ยาหอมของพ่อแม่ เมื่อลูกทำงานแล้วให้เงินท่าน

   เงินไม่ได้สำคัญที่สุด แต่ก็ต้องยอมรับไม่มีเงินก็ลำบาก ยิ่งชีวิตคนมาทำงานในเมืองด้วย โคตรรรรลำบาก หันไปทางใดก็คนไม่รู้จัก  อยู่บ้านยังมีพ่อแม่พี่น้อง พอได้บากหน้าไปขอข้าวกินสักมื้อครับ

     ผมเด็กบ้านนอกแท้ๆ แต่ก็ไม่ได้ลำบากตรากตรำมาก ยุคการศึกษาพัฒนาต้องเรียนหนังสือ มากกว่าออกหางานแต่เด็ก

     ผมตั้งใจแนวแน่ตั้งแต่เรียน จบแล้วต้องไม่ขอเงินทางบ้าน เพราะผมเห็นพี่ผมทำงานแล้วยังมาขอ ซื้อโน้นนี้ ของต้องมี... ผมเลยเห็นพ่อก็ให้แหละ แต่ผมว่าไม่ใช่สิ ทำงานแล้วต้องให้พ่อ (ผมมีแต่พ่อ แม่เสีย)

    พอผมทำงาน เออมันยากว่ะ ค่ากิน ค่าที่พัก ออกเองทุกบาท แต่เอาว่ะตั้งใจละ ต้องทำได้ ...

     ผมก็ใช้จ่ายเท่าเงินที่ได้ ไม่ให้เกินเงินเดือน และแต่ละเดือนต้องมีเก็บ

    ยุคนั้นค่าใช้จ่ายยังไม่แพง  ผมได้เงินเดือน 5 พัน ข้าวจาน 25 - 30  มีเหลือเดือนละพัน   เวลากลับบ้านก็ให้พ่อเท่าที่ให้ได้

พอให้เป็นยาหอม ให้พ่อชื่นใจ ลูกให้เงิน!!

    การลูกให้พ่อแม่ เป็นยาหอมที่ทำให้ท่านชื่นใจ ไม่จำเป็นต้องเยอะแยะ และการที่เราให้ ไม่ได้ขอ เป็นการบอกทางอ้อมว่า

#ผมดูแลตัวเองได้ ไปทำงานไกลบ้าน ไม่ต้องห่วงว่าจะลำบากครับ

   สำหรับเด็กจบใหม่ ไม่ว่ายุคใหน งานหายาก กว่าจะได้งาน เหงื่อแตกจิตตก

    บางคนบอกแม่งเลือกงาน ...

   ใช่เลือกงาน ที่จะสมัครไปทำ เพราะเราต้องเลือกป่าวว่ะ ต้องเลือกงานที่เรา คิดว่าทำได้ ...แต่พอเราเลือก แต่เขาไม่เลือกเราก็แค่นั้น

    กว่าเราและสถานที่ทำงานคลิกกัน แต่ละคนใช้ระยะเวลาหาต่างกัน ถ้ามีเส้นสายหน่อยเร็วกว่า

   สู้ๆครับ ยิ่งยุคโควิค  จิตตกเป็นแถวๆ  คนมีงานก็จิตตก พอๆกันครับ