ละหนีจากบาปกรรม(เรื่องเล่า)

“แล้วเจอกันนะ”

          หล่อนส่งข้อความมาทางกล่องข้อความ พิชิตส่งสติ๊กเกอร์นิ้วหัวแม่มือกลับไป  ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

          นานกี่ปีแล้วนะที่เขากับหล่อนไม่ได้พบเจอกัน นึกทบทวนเหตุการณ์ในอดีตในใจ  ประมาณยี่สิบแปดปีแล้วกระมัง

          มันเป็นการจากลาที่เจ็บปวด แต่จะทำอย่างไรได้ ต่างคนก็ต่างไปตามวิถี หล่อนบอกว่าจะไปแต่งงานกับผู้ชายที่จังหวัดบ้านเกิด ส่วนเขาก็ระหกระเหินไปตามจังหวัดต่างๆ ด้วยหน้าที่การงาน

          พิชิตและหล่อนพบเจอกันเพราะการงาน เขากับหล่อนทำงานในที่ทำงานเดียวกัน เป็นบริษัทเอกชนซึ่งอยู่ในฐานะทางการเงินปานกลาง คบหาพูดคุยและแซวกันแซวกันมาได้ไม่กี่เดือน เขาและหล่อนก็ตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน  โดยที่พ่อแม่ทางบ้านต่างจังหวัดของทั้งคู่ไม่รู้ไม่เห็นและไม่เคยระแคะระคาย

          ด้วยชีวิตของวัยหนุ่มสาวซึ่งอยู่กลางใจเมืองหลวง  ความแออัดยัดเยียดของผู้คน  และเงียบเหงา    ของคนหนุ่มสาว ประกอบกับความใจเร็วด่วนได้  ทำให้พิชิตและหล่อนหลงลืมความเป็นจริงไป

          เพราะหล่อนนั้นมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนแล้ว  เพียงแต่รอเวลาสำหรับแต่งงานเท่านั้นเอง  พิชิตรู้  หล่อนรู้  ทว่าทำหลงลืมไปชั่วขณะ

          ขณะที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันพิชิตไม่เคยคิดถึงครอบครัวที่สมบูรณ์ในภายภาคหน้าเลย  หล่อนเสียอีกที่นับวันนับคืนกลับต่างจังหวัดเพื่อแต่งงานและมีครอบครัวที่แท้จริง

          แน่นอนทีเดียว  เมื่อหนุ่มสาวอยู่ด้วยกัน  ก็มักจะมีความรักและความเอื้ออาทรให้แก่กัน  ครั้นนานวันเข้าหล่อนก็ตั้งครรภ์ หล่อนตระหนกตกใจ  พิชิตเองก็เช่นเดียวกัน ทั้งคู่เริ่มคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า      พ่อแม่หล่อนจะว่าอย่างไร  คู่หมั้นคู่หมายมาหลายปีดีดักจะเสียใจสักแค่ไหน

          สุดท้าย พิชิตและหล่อนจึงยินยอมพร้อมใจกันทำแท้ง  มันเป็นเรื่องง่ายๆ แค่เดินเข้าไปในสถานที่สำหรับวางแผนครอบครัว  วางแผนคุมกำเนิด  ซึ่งมีอยู่มากมายเต็มท้องถนน  เพียงวันเดียวหล่อนก็หลุดพ้นจากความเป็นแม่  และหลุดพ้นจากกับดักของชีวิต

          หากทว่า  พิชิตและหล่อนกอดกันร้องห่มร้องไห้นานหลายชั่วโมง  สำหรับเขาเองนั้นชีวิตได้ถล่ม   ทลายลงพร้อมกับความสิ้นหวัง  เขาไปบวชอยู่ต่างจังหวัดนานหลายเดือน  ส่วนหล่อนลาออกจากงานและเดินทางกลับต่างจังหวัดบ้านเกิด  เขาไม่เคยพบเจอหล่อนอีกเลย

          ขณะที่พิชิตบวชอยู่นั้น เขาพยายามแผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้กับลูกที่ไม่เคยเห็นหน้า  ขณะเดียวกันเขาก็ฝันเห็นเด็กผู้หญิงดวงหน้าน่ารักน่าชัง  มาเรียกเขาว่า “พ่อ” อยู่ทุกค่ำคืน  บางครั้งพระพิชิตนั่งสมาธิเด็กผู้หญิงก็จะปรากฏตัว ยิ้มและโบกมือให้  เป็นยิ้มที่อบอุ่น  แต่มีแววตาที่ต่อว่าต่อขานอยู่ในที จนกระทั่งเขาสึกออกมาเด็กผู้หญิงนั้นจึงหายไป

          สึกออกมาก็หางานใหม่  ไม่อยากไปพบเจอสภาพเดิมๆ ของที่ทำงาน  และไม่อยากเฉียดใกล้ที่พักที่เคยใช้ชีวิตร่วมกับหล่อน

          เขาได้งานเป็นพนักงานขาย  ซึ่งต้องตะลอนไปจังหวัดต่างๆ  บางครั้งตื่นขึ้นมายังนึกไม่ออกว่าตนเองนอนอยู่ที่จังหวัดไหน

          หลายปีต่อมา พิชิตได้แต่งงานกับหญิงสาวคนหนึ่ง  หลงลืมหล่อนไปได้บ้างแล้ว  เขามีลูกชายคนหนึ่งในปีถัดมา  ครอบครัวของเขามีความสุขตามอัตภาพ ถึงแม้จะไม่ร่ำรวยเงินทอง  แต่ก็ถือว่าเป็นครอบครัวหนึ่งที่หลายคนอิจฉา

          การงานของเขานั้นยังต้องเดินทางไปในที่ต่างๆ เช่นเคย  พบปะผู้คนมากหน้า  ทั้งร้านค้ามากมายหลายร้าน  ครั้นเทคโนโลยีทันสมัยมากขึ้น  ผู้คนติดต่อสื่อสารกันทางเครือข่ายโซเชียล เช่น ไลน์และเฟซบุ๊ค  วันหนึ่งชื่อของหล่อนก็ปรากฏขึ้น  หล่อนขอเป็นเพื่อนเฟซบุ๊คกับเขา

          แรกๆ ทั้งคู่ก็ถามสารทุกข์สุกดิบกัน  สบายดีไหม มีลูกกี่คนแล้ว  ต่างคนต่างเล่าชีวิตของตัวเอง      แล้วเขากับหล่อนก็ร้องไห้ต่อหน้าโทรศัพท์มือถือ  เมื่อคุยถึงลูกที่ถูกทำแท้ง

          หล่อนมีลูกสาวหนึ่งคน  เรียนจบปริญญาตรี  ได้งานประจำทำแล้ว  ครอบครัวมีความสุขดี

          เขามีลูกชายหนึ่งคน  กำลังเรียนมหาวิทยาลัย  ครอบครัวมีความสุขดี

          วันนี้เองที่หล่อนขอนัดพบเขา  เมื่อเขามีภาระหน้าที่ต้องเดินทางผ่านจังหวัดบ้านเกิดของหล่อน

          “สงสารฉันเถิดนะ  ฉันอยากเจอคุณ”

          “จะรออยู่ที่โรงแรมนะ  อย่าให้รอเก้อล่ะ”  หล่อนส่งข้อความมาพร้อมชื่อโรงแรม

          “ถึงแล้วบอกด้วย”

          “แล้วเจอกันนะ”

          พิชิตยับยั้งชั่งใจ  ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ  เพียงส่งสติ๊กเกอร์กลับไปเท่านั้น

          ใบหน้าลูกกับภรรยาลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า  การเดินทางของชีวิตที่ผ่านมา  ปัญหาและอุปสรรคที่ครอบครัวน้อยๆ ร่วมฟันฝ่ามาด้วยกัน 

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง  ลูกชายวัยรุ่นส่งข้อความมาว่า “ซื้อขนมมาฝากด้วยนะพ่อ”

“อย่าลืมซื้อตั๋วบอลด้วยนะครับ”

ภรรยาของเขาก็ไม่ยอมน้อยหน้า

“คืนนี้นอนที่ไหนจ๊ะ  ดูแลสุขภาพด้วยน้า” พิชิตอมยิ้มให้กับโทรศัพท์มือถือ 

พิชิตจึงต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบและเด็ดขาด 

การพูดคุยทักทายและแซวกันในไลน์หรือเฟซบุ๊ค  ใครๆ เขาก็ทำกัน  ไม่ต้องรู้จักมักคุ้นก็ทักทายกันได้ 

เป็นการแสดงไมตรีให้แก่กัน

          แต่หากมีการนัดพบเจอใครสักคน  เพื่อกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งที่ไม่ถูกต้อง  แม้แต่ผู้ชายเช่นเขาก็ต้องคิดให้มากเข้าไว้

          ภาพครอบครัวของหล่อน  สามีของหล่อน  ลูกสาวของหล่อน  ทับซ้อนเข้ามา

          ภาพเด็กหญิงในความฝันและขณะนั่งสมาธิ หน้าตาน่ารักน่าชัง  เรียกเขาว่า “พ่อ” ลอยซ้อนเข้ามาอีก

          พิชิตลบไลน์และเฟซบุ๊คหล่อนทิ้ง  เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่  ยุติการใช้ไลน์และเฟซบุ๊คของตัวเขาเองอย่างสิ้นเชิง

          เขาและหล่อนเคยสร้างบาปกรรมมาครั้งหนึ่งแล้ว  ชาตินี้ถึงตายไปแล้วก็ยังลบล้างไม่ออก  เขาจะไม่ทำบาปกรรมซ้ำอีก

                                      ***********************************