ผู้หญิงอยู่ยากเหลือเกินในสังคมที่ชายเป็นใหญ่ กรณีคุณธัญญ่าอาจจะทำให้เราได้เห็นภาพ

ผู้หญิงอยู่ยากเหลือเกินในสังคมที่ชายเป็นใหญ่...

.

ฟังทาง เพขอวยไส้แตกแหกไส้ฉีก ....

คือจริงๆผู้หญิงก็ไม่ได้ว่าใช้ชีวิตง่ายนักในแง่ของสรีระ และในแง่ของค่านิยมทางสังคมที่ประชาคมโลกเองก็พยายามเหลือเกินที่จะรณรงค์ให้มีความเท่าเทียมทางเพศ แม้ในความเป็นจริงโดยเฉพาะในบ้านเรา เราอาจจะเห็นได้แค่การรณรงค์ในเรื่องความเท่าเทียมทางเพศ และพอรณรงค์มากๆเข้า เราก็จะได้ยินคนออกมาบอกว่าทุกวันนี้ยังได้ไม่เท่าเทียมเหรอ คนให้เกียรติ์ผู้หญิงเยอะไม่พอเหรอ ผมว่าในแง่ของวาทกรรมสวยงามเนี่ยคนออกมาพูดเยอะนะว่าเท่าเทียม แต่ในความเป็นจริงมันก็ยังเหลื่อมล้ำอยู่มากนะครับ

.

กรณีคุณธัญญ่าอาจจะทำให้เราได้เห็นภาพ แม้สถาบันครอบครัวของคุณธัญญ่าอาจจะไม่ใช่ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด แต่ภาพที่เราเห็นคือครอบครัวคุณธัญญ่ามักมีปัญหาเรื่องมือที่สามเสมอๆ หลายปีก่อนก็มีปัญหากับดาราสาวอีกคนหนึ่ง แน่นอนว่าภาพที่เราเห็นคือการฟาดของคุณธัญญ่า อาจจะถูกอกถูกใจกองเชียร์ แต่ในความเป็นจริงผมว่าคุณธัญญ่าก็ไม่ได้มีความสุข และสุดท้ายคนที่มักลอยตัวอยู่เหนือปัญหาก็คือ สามี และในครั้งล่าสุดนี้ น่าตกใจมากที่ลูกสาวคุณธัญญ่าเป็นคนที่โดนอีกฝ่ายคุกคามด้วยข้อความฝากหาคุณพ่อ เด็กอ่ะมันอายุนิดเกียว แต่ต้องเข้ามาอยู่ในสมรภูมิความขัดแย้ง รักสามเส้าของพ่อแม่ งานนี้ผมรับได้ที่คุณธัญญ่าจะออกมาปกป้องลูก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันสะท้อนมากว่า ในสังคมที่ชายเป็นใหญ่นั้นผู้หญิงเองก็ใช้ชีวิตยากเหลือเกิน และทำไมผู้ชายถึงยังได้ลอยตัวอยู่ได้สวยๆ

.

ในแง่ข่าวว่าคุณธัญญ่าจะรับได้ไหมนั้น ผมว่าลองไปหาอ่านกันดู แต่ผมว่าในความเป็นจริง มันไม่มีผู้หญิงคนไหนหน้าชื่นตาบานที่สามีไปมีเล็กมีน้อยหรอกครับ จะออกมาเหวี่ยงวีน คนในสังคมก็จะมองว่าครอบครัวไม่สมบูรณ์ ออกมาบอกว่าผู้หญิงไม่นิ่ง ซึ่งจริงๆการนิ่งมันน่าจะดีที่สุด แต่มันก็เป็นเรื่องที่ยากมากที่คนทุกคนจะทำได้ เด็กเองก็จะต้องโตมากับความขัดแย้งของพ่อแม่ไปจนโตแบบนี้แหละ และมันก็น่าตกใจเอามากๆด้วยว่า สังคมไทยเองก็ยังค่อนข้างจะรับได้ว่าผู้ชายมีเล็กมีน้อยได้ ผู้หญิงที่ฉลาดและอยู่เป็นจะต้องเงียบเข้าไว้ คือจริงๆการเงียบมันดีแหละแต่มันไม่ใช่การเงียบและต้องมานั่งอดทนเก็บกดทุกข์ทรมานใจ โดยส่วนตัวผมกลับมองว่าทนไม่ได้การหย่าหรือต่างคนต่างอยู่มันน่าจะดีที่สุด เพื่อนๆผมหลายคนที่เจอปัญหาแบบนี้ เมื่อจบลงด้วยหารหย่าทุกอย่างมันก็เหมือนหลุดพ้นออกมาได้เลย แต่คนไทยเราก็ยังดูจะรับไม่ได้กับการหย่าร้างอยู่ดี

.

พาดหัว “ปลดฟ้าแล่บ “คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว” ป่องกลางกอง! เพื่อนสนิทเมาท์ “ใครเป็นพ่อเด็ก” อันนี้พาดหัวข่าวเมื่อต้นเดือนสิงหาก่อนวันแม่ไม่กี่วันเอง มันสะท้อนให้เห็นเลยว่า ในขณะที่เรามีวาทกรรมเทิดทูนเพศแม่ แต่ในเวลาเดียวกันสื่อบ้านเราก็กำลังเอาความเป็นแม่มาประจานในสังคม เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องตลกหรือเรื่องน่าเอามาล้อเล่นเลย เคยมีคนบอกว่า สถานภาพแม่เลี้ยงเดียวหรือการตั้งท้องก่อนแต่งเนี่ย ทำไมผู้หญิงต้องมาแบกรับความรับผิดชอบและการกดดันในสังคมฝ่ายเดียว ในเมื่อการมีลูกมันจะต้องมีฝ่ายชายมาร่วมด้วย แต่นั่นแหละ สังคมเราที่ผู้ชายเป็นใหญ่ บางครั้งเค้าก็มองว่าการแพร่พันธุ์หรือไข่ทิ้งไว้เรื่อยๆคือการสร้างขยายอาณาจักร ขยายวงศ์ตระกูลของตัวเองแค่นั้นเอง

.

คือสังคมชายเป็นใหญ่แบบนี้ ผู้หญิงอยู่ยากมากนะครับ ปัญหาคือค่านิยมที่มันฝังหัวมาตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบัน ตั้งแต่ระดับบนลงมาระดับล่าง เรื่องแบบนี้มันควรจะคิดได้คิดเป็นมันควรจะอยู่ที่สำนึกนะครับ ครอบครัวสำคัญที่สุดและเปราะบางที่สุด โดยเฉพาะความรู้สึกของลูกตัวเล็กๆแบบนี้ คิดถึงลูกบ้างก็ยังดี