ไม่เคยคิดเลยว่ามีลูกแล้วจะเหนื่อยขนาดนี้..

ตอนท้องดีใจ ดี๊ด๊า ซื้อของเตรียมให้ลูกมากมาย อยากทำนู่นทำนี่กับลูก วาดฝันไว้สวยงาม แต่พอคลอดปุ๊บ เหมือนโลกถล่มทลาย ชีวิตเปลี่ยนไปมากๆ ยิ่งเราไม่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็ก ไม่นึกว่าที่เค้าบอกว่าต้องอดหลับอดนอนมันจะหนักขนาดนี้ ลูกนอนยากร้องงอแงต้องพาอุ้มเดินตลอดมันเป็นยังไง

รู้สึกตัวเองโทรมมาก ผมเผ้าไม่ได้ตัด(จริงๆแทบไม่ได้หวี จับมัดเอา) หน้าไม่ได้แต่ง ใส่แต่ชุดให้นมโคร่งๆ นานๆจะได้ออกไปข้างนอกทำธุระซื้อของ แต่ก็ต้องรีบไปรีบกลับเพราะเกรงใจคนที่ฝากเลี้ยง ปวดแขนปวดหลังระบมไปหมดจากการอุ้มลูก ที่เบื่อสุดๆคือการปั๊มนมที่วนเป็นลูปไม่จบสิ้น แต่ก็ทำเพื่อให้ลูกได้กินนมแม่

ตอนนี้ลูกน้อย 2 เดือน ผ่านไปแต่ละวันไม่เคยซ้ำกัน บางวันก็ร้องไม่หยุดเลย ยังดีที่เราพอมีคนช่วยและจ้างแม่บ้านทำงานบ้าน (ก่อนหน้านี้ทำเองแทบสลบ) แต่หลักๆและช่วงกลางคืนคือเราดู
แอบอิจฉาสามีที่ไปทำงานตามปกติ มีเวลาrelax กินข้าวนอกบ้าน เจอเพื่อนฝูง (สามีทำงานต่างจังหวัด มาหาช่วยดูลูกเสาร์อาทิตย์)

ตอนนี้พูดตรงๆถ้าย้อนไปได้ไม่มีลูกคงดีกว่า แต่มีแล้วก็ต้องดูแลกันไป ไม่รู้เป็นแบบนี้เพราะเราติดสบาย ปรับตัวยากรึเปล่า ยังโหยหาวันเวลาที่ไปกินข้าวดูหนังกับสามี ช่วงก่อนโควิดเราก็ไปเที่ยวทั้งในและต่างประเทศบ่อยๆ ตอนนี้คืออยู่บ้านเกือบ100% จริงๆตอนท้องก็ตั้งใจท้องและคิดว่าตัวเองพร้อมพอควรแล้วยังเป็นได้ขนาดนี้

เข้ามาบ่น ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นแบบเราบ้างมั้ย อยากฟังประสบการณ์และขอคำแนะนำค่ะ