40 How to ที่ไม่ควรทิ้ง จากผู้กำกับ "ฮาวทูทิ้ง" เต๋อ นวพล

ฮาวทูทิ้ง แต่ ห้ามทิ้งฮาวทู!!
40 ข้อคิด How To (ที่ไม่ควร) ทิ้ง สำหรับคนทำหนัง-ทำสื่อยุคใหม่ by พี่เต๋อ-นวพล
บันทึกโดย Big Napat
.
.

.
.
1. การทำงานชิ้นนึงออกมาให้ดี อาจไม่ใช่แค่โฟกัสที่เฉพาะตัวงานที่ทำ แต่ต้องเข้าใจในปัจจัยรอบด้าน สภาวะแวดล้อมที่จะส่งผลให้เกิดงานชิ้นนึงด้วย (ดังที่จะอธิบายในข้อต่อๆไป ค่อยๆตามมา)
.
2. ตั้ง Goal ของงานนั้นๆให้ชัด ว่าทำขึ้นมาเพื่ออะไร? เช่น อยากทำหนังบันทึกชีวิต อยากทำหนังเอาเงิน อยากทำเพื่อศิลปะ อยากทำเพื่อสื่อสาร วงกว้าง หรือ วงแคบ? เพราะแต่ละwayมีThinkingคนละแบบ การทำให้งานในแนวทางนั้นๆให้เกิดก็มีปัจจัยข้อจำกัดไม่เหมือนกัน
.
3. Money เรื่องเงินๆทองๆมีแน่นอนในการทำศิลปะภาพเคลื่อนไหวหรือ Moving Image เพราะงานสายนี้โดยมากจะทำงานกันเป็นทีม หรือแม้แต่ลุยเดี่ยวก็ยังต้องมีค่าใช้จ่าย ตั้งแต่ค่ากล้อง ไปจนถึงค่าเดินทาง ค่าอาหาร ค่าทีมงาน ค่าอุปกรณ์ ค่าสถานที่ถ่ายทำ  ค่านักแสดง ค่าวิชาชีพ พูดง่ายๆว่าจะทำให้งานเกิด ก็ต้องใช้เงินทำให้เกิดงานไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง พอมีการจ่ายเงิน ก็จะมีการคาดหวังจากเจ้าของเงินขึ้น
.
4. งานภาพเคลื่อนไหว เป็นงานที่ต้องใช้ความเชื่อใจกันประมาณนึง เพราะต่อให้มีบท ทุกอย่างก็เป็นอากาศมากๆ เพราะสุดท้าย เราอาจมีเหตุผลที่จะทำตามหรือไม่ทำตามสคริปที่วางไว้มาตั้งแต่แรกก็ได้ ดังนั้น ถ้าคนทำกับคนจ่ายเงินให้ทำ(นายทุน หรือลูกค้า) เป็นคนละคน ให้คุยกันดีๆ ไว้ใจกันในการทำงานร่วมกัน กล้าเสี่ยงไปด้วยกัน
.
5. สำหรับพี่เต๋อ ทำงานสายกำกับ 50% คือหัวครีเอทีฟ-ศิลปะ ส่วนอีก 50% คือมันสมองที่ไว้บริหารจัดการกับปัญหาที่เกิดระหว่างทำงาน
.
6. เวลาคิดงานอะไรเพื่อออกไปถ่าย ให้คิดให้เตรียมไว้สัก 150% เพราะออกกองจะไม่มีทางได้เท่านั้นแน่นอน ถ้าคิดมาแค่100 ถึงเวลาถ่ายจะได้ต่ำกว่า 100 แน่ๆ อาจได้แค่40-50% ดังนั้นต้องเตรียมงานให้เข้มกว่า100เสมอ
.
7. เข้าใจ Investor's Character หรือคาแรคเตอร์นายทุน พูดง่ายๆว่าจะขอเงินใครทำงาน ไปขอให้ถูกที่ ถูกงาน เพราะอย่างพี่เต๋อที่เหยียบทั้งฝั่งอินดี้ และ ฝั่งแมส ก็ต้องรู้จักว่า จะขอเงินทำหนังแมสแบบฟรีแลนซ์หรือฮาวทูทิ้ง ไปGDH จะขอเงินทำฝั่งอินดี้แบบหนัง Mary is Happy ที่ใช้คอนเซปว่าจะเอาทวิตเตอร์คนๆนึงมาร้อยเรียงเรื่องราวให้เกิดหนัง อาจต้องไปขอตามเทศกาลหนัง  Venice Film Fest หรือแม้แต่ได้เงินจากลูกค้าทำโฆษณาแบบของธนาคารกสิกร K-Bank ก็ต้องรู้ว่าเรากำลังทำงานเพื่อตอบโจทย์Product App K-Plus (เรื่อง เธอเธอ Friendshit) 
.
8. ถ้าจะทำงานเพื่อคนหมู่มากดู ก็ต้องรู้ว่าคนหมู่มากชอบอะไร กำลังสนใจอะไร อยากดูอะไร
.
9. แนวหนังแต่ละประเภท มีฐานคนดูไม่เท่ากันเสมอ ดังนั้น ถ้าเราอยากทำหนังแบบเจาะลึกวิถีชีวิตเกย์สเปนแบบอินดี้ ฐานคนดูเราก็ต้องรับให้ได้ว่ามันอาจแตกต่างกับฐานคนดูกลุ่มหนังตลกที่ยิงมุขใส่กัน แบบเปิดมาฮาเลย
.
10. โซเชี่ยลไม่ใช่ทุกอย่าง นอกโซเชี่ยลอาจมีฐานคนดูอีกมากที่เรายังเข้าไปไม่ถึง
.
11. คนดูมักจะชอบหนังในแบบที่ตัวเองไม่เคยดู และเรื่องนั้นยัง relateกับคนดูได้อยู่ 
.
12. ทำไมประเทศไทยมีแต่หนังวัยรุ่น? >> เพราะคนดูส่วนมากที่เสียเงินมาดูหนังในโรงคือกลุ่มอายุช่วงวัยรุ่น
.
13. ในไทยภาพยนตร์ไม่ได้เป็น culture สำหรับทุกคนเท่าเมืองนอก อาจเป็นที่ราคาค่าตั๋ว ที่ทำให้คนดูต้องตัดสินใจเด็ดขาดว่าถ้าเสียเงินให้เรื่องเดียว จะดูเรื่องอะไร เช่นเคสพี่เต๋อ เดือนธันวานี้ ก็ได้แก่ สตาวอร์9 Vs. จูแมนจี้ภาคใหม่ Vs. ไดอารี่ตุ๊ดซี่ย์ Vs. ฮาวทูทิ้ง ก็ถือว่าโหดใช้ได้ ถ้าสุดท้ายต้องวัดใจคนดูที่อาจดูได้แค่1-2เรื่องนี้จากลิสที่กล่าวมาทั้งหมด ดังนั้นทำหนังใหม่ทุกครั้ง ต้องวัดใจกันตลอด คนทำเรื่องที่สำเร็จมาก่อน มาอีกเรื่องอาจล้มเหลวก็ได้ ไม่ว่าจะในแง่รายได้หรือคำวิจารณ์ เพราะ หนังแต่ละเรื่องมีส่วนผสมการปรุงในแบบของมันเอง
.
14. Content ดูฟรี กับ Content เสียตังค์ไปดู คนละmindset ถ้าจะทำให้คนต้องกำเงินไปจ่ายเพื่อดูงานในโรง แทนที่จะดูผ่านจอแก้ว จอโทรศัพท์ นั่นหมายความว่า งานของเราต้องพิเศษในบางอย่างที่คุ้มค่าพอจะจ่ายเพื่อไปนั่งดูหรือได้ประสบการณ์ในโรงร่วมกัน
.
15. การเขียนบท ถ้ามีstoryที่น่าสนใจ แข็งแรง เรื่องมีชัยไปมากกว่าครึ่งแน่นอน เวลาขายงานก็อธิบายได้ชัดเจนขึ้น โอกาสผ่านก็ง่ายขึ้น
.
16. เวลาทำงานชิ้นนึงออกมา สิ่งสำคัญที่ต้องตอบคำถามให้ได้คือ เราจะพูดเรื่องอะไร กับใคร
.
17. ต้องหาตัวเองให้เจอว่างานเราฟิตอินกับคนดูกลุ่มไหน จะได้พางานไปให้ถึงคนดูกลุ่มนั้นให้ได้
. 
18. หลายคนที่เบื่อหนังสักเรื่องนึง อาจไม่ได้เบื่อในสไตล์วิธีการเล่าหนัง แต่เบื่อตรงที่เรื่องไม่เดินไปข้างหน้า
.
19. Perceptionของคนดูที่รับสาร motion pic หรือศิลปะภาพเคลื่อนไหวเนี่ย มีveryจำกัดมาก ดังนั้นอต่ละงานจะสื่ออะไร เอาให้ชัด อย่าใส่เยอะไปจนเล่าสะเปะสะปะ แต่ให้ใส่เพื่อเล่าเรื่องให้ออกมาง่าย สื่อสาร น่าสนใจ
.
20. ต้องรู้ความชำนาญของตัวเราด้วยว่าถนัดอะไร แนวทางไหน เพราะมันก็แฟร์กับลูกค้าที่มาเลือกใช้บริการเรา
.
21. อย่าลืมตรวจสอบตัวเองด้วยว่าในแต่ละงาน เราทำได้ดีแค่ไหน เราพลาดอะไร ต้องปรับอะไร
.
22. คนทำงานต้องเข้าใจศิลปะการ Take Comment ว่า เป็นคอมเม้นต์งานที่ใช่ไหม testกับคนดูถูกกลุ่มไหม? หรือฟีตแบคดีเพราะรู้จักกัน เกรงใจกัน? และจากงานที่ทำ คอมเม้นที่รับฟัง มันตอบโจทย์ที่เราตั้งไหมว่าอยากให้คนดูเห็นอะไร เข้าใจในอะไร ท้ายที่สุดคือ รับฟังแหละ แต่เข้าใจด้วยว่าเราคงฟังและtake commentจากทุกคนไม่ได้ ไม่งั้นงานก็จะถูกแก้ ถูกเปลี่ยนเพื่อตามใจทุกคนที่อาจมีรสนิยมที่แตกต่าง ไม่มีวันจบสิ้น บางครั้งในฐานะคนทำก็ต้องมีจุดยืนและมั่นใจประมาณนึงเหมือนกันว่าจะยืนหยัดเพื่อสิ่งใด
. 
23. คนดูทั่วไปมักจะ Wow!! กับเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันที่ถูกนำมาเล่า แต่เราๆไม่ทันสังเกต ดังนั้นคนเขียนบท ต้องมีวิถีสังเกตและมองโลกให้deepกว่าคนอื่น
.
24. เวลาเจอข้อจำกัด ให้เรียนรู้ด้วยการเพิ่มความสร้างสรรค์ลงไป เช่น งบจำกัด ถ่ายได้ไม่กี่ที่ ต้องคำนวณเวลาดีๆ หรือจะลดช๊อตการถ่าย และเล่าให้สั้นลง แต่เล่าเรื่องขึ้น มีประโยคใจความสำคัญที่ฟังแล้วเคลียร์ขึ้น แต่ใช้เวลาไม่นานเท่าตัวเดิม 
.
25. ต้องรู้ว่าหนังเรามีจุดขายอะไร เช่นถ้าขายไดอ่ะลอคบทพูด อาจต้องไปถ่ายในที่ที่เงียบ ปราศจากเสียงรบกวนเพื่อให้ไดอ่ะลอคชัด ถึงแม้ว่าต้องเสียความสวยงามในแง่โลเคชั่น ที่อาจสวยกว่า แต่เสียงกวนเยอะก็ต้องยอม ไม่ก็ไปพากษ์เอาทีหลัง ซึ่งจะคุมอารมณ์เสียงมห้เหมือนกับตอนที่ถ่ายมาได้ยากกว่า
.
26. อย่างที่บอก งานที่ดีจะเกิดเมื่อสภาวะรอบข้างเป็นใจ แต่ถ้ามีบางอย่าง มันใช้ไม่ได้ ให้ลองหาอะไรมาทดแทนดู
.
27. งานแต่ละชิ้น ทำแล้วปังหรือไม่ปัง ไม่ต้องเสียใจ เพราะในทุกๆงาน คนทำย่อมได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากการลงมือทำงานชิ้นนึงเสมอ 
.
28. วันนี้งานเราไม่เวิร์ค อาจไม่ได้แปลว่างานเราจะไม่เวิร์คตลอดไป บางทีมันอาจต้องรอไปอีก4-5ปี ถึงจะค่อยเวิร์คก็ได้ 
.
29. เขียนงานชิ้นนึง ควรเขียนออกมาให้จบสักดราฟก่อน แล้วแก้ๆเสริมๆกันไป ไม่งั้นวินัยไม่มากพอ อาจทำไม่จบ และกลับมาต่อไม่ติดกับโปรเจค ถ้าห่างหายจากมันนานเกินไป
.
30. อยากไวรัล ยิ่งวางแผนเยอะ ยิ่งไม่ไวรัล ความสนุกของความไวรัล คือพยายามโฟกัสในตัวเรื่องที่จะเล่า ทำให้มันพุ่งได้เอง แบบไม่ต้องพยายาม เพราะถ้ามันเวิร์ค คนดูจะแชร์ของเขาเอง อย่าให้มันดูวอนนาบีจนเสียหัวใจในงานหรือธรรมชาติของงานเกินไป
. 
31. บทหนังมีวันหมดอายุ เรื่องที่อยากเล่าวันนึงเราอาจโยนทิ้งถ้าไม่ได้ทำไปสักระยะใหญ่ๆ คือบางครั้งเมื่อเราไม่ได้สนใจเล่าในประเด็นที่ตั้งไว้แต่เดิมแล้ว อาจไม่มีความจำเป็นที่จะทำเรื่องนั้นออกมาอีก รวมถึงถ้ามีหนังแบบใกล้เคียงเรื่องที่จะเล่า ที่มีคนอื่นทำออกมาก่อน เราก็อาจต้องขุดหลุมฝังโปรเจคตัวเองไปเหมือนกัน ดังนั้น คิดออกมาแล้ว ตกผลึกแล้ว หาทางเขียนให้จบ และหาทางขึ้นโปรเจคออกมาให้ได้สักทางก่อนที่เราจะเลิกสนใจมันไป (พี่เต๋อแอบหยอดๆว่า อย่างฮาวทูทิ้งนี่ เขียนมาก่อนเรื่อง Die Tomorrow เสียอีก ตั้งใจว่าถ้าปีนี้ยังขุนงานและไม่ได้ทำ ปีหน้าอาจทิ้งงานนี้ไปเล่าเรื่องอื่นแทนแล้วก็ได้) 
.
32. คนเขียนสคริปควรมีstockเก็บข้อมูลกับตัวเองไว้มากๆ บางทีstockข้อมูลอาจใช้ไม่ได้ในวันที่เราค้นพบ แต่วันนึงมาดูอีกทีเราอาจจะหยิบยืมมาใช้ก็ได้
.
33. อย่างที่รู้กัน พี่เต๋อ ชอบเรื่องของโลเคชั่นสถานที่ เวลาทำงานชิ้นนึงใดๆอออกมา คำแนะนำคือ ถึงแม้ว่าเราจะวาดภาพในหัวมาแล้วว่าเรื่องที่อยากเล่าเป็นยังไง แต่พอได้ไปสถานที่จริง ปล่อยให้สถานที่นั้นๆคุยกับเราอีกที
. 
34. สคริปเป็นแค่matchนึง ผู้กำกับเหมือนนักทดลองผสมสารเคมี ที่ต้องขุนเอาเคมิคอลของนักแสดง ผ่านสถานที่นั้นๆ มุมมอง บรรยากาศ นำมาสร้างให้เกิด magic ในซีนนั้นๆ ให้มีความพิเศษและมีเสน่ห์จากรอบด้าน
.
35. เริ่มมีคนถามพี่เต๋อเรื่องความท้อแท้ พี่เต๋อบอกว่า อย่าเพิ่งทิ้งฝันไป เราอยู่ในยุคที่โอกาสมีอยู่ทุกชม. อยู่ที่ว่าเราจะอดทนพอที่จะสู้จนมีวันที่มีคนมองเห็นเราหรือไม่ ก็เพิ่งรู้ว่ากว่าพี่เต๋อจะได้เข้ามาวงการหนัง นอกจากไม่ได้จบนิเทศแล้ว ยังต้องรับจ๊อบไปแปลข่าวเศรษฐกิจของอินเดียเพื่อหาเงินซัพพอร์ตตัวเอง ในขณะที่พาตัวเองไปฝึกงานที่GTHจนได้ร่วมเขียนหนัง รถไฟฟ้ามากานะเธอ แล้วค่อยๆเติบโตในสายงานขึ้นมา
.
36. ทำหนังยาว สำหรับพี่เต๋อ ในฐานะเขียนบท+กำกับ สามารถทำงานอื่นแบบงานโฆษณาควบไปได้ไหม?
คำตอบคือไม่ได้ ไม่งั้นไม่มีวันเขียนเสร็จแน่ๆ ทำหนังยาวเรื่องนึงต้องใช้พลังงานมหาศาล ถ้าทำอย่างอื่นไปด้วย หลายครั้งพักโปรเจคไปโฟกัสงานอื่น จะกลับมาทำที อาจต้องมาจูนกับเรื่องใหม่ อาจลืมสิ่งที่คิด สิ่งที่จะเล่า ลืมอารมณ์ในห้วงที่เราจะเขียน หรือหนักสุดคือ ลืมความเชื่อความศรัทธาในตัวโปรเจคไปแล้ว ดังนั้น ติดเรดาห์ให้ตัวเอง และบอกว่าเราจะมุ่งสู่งานนี้เท่านั้น มันจะจบไวขึ้น หรือมีโอกาสเป็นรูปเป็นร่างมากกว่า
.
37. เข้าใจ condition ข้อจำกัดตัวเอง เช่นมาเขียนบทกำกับแบบนี้ อาจใช้เวลาคิดและทำงานต่อ1ตัว นานกว่าคนอื่นที่อาจทำตำแหน่งกำกับเขียนบทเหมือนกัน หรือหน้าที่อื่นๆในกอง แต่ถ้าเลือกwayตัวเองมาทางนี้ ก็ไม่ต้องเสียใจ Showreelน้อยกว่าแต่จะทดแทนด้วยงานที่เป็นเรา ในทางของเราชัดขึ้น 
.
38. เคล็ดลับในการทำงานคือ ทำไปเรื่อยๆ และพยายามทำให้มันดี แล้วเราจะเก่งขึ้นเอง
.
39. งานไหนที่คุยกันแล้วดูไม่เข้าใจกับลูกค้าหรือเอเจนซี่ อย่าฝืน จงปล่อยวาง และทิ้งงานนั้นไป อย่าไปเอาโอกาสทำงาน ที่จะทำให้เราต้องเสียโอกาสทำงานอื่นๆที่อาจดีกว่า พูดง่ายๆ อย่าเสียเวลากับลูกค้าที่ไม่ปsyncกับเรา ปวดหัวเสียเปล่า
. 
40. นิเวศวิทยา คือความสนุกที่จะนำเรื่องราวที่พบเจอ มาผสมผสานกับสภาพแวดล้อมรอบตัว ความสนุกของStoryteller คือการไม่จำกัดแพลตฟอร์มการเล่าเรื่องของตัวเอง และพร้อมexploreวิถีใหม่ๆตลอดเวลา
.
.
.
ขอบคุณความรู้ดีๆจากพี่เต๋อ นวพลนะครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันจนจบ ถ้าชอบบทความนี้ อย่าลืมไลค์+แชร์ต่อให้เพื่อนๆได้อ่านกันด้วยนะฮะ ขอบคุณCamp G ที่จัดงานให้เราได้มานั่งฟัง-ร่วมพูดคุยกับพี่เต๋อด้วยครับ #CampG #Director #Film #Commercial #นิเวศวิทยาการสร้างสรรค์งาน #Creativity #BigNapat #TerNawapol #ฮาวทูทิ้ง

ส่วนใครอยากฟังรีวิวหนัง ฮาวทูทิ้ง ก็ฟังได้ในคลิปด้านล่างนี้นะครับ 
มันอาจไม่ใช่หนังสำหรับทุกคน แต่ใครอยู่ในกลุ่มTagetและสปาร์คจอย 
คุณตายแน่นอน กับหนังเรื่องนี้ ดูแล้วเป็นไงมาคุยกันได้นะ

ยังไม่หมดช่วงคริสต์มาส ใครอยากดูหนังสั้นคริสต์มาสน่ารักๆก็ตามไปดูได้ในลิ้งค์นี้นะ Merry Christmas and Happy New Year ล่วงหน้าครับ 
หวังว่าจะได้ประโยชน์จากบทความในกระทู้นี้นะครับ