งานโรงงานเหนื่อยหนักมากจริงหรือ ??

 เรียนจบชั้น ปวช.เมื่อ พศ 2543 ก็เริ่มเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ โดยที่ใจจริงอยากเรียนต่อแต่ด้วยภาวะทางการเงิน ครอบครัวและที่พักอาศัย เป็นปัจจัยที่ทำให้ต้องเข้าเมืองกรุง การเงินที่ว่าเนื่องมาจากครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่แตกแยกพ่อแม่เลิกกัน เราต้องอาศัยอยู่กับน้าสาวในช่วงที่เรียน ปวช. เงินที่ใช้เรียนก็ได้มาจากการกู้ยืมกองทุน กยศ แต่ด้วยความที่พ่อเป็นข้าราชการเลยทำให้ค่าเทอมเราสามารถเบิกมาใช้เป็นเงินในชีวิตประจำวันได้  เราจึงใช้เงินส่วนนี้เพื่อความอยู่รอด. แต่บางคนอาจจะมองว่าเอาเปรียบเพื่อนคนอื่นไหมที่บางคนไม่มีแม้สิทธิที่จะได้เงินในส่วนนี้ ลึกๆในใจก็สงสารแต่เราก็ต้องสงสารตัวเราก่อนเพราะถ้าเราไม่ได้ส่วนนี้เราก็ไม่มีเงินเรียนเหมือนกัน ต้องขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยเหลือเพราะเราเล่าเรื่องชีวิตครอบครัวให้ท่านฟัง ท่านอาจารย์จึงสงสารและเซ็นต์อนุมัติให้ ต้องขอบคุณท่านอาจารย์ คนนี้จริงๆ. เรื่องต่อมาที่ว่าที่พักอาศัยก็ไม่สะดวกเพราะการที่เราพักอาศัยอยู่กับน้าสาวมันรู้สึกอึดอัดเพราะน้าเขยก็ไม่คุยด้วยเขาเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากเราอยู่กับพวกเขามา2-3ปี น้าเขยคุยด้วยน่าจะสัก 2-3คำ มันน่าอึดอัดไหมล่ะ เราจึงต้องเข้ากรุงเทพ เพื่อมาทำงาน อยากเรียนก็ต้องหาเงินเอง และเราก็ได้เข้าทำงานที่สนามบิน (ไม่ใช่แอร์น่ะ ). งานขายของทำได้อยู่ 6ปีกว่า บริษัทฯก็ต้องเป็นอันเลิกจ้าง เพราะเขาย้ายสนามบิน งานแรกผ่านไปงานที่สองมาก็เป็นร้านอาหาร เครื่องดื่ม ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย การเข้างานกะนี่มันเหนื่อยมากขอบอก ! เพราะทำงานเสร็จต้องไปเรียนต่ออีก ทำงานนี้อยู่ปีกว่าๆ งานเข้าอีกแล้วจ้า. บริษัทฯปิดกิจการ 555 ตกงาน!อีกแล้ว แต่ก็เป็นช่วงที่เรียน ป.ตรี จบพอดี ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อ ช่วงนั้นก็คิดน่ะเรียนจบแล้วจะทำงานอะไร แต่สุดท้ายก็ต้องทำงานที่ไม่ตรงสายที่เรียนมาเท่าไหร่ สรุป!งานขายเหมือนเดิมจ้า งานขายโทรศัพท์มือถือ ทำไปก็เหมือนจะรุ่งชีวิตเริ่มขยับจากพนักงานเป็นผู้จัดการ สักพักเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอีก โดนย้ายสาขาพอจะกลับมาที่เดิมก็ไม่มีที่ว่างเลยต้องเข้าออฟฟิศ ตอนนี้หล่ะรู้สึก แม่ง!ชีวิต เริ่มมีความเครียดหนักล่ะ แต่ก็ทนทำไปเพื่อความอยู่รอด หนักเข้าเริ่มเจอมนุษย์ที่ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไปที่ใครๆต่างก็ไม่สามารถร่วมงานกับเขาได้ แต่คนที่โชคร้ายที่สุดกลับเป็นเราที่เขาให้อยู่ร่วมกับมัน (ขอเรียกว่า "มัน" )เพราะส่วนใหญ่ให้ความเห็นว่าเราเป็นคนที่อยู่ได้ รับได้ แต่หารู้ไม่ว่าเราต้องมีความกดดัน และเครียดขนาดไหน เอาง่ายๆแค่ว่าทำงานหันหลังชนกัน เราพูดกับมันมันไม่ตอบมันส่งเป็นข้อความทาง Line มา. การทำงานมันต้องมีการประสานพูดคุย แต่มันไม่ยอมคุยกับเรา ถามว่าเราทำอะไรให้ มันก็ตอบ "ไม่มี"เป็นใครก็ไปตั้งแต่วันแรกแล้วมั้ง นี่เป็นแค่ตัวอย่างจากอีกหลายๆอย่างที่ไม่อยากเล่า และแล้วผ่านไป เกือบ2ปีในตำแหน่งที่ว่านี้ ความอดทนก็เริ่มหมดเริ่มบอกตัวเองแล้วว่า ไม่ไหวก็ต้องหาที่ใหม่ แต่ก่อนจะออกลองขอย้ายที่ดูไปทำงานอีกที่นึงของบริษัทฯ แต่คำตอบที่ได้ ไม่อนุมัติ เราจึงตัดสินใจเลย "ลาออก" แล้วก็ได้ออกตามนั้น กับอายุการทำงานที่นั่น เกือบ9ปี. แต่สิ่งที่ได้กลับมา แม้แต่ความรู้สึกดีๆยังไม่ค่อยจะมี โถ่ชีวิต! หลังจากที่ออกจากที่นั่นก็หางานใหม่ ด้วยอายุที่มากขึ้นแต่โชคดีมีน้องที่รู้จักอยู่คนนึงแนะนำให้ไปทำงานด้วย เป็นงานธุรการทั่วไป และพอสักพักเริ่มเข้าธุรการฝ่ายบุคคล เอาล่ะงานนี้เป็นงานที่เครียดพอตัวสำหรับเรา และทำได้เกือบ 3ปี ก็เป็นอันต้อง"ลาออก"เพราะรู้สึกว่าเครียดมาก ทำงานไม่มีความสุข กดดัน หลายๆอย่าง ตอนนี้ปี 2563 ที่มีโควิด-19. ทำให้ตกงานยาวเลย หางานไปเรื่อยเพราะคิดจะลงทุนอะไรก็กลัวว่าจะพัง กับเงินที่มีไม่มาก และด้วยการตกงานที่ยาวนานเลยมีความคิดว่าเข้าทำงานโรงงานดีไหม?เขาเปิดรับสมัครเยอะตอนนี้เลยอยากรู้ว่า งานโรงงานเหมือนกับที่เคยรู้ไหมว่าทั้งเหนื่อย หนัก อาจทำไม่ได้ อยากรู้จังใครมีประสบการณ์ช่วยแชร์ที !!!!!