เหงา(เรื่องสั้น-สั้น)

เหงา
     คุณครูนกนั่งซึมกระทืออยู่ในห้องพักครู ถึงจะมีเสียงไลน์ดังเป็นระยะๆ ก็ไม่ทำให้คุณครูนกคลายเหงาได้ รอบกายมีแต่อาคารเรียน วัสดุอุปกรณ์การเรียนการสอน ซึ่งไร้ชีวิต คุณครูนกเลื่อนดูไลน์อย่างเหนื่อยหน่าย พลางคิดถึงตอนเปิดเทอมที่มีนักเรียนและครูอยู่กันอย่างอึกทึก คุณครูต้องขับเคี่ยวกับลูกศิษย์จอมซนชั้นมอสองจนไม่มีเวลาได้มานั่งละเลียดความเหงาอย่างนี้ โดยเฉพาะนายสมชัยหัวโจกประจำห้องซึ่งคุณครูเกลียดขี้หน้ามากกว่าใครอื่น แต่ขณะนี้คุณครูนกกลับคิดถึงลูกศิษย์คนนี้มากกว่าลูกศิษย์คนอื่นๆ "คุณครูครับ พวกผมมาเยี่ยม" เสียงคุ้นหูดังมาจากประตูห้องพักครู คุณครูนกหันขวับไปทางต้นเสียง นายสมชัยหัวโจกกับเพื่อนอีกสองคน หัวใจของคุณครูนกพองโต ปิดเทอมนี้คงไม่เหงาเกินไปนักหรอก...คุณครูนกยิ้มพราย