"ขาดเธอ เหมือนขาดใจ แม่ของฉัน"

กระทู้นี้ เป็นบทความแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันสำหรับ คนที่ ขาดแม่ หรือพ่อ  ขาดในที่นี่ อาจจะ 

1. ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะ พ่อแม่ไปทำงานไกล ต้องอยู่กับปู่ย่า ตายาย 

2. ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะ พ่อแม่ต่างมีครอบครัวใหม่ ไม่สามารถดูแลเราได้ 

3. ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะ พ่อแม่ เสียชีวิต 

4. ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่เป็นใครอยู่ที่ไหน 

ชั่งเถอะค่ะ ไม่ว่าเหตุผลอะไรการที่ขาดแม่ หรือพ่อนี่มันช่างเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก เหมือนโดนเหวี่ยง สัก1000 รอบแล้วมาตกลงที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ เกิดคำถามมากมายในชีวิต ในทุกช่วงเวลาของตัวเองที่ สุข หรือทุกข์  

 - เดี่ยวดายรู้สึกหว้าเหว่ รู้สึกตัวคนเดียว โลกมันกว้างไป
 - ไม่มีคนคอยให้คำปรึกษา ไม่มีคนรับฟังสุขหรือทุก  ไม่มีที่พึ่ง
 - ทำไมมันคิดถึงจนน้ำตาไหลในวันสำคัญ                                                                                                           -  ไม่มีคนคอยถามว่าเหนื่อยไหม ใครรังแกเราบ้าง เจอปัญหาอะไรที่ทำงานบ้าง เรียนเป็นยังไง  หิวไหม อยากทานอะไร มีเงินพอไหม ไหวไหมลูก มีอะไรไม่บอกแม่บ้าง เจ็บไหมลูก แม้แต่คนเฝ้าที่โรงพยาบาล 

ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่เป็นความรู้สึกล้วนๆ  ย้ำมันคือความรู้สึก คนที่ไม่เคยสูญเสียจะไม่สามารถรู้สึกได้ถึงความรู้สึกแบบนี้ อย่ามารู้สึกในวันที่ขาด แล้วคุรจะรู้ว่า ชีวิตนี้  "ขาดเธอ เหมือนขาดใจ แม่ของฉัน" 

ถึงแม้ว่าเราจะเข้าใจกฎของธรรมชาติ กฏแห่งความผลัดพลากจากกันก็ตาม  แต่ความรู้สึกมันจะเข้ามาเป้นระยะเพื่อโดยหาท่านด้วยความรัก เพราะเรารู้ดี ในโลกใบนี้ไม่มีใครรักเราเท่าพ่อกับแม่ได้ เท่ากับคนที่ให้ชีวิตและเลี้ยงดู  

ผู้เขียนเข้าในความรู้สึกนั้นดี  เสาวนิจ ขาดพ่อและแม่ตั้งแต่เด็กแต่พ่อรู้ความว่าท่านสอนประสบการณ์ชีวิตทักษะชีวิตให้เอาตัวรอดบนโลกใบนี้ได้มากพอการ แต่การจากไปมันทำให้เรา ยังไม่เข้มแข็งอยู่ดี  ถึงยังไงเราก็ยังเป็นเด็กในสายตาพ่อแม่ยังไง เราก็ยังต้องการแม่และพ่อเท่านั้น

วันสำคัญ วันปีใหม่ สงกรานต์ งานบุญประเพณีที่เข้ากลับไปหาครอบครัวปู่ย่าตายาย พ่อแม่ แต่เรานั้น ต้องอยู่ห้องเช่นเดิม 

วันรับปริญญา วันเกิด วันรับโล่รางวัลและอื่นๆ คนที่เราอยากให้มาถ่ายรูปด้วยกัน คนไม่ใช่ใคร  พ่อกับแม่และคนในครอบครัวนั้นเอง 

การระลึกไม่ใชการทำให้เราอ่อนแอ แต่การระลึกมันทำให้เราไม่ลีมราก ไม่ลือที่มาและความกตัญญูต่อท่าน ท่านฝันให้ลูกทำอะไรลูกพยายายให้ประสบความสำเร็จให้ท่านภูมิใจเสมอค่ะ 

คนที่ยังมีครอบครัว พ่อแม่ครบ  รออะไรละ จะรอให้มีความรู้สึกเหมือนที่กล่าวมาข้างบนก่อนหรือ แล้วมันจะได้อะไรเท่าแต่ ความรู้สึกเท่านั้น