คุณรู้สึกยังไงเมื่อเห็นคนรุ่นเดียวกันก้าวหน้ากว่าคุณ ..

เมื่อก่อนเราก็มาจากครอบครัวที่แตกแยกมีพี่น้องก็ต่างแยกย้ายกันไปคนล่ะทิศคนล่ะทาง หากินด้วยลำแข้งของตัวเอง ฉันก็คือคนนึงที่ออกจากอกพ่อแม่ตั้งแต่จบ ม.3 มาหางานทำและส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ ป.ตรี และเมื่อเวลาผ่านไปก็แอบภูมิใจเล็กๆว่าเราไม่ได้มีพ่อแม่คอยส่งเสียแต่เราทำเองด้วยมือเรา แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าทำไมเพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนหนังสือมาด้วยกันเขาถึงร่ำรวย มีบ้านหลังใหญ่ มีรถหรูขับ มีกิจการที่ใหญ่โต เมื่อเทียบกับเราตอนนี้ เราก็มีแค่รถยี่ห้อธรรมดาที่ขับได้ และมีห้องพักราคาถูกอยู่อาศัย ทำงานก็ระดับธรรมดา ไม่มีกิจการเป็นของตัวเอง แถมตอนนี้ตกงานอีก โถ่ชีวิต!! ตอนนี้อายุจะเข้าเลข4แล้ว ทำไมเหมือนยังอยู่ที่เดิมหากินไปวันๆ แค่นั้นเหรอ พอเห็นแบบนี้เราแทบไม่กล้าคุย ไม่กล้าทักเพื่อนเพราะกลัวเขารังเกียจ ความรู้สึกนี้มีใครเป็นบ้าง??