รักลูกต้องให้ลูกเอาตัวรอดได้

  "ไม่มีลูกไม่รู้หรอก"

   พ่อแม่ทุกคนลูกคือสิ่งดีเยี่ยม แต่รักที่ดีควรจะให้ลูกเรียนรู้ที่จะเอาตัวรอดในสังคมรอบต้องบ้าง

    เรื่องราวที่ผมเจอทำใจผมรู้สงสารเด็ก แต่จะพูดให้พ่อแม่รับฟังก็ยาก ด้วยคำที่เคยมีคนสวนผมมาว่า "ไม่มีลูกไม่รู้หรอก"
    กทม. เมืองที่ระบบขนส่งมีเยอะโครต รถไฟฟ้า รถเมล์  Taxi 2 แถว วิน การเดินทางจึงสะดวก กว่าต่างจังหวัด

    ผมเจอเพื่อนที่เป็นพ่อแม่อยู่ กทม. เชื่อมั้ย

ลูก ขึ้น รถเมล์ไปใหนไม่เป็น ขึ้น 2 แถวไม่เป็น 

    มีเหตุการณ์ ผมสงสารลูกเขาอยู่บ้านวันหยุด ผมเลยโทรบอก จะชวนน้องไปดูหนังเดอะมอล ให้น้องมาเจอกันเดอะมอล คือชวนแต่เด็กนะ แม่เขาบอกน้องขึ้นรถเมล์ไม่เป็น ต้องมารับนะ จะรอที่ป้ายรถเมล์ปากซอย....

    เวลาไปโรงเรียนแม่ขับมอไซไปส่ง วันใหนแม่ติดธุระ ลูกเขาจะเดินกลับ ทั้งที่มี 2 แถวผ่าน ขึ้น ลง ไม่เป็น ยอมเดินกลับ...

    นี่แหละครับ อีกมุมของคน ตจว.มาตั้งรกรากอยู่ กทม. กับความรักลูก ที่เหมือนรักจนลูกไปใหนเองไม่เป็นเพราะไม่เคยทำด้วยตัวเอง คน  กทม.จริงๆไม่รู้เป็นหรือเปล่า..

   ซึ่งต่างกับเด็ก ตจว. 

มีครั้งหนึ่ง หลานผมมา จาก ตจว.มาสอบ แถวดอนเมือง บอกจะแวะมาหาผมนะ

ผมนัดเจอเดอะมอลบางกะปิ 

ผม:เจอกันเดอะมอลนะ มาได้มั้ย

หลาน :ได้

   ผมคิดว่าเดียวมากับเพื่อน เพื่อนมันเคยมาเที่ยวหาพี่สาวบ่อยๆคงมาถูก

    พอถึงเวลานัด ผมโทรหาว่าถึงใหนละ

  ผม:ถึงใหนละ

หลาน:อยู่เดอะมอลละ ตรง....

ผมไปหา อ้าวมาคนเดียว

ผม:มาคนเดียวมาถูกนะ เก่งนิ

หลาน :กลัวอะไร ทางอยู่ที่ปาก

    นี่แหละคน ต่างจังหวัด ผู้ใหญ่มักชอบ สอนเด็กเวลา ไปใหน "จะกลัวอะไรปากมีก็ถามทางคนสิ ทางอยู่ที่ปาก"

    ตอนผมมา กทม.ใหม่ ก็ถามทาง โทร.184 หรือ ไหมก็มองหาคนที่ดู น่าถาม ถามทาง หรือถ้าไม่กล้าถามใครบริเวณนั้น ขึ้นรถไปถามกระเป๋ารถเมล์ ว่า"ผ่านตรงจุดนั้นมั้ย.. ถ้าผ่าน ก็จะต่อด้วย  ถึงแล้วบอกด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"

     ดังนั้นการที่สามารถให้ลูกทำอะไรด้วยตนเองได้ อย่างขึ้นรถประจำทาง ก็เท่ากับสร้างภูมิคุ้มกันให้ลูก ที่สามารถกลับบ้านเองได้ไม่ต้องเป็นห่วงครับ

    ซ