสาวบนตึกสูง  หวาดหวั่นกับเสียงเพลงกระแทกกระทันจากผับบาร์ไม่มีชื่อ

                        ยามใดที่เธอมองหาปลายทางไม่เห็น  จงคืนกลับสู่จุดเดิมเป็นเบื้องแรก

                                                                                    พักเอง