ลูกฉันไม่ได้น่ารัก สำหรับทุกคน

    "เด็กคือผ้าขาว บริสุทธิ์"

    เด็กจะมีการเรียนวิธีการเอาตัวรอดตั้งแต่เด็ก ๆ 

    เอาตัวรอดอย่างไรหลายคนคงสงสัยกัน?

    ลองสังเกตุดูเด็กต้องการความรักจากคนที่เขารัก อย่างพ่อแม่ เมื่อเขามีพัฒนาการ

เขาทำอะไรได้ ถ้าพ่อแม่เฮ แปลว่าสิ่งนั้นพ่อแม่ชอบ เด็กก็จะทำซ้ำๆ

   พ่อแม่ก็จะรักดูทำอะไร ก็น่ารักไปหมด ก็ลูกฉันนิ....

    จนบางครั้งความรัก รักมากมักทำลาย จนเด็กเสียเด็ก

    อย่างเช่น เด็กบางคนพูดคำหยาบใส่คนอื่น พ่อแม่จะเฮ ลูกฉันเก่ง จนเด็กเข้าใจผิดว่านั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง จนฝักหัว ทำหยาบๆพ่อแม่รัก

     ยกตัวอย่าง ข้างบ้านผมมี พี่น้อง 2 คน คนพี่ผู้ชาย 8 ขวบ คนน้องผู้หญิง 6 ขวบ

   ผมเพิ่งย้ายมาอยู่ (คอนโดนะครับผมเรียกบ้านมันดูดีหน่อย)

    ผมมักจะซื้อของมาฝาก ขนมอะไรพวกนี้

ส่วนมากผมจะให้ผ่าน น้องผู้ชาย เพราะน้องชอบเป็นหน้าบ้าน และให้น้องผู้หญิงก็เกรงใจแม่เขาเพราะช่วงนั้นข่าวน้องชมพู่ดัง

   #น้องผู้ชายรับไป ไม่พูดอะไรก็วิ่งเข้าบ้านพาไปให้แม่ บอกพี่เขาให้...จนบางครั้งแม่ถามขอบคุณพี่ยัง ถึงจะขอบคุณครับ

   #เมื่อไม่นาน ผมซื้อขนมมา เห็นน้องผู้หญิง เดินเล่น ผมยื่นขนมให้ น้องผู้หญิงทำสิ่งที่ผมแปลกใจ ....ใหว้ พร้อมพูด "ขอบคุณค่ะ"

    และที่ผมอยู่ยังมีเด็กอีกคน อยู่น่ารักแต่พูดเก่งๆ แบบไม่กลัวคน จนขาดความน่ารักไป

     ครั้งหนึ่ง มีคนมาขายโรตี น้องมากับแม่

ถามพ่อค้า โน้นนี้ มีประโยคหนึ่ง แม่หน้าชากับคำพูดน้อง

น้องถามพ่อค้าโรตี "ทำไม ไม่ทำหลังคาคลุม(รถขายโรตี)เลยกันฝน เออลุงจนเลยไม่ทำ"

     เด็กอย่างไรก็เป็นเด็ก คนอบรมบ่มเพาะคือคนใกล้ชิดเด็ก  พ่อแม่ ญาติ เพื่อนสังคมรอบข้าง คุณครู ครับ

     ถ้าลูกเรา มารยาทไม่มีในการอยู่ร่วมกัน คำพูดไม่สุภาพ กิริยาก้าวร้าว ก็ไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคนครับ