หน้าแรก เว็บบอร์ด หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype โปรโมชั่น Pic Post ตรวจหวย ควิซ Page คำนวณ คำคม วิดีโอ สเปซ เกม Play ไดอารี่ อัลบั้ม แต่งรูป Glitter
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาแจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
เว็บบอร์ด บอร์ดต่างๆค้นหาสร้างบอร์ด ตั้งกระทู้ใหม่

ทอค์ค นับดาว.

บอร์ด นิยาย เรื่องเล่า โพสท์โดย Beebuw

ตอนที่ 2

TALK นับดาว

เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการที่ปวดหัวอย่างแรง เราได้กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วคงไม่ต้องบอกว่าที่นี้คือที่ไหน เรามองไปรอบๆห้องสายตาของเราเหลือบไปเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในห้องเรา พวกเขาต่างพากันร้องไห้ เราก็ได้แต่งงว่าพวกเขาร้องไห้กันทำไม

เรา: "พวกคุณเป็นอะไรหรอคะ?" เราตัดสินใจแล้วถามออกไป

แล้วจู่ๆ ก็พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากอดเราแล้วพูดว่า

👤: "ตื่นแล้วหรอน้องพี่" เขาคลายกอด และพูดขึ้นพร้อมใช่มือลูบหัวเรา เรายิ้มบางๆตอบกลับไป เขาก็ยิ้มตอบเรากลับมา เรารู้สึกว่ามันเป็นยิ้มที่อบอุ่นมากหรือในบางครั้งเราอาจจะไม่เคยได้รับร้อยยิ้มที่มันอบอุ่นแบบนี้ (มั้ง)

เรา: "พวกพี่เป็นใครหรอคะ? แล้วเรารู้จักกันหรือป่าว" เราพูดพร้อมมองหน้าพวกเขา

👤: "พวกเราเป็นเพื่อนของเธอนะ แต่เธอเป็นน้องเล็กในกลุ่มที่พวกเราต้องดูแล อย่างตอนนี้ที่เธอป่วยเราก็มาดูแล" ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น เพื่อนหรอ? แต่เป็นน้องเล็ก อะไรว่ะ

👤: "อย่าคิดมาก นอนเถอะนับดาว" เขาคงพูดกับเรามั้ง ถามว่าเรารู้จักชื่อตัวเองได้ไงหรอ ก็มันมีชื่อเขียนไว้ตรงข้างๆเตียง ว่า นับดาว ผู้ป่วยวอร์ด21

👤: "พวกพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะมาเยี่ยมใหม่"

เรา: "ดะ..เดี๋ยวค่ะ อย่าพึ่งไป"

เรา: "พี่ช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวหนูให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ" ดูแล้วคงมีแค่พี่ๆกลุ่มนี้แหละ ที่จะบอกเรา เราคิดว่างั้นนะ

👤: "อืม เอาสิตั้งใจฟังสิ่งที่พี่จะพูดต่อไปนี้นะ นับดาว" จากนั้นพี่ๆก็แนะนำตัวพวกพี่เขาดูสนิทกันสุดๆ
หยอกล้อกันดูสนุกสนาน พี่ๆกลุ่มนี้มีกันอยู่ 6 คน
มีพี่นานา พี่โม พี่พะพาย ป๋อมแป๋ม มายด์มิ้น แล้วก็ลูกเจี๊ยบ เราอายุ 18 ปกติเด็กอายุเท่านี้อยู่ ม. 6 แต่เราบังเอิญสอบติดมหาลัยก่อนอายุ ทำให้พี่ๆบางคนที่อายุมากกว่า 1 ปี หรือ 2 ปี อย่างมายด์มิ้นและป๋อมแป๋มเราสามารถเรียกแบบธรรมดาได้ เราถูกรถชนจึงทำให้สมองเสื่อมจำอะไรไม่ได้แต่พี่ๆเชื่อว่าสักวันเราจะจำได้

1 ปีผ่านไป

เราเริ่มต้นใหม่เริ่มเรียนรู้ทุกๆอย่างรอบตัวเราไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับใครมาก แต่ลูกเจี๊ยบจะเป็นคนที่ค่อยบอกเราทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เราอย่างรู้ เราเริ่มได้นิสัยกวนๆมาจากลูกเจี๊ยบค่อนข้างเยอะเพราะอายุเท่ากันเลยเข้าขากันง่าย แต่ที่จริงเราสนิทและพูดเพราะพี่ๆกับทุกคนยกเว้น เฮียสุดหล่อของเรา พี่แฝดที่แพกคู่กันออกมานั่นเอง แฝดสองคนนั้นเป็นพี่ชายเราอายุ 24 ปี เราถูกกับพี่ภูมินทร์มากกว่ากับพี่ภาคินทร์ เพราะพี่ภาคินทร์ค่อนข้างนิสัยเสีย

ปัง ปัง!! (เสียงเคาะประตูๆ)

"เฮ้ๆ นี่นับดาวจะไปไหมมหาลัย คนรีบนะเว้ยย" เห็นไหมพูดไม่ทันจบเสียงเขาก็ลอยผ่านเข้ามาในห้องเรา

เรา: "รู้แล้วๆ รีบอยู่นี้ไง พี่ตื่นสายเองอย่ามาว่าหนู" เราตะโกนบอกเขากลับไป

เรา: "ไปได้ยัง" เราเดินลงบันไดมาก็เห็นเขายืนเก๊กท่ารออยู่

ภาคินทร์: "ช้าขนาดนี้ไม่ต้องไปแล้วมั้ง" เรายืนคิดสักพักว่าจะทำอะไรกับเขาดี ก่อนที่จะทำอะไรบางอย่าง

ภาคินทร์: "โอ๊ยยๆ โอ๊ยย นับดาวยอมแล้ว" เราใช่เล็บยาวๆของเราแล้วหยิกไปที่ท้องของไอ้พี่ชายบ้าๆคนนี้

เรา: "นับบอกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ตื่นช้าคือพี่ ไม่ใช่นับ" เราพูดพร้อมหยิกแรงๆ

ภาคินทร์: "ขอโทษ ไปครับๆไม่ว่าอะไรแล้ว"

เอี๊ยดดดด!!

นี่เรายังไม่ตายใช่ไหม

เรา: "ไม่หักลงข้างทางเลยละ ไอ้พี่เวร "เราพูดออกมาอย่างหัวเสีย คนบ้าอะไรว่ะขับรถได้เ...้xมาก ขนาดเรานั่งอยู่ข้างหลังยังเกือบจะทะลุไปข้างหน้าแล้วถ้าเรานั่งข้างหน้าไม่ทะลุกระจกหน้ารถออกไปถนนเลยหรอ เขามองหน้าเราแล้วหัวเราะออกมา เมื่อเห็นเราหัวเสีย

เฟียะ!!

เราใช่มือฝาดไปที่แขนของเขา

ภาคินทร์: "โอ๊ยยนี้นับดาว เดี๋ยวเฮียจะแจ้งความข้อหาทำร้ายร่างกายเลย"

เรา: "แจ้งสิ โทรแจ้งตอนนี้เลย" เรานั่งกอดอกมองเขา

เรา: "ถ้าพี่แจ้งความ หนูก็จะฟ้องป้าที่พี่แกล้งหนู" เรารู้จุดอ่อนของเขาดี เขากลัวแม่ยิ่งกว่าอะไรดี ถ้าเราฟ้องคุณป้าแม่ของพี่คินทร์ละก็ พี่เขาโดนบ่นยาวแน่ๆ

ภาคินทร์: "ห้ะอะไรนะ ใครจะแจ้งแล้วแจ้งอะไร"

เรา: "แล้วเมื่อกี้ ใครพูดว่าอะไร"

ภาคินทร์: "ไม่มี๊ ใครจะแจ้งบ้าไปแล้วไง ลงไปได้แล้วเดี๋ยวตอนเย็นมารับ" เขาพูดพร้อมเอื้อมมือพาผลักหัวเรา

เรา: "ไม่ นับจะกลับกลับบ้านกับพี่ภูมินทร์ เพราะพี่ขับรถแย่ๆมาก แย่กว่าเด็กอนุบาลอีก" เราปิดประตูรถแล้วลงจากรถอย่างไว ขับรถก็แย่ปากก็เสียถ้าหน้าตาไม่ดีเขาก็คงไม่มีอะไรดี

"เดี๋ยวๆ นับดาว" เราหันไปตามเสียงคนที่เรียกเรา เขาคือพี่ฟีฟ่านั้นเอง พี่ฟีฟ่าเป็นพี่รหัสของเราเองเขาอยู่ปี4 ถามว่าหล่อไหม อืมก็หล่อ

เขา: "พี่เอานี้มาฝาก"

เรา: "ค่ะ ขึ้นเรียนก่อน" เรารีบขึ้นมาเพราะนี้มันสายมากแล้ว ตลอดทางที่เดินมาก็มีคนแซวบ้าง ทักทายบ้างซึ่งมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เราเข้ามาเรียนแล้ว

พอเวลาเลิกเรียนเราก็ไปติวหนังสือกับมายด์มิ้นสักพักก่อนที่พี่มินทร์จะมารับ เขาบอกเราว่าขอแวะผับแป๊ปหนึ่งซึ่งเราก็ไม่ได้อะไร เพราะเขาเปิดผับซึ่งก็ต้องแวะเข้าไปดูอยู่แล้ว เราเดินเข้าไปข้างในผับแค่แป๊ปเดียวแล้วเดินออกมาเพราะคนวันนี้ค่อนข้างเยอะมันเบียดกัน เราเลยออกมารอข้างนอนรอ รอจนพี่เข้ามา พอเวลาผ่านไปสักพักพี่เขาก็มา

👤: "นับดาว" เราหันหน้าไปเห็นเขาเดินกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง น่าจะเป็นเพื่อนพี่เขาละมั้ง มีผู้ชายคนหนึ่งเขาดูคุ้นๆ แต่เขาก้มหน้าอยู่เราเลยไม่คอยมั่นใจว่ารู้จักหรือป่าว

เรา: "กลับบ้านเถอะ" พอเราพูดจบผู้ชายคนนั้นที่เราคิดว่าเราเคยรู้จักเขาก็เงยหน้าขึ้น ในหัวเราคิดขึ้นมาทันทีเรากับเขาต้องเคยรู้จักกันแน่ๆ

ตอนที่ 2

TALK นับดาว

เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการที่ปวดหัวอย่างแรง เราได้กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วคงไม่ต้องบอกว่าที่นี้คือที่ไหน เรามองไปรอบๆห้องสายตาของเราเหลือบไปเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในห้องเรา พวกเขาต่างพากันร้องไห้ เราก็ได้แต่งงว่าพวกเขาร้องไห้กันทำไม

เรา: "พวกคุณเป็นอะไรหรอคะ?" เราตัดสินใจแล้วถามออกไป

แล้วจู่ๆ ก็พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากอดเราแล้วพูดว่า

👤: "ตื่นแล้วหรอน้องพี่" เขาคลายกอด และพูดขึ้นพร้อมใช่มือลูบหัวเรา เรายิ้มบางๆตอบกลับไป เขาก็ยิ้มตอบเรากลับมา เรารู้สึกว่ามันเป็นยิ้มที่อบอุ่นมากหรือในบางครั้งเราอาจจะไม่เคยได้รับร้อยยิ้มที่มันอบอุ่นแบบนี้ (มั้ง)

เรา: "พวกพี่เป็นใครหรอคะ? แล้วเรารู้จักกันหรือป่าว" เราพูดพร้อมมองหน้าพวกเขา

👤: "พวกเราเป็นเพื่อนของเธอนะ แต่เธอเป็นน้องเล็กในกลุ่มที่พวกเราต้องดูแล อย่างตอนนี้ที่เธอป่วยเราก็มาดูแล" ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น เพื่อนหรอ? แต่เป็นน้องเล็ก อะไรว่ะ

👤: "อย่าคิดมาก นอนเถอะนับดาว" เขาคงพูดกับเรามั้ง ถามว่าเรารู้จักชื่อตัวเองได้ไงหรอ ก็มันมีชื่อเขียนไว้ตรงข้างๆเตียง ว่า นับดาว ผู้ป่วยวอร์ด21

👤: "พวกพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะมาเยี่ยมใหม่"

เรา: "ดะ..เดี๋ยวค่ะ อย่าพึ่งไป"

เรา: "พี่ช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวหนูให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ" ดูแล้วคงมีแค่พี่ๆกลุ่มนี้แหละ ที่จะบอกเรา เราคิดว่างั้นนะ

👤: "อืม เอาสิตั้งใจฟังสิ่งที่พี่จะพูดต่อไปนี้นะ นับดาว" จากนั้นพี่ๆก็แนะนำตัวพวกพี่เขาดูสนิทกันสุดๆ 
หยอกล้อกันดูสนุกสนาน พี่ๆกลุ่มนี้มีกันอยู่ 6 คน
มีพี่นานา พี่โม พี่พะพาย ป๋อมแป๋ม มายด์มิ้น แล้วก็ลูกเจี๊ยบ เราอายุ 18 ปกติเด็กอายุเท่านี้อยู่ ม. 6 แต่เราบังเอิญสอบติดมหาลัยก่อนอายุ ทำให้พี่ๆบางคนที่อายุมากกว่า 1 ปี หรือ 2 ปี อย่างมายด์มิ้นและป๋อมแป๋มเราสามารถเรียกแบบธรรมดาได้ เราถูกรถชนจึงทำให้สมองเสื่อมจำอะไรไม่ได้แต่พี่ๆเชื่อว่าสักวันเราจะจำได้

1 ปีผ่านไป

เราเริ่มต้นใหม่เริ่มเรียนรู้ทุกๆอย่างรอบตัวเราไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับใครมาก แต่ลูกเจี๊ยบจะเป็นคนที่ค่อยบอกเราทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เราอย่างรู้ เราเริ่มได้นิสัยกวนๆมาจากลูกเจี๊ยบค่อนข้างเยอะเพราะอายุเท่ากันเลยเข้าขากันง่าย แต่ที่จริงเราสนิทและพูดเพราะพี่ๆกับทุกคนยกเว้น เฮียสุดหล่อของเรา พี่แฝดที่แพกคู่กันออกมานั่นเอง แฝดสองคนนั้นเป็นพี่ชายเราอายุ 24 ปี เราถูกกับพี่ภูมินทร์มากกว่ากับพี่ภาคินทร์ เพราะพี่ภาคินทร์ค่อนข้างนิสัยเสีย

ปัง ปัง!! (เสียงเคาะประตูๆ)

"เฮ้ๆ นี่นับดาวจะไปไหมมหาลัย คนรีบนะเว้ยย" เห็นไหมพูดไม่ทันจบเสียงเขาก็ลอยผ่านเข้ามาในห้องเรา

เรา: "รู้แล้วๆ รีบอยู่นี้ไง พี่ตื่นสายเองอย่ามาว่าหนู" เราตะโกนบอกเขากลับไป

เรา: "ไปได้ยัง" เราเดินลงบันไดมาก็เห็นเขายืนเก๊กท่ารออยู่

ภาคินทร์: "ช้าขนาดนี้ไม่ต้องไปแล้วมั้ง" เรายืนคิดสักพักว่าจะทำอะไรกับเขาดี ก่อนที่จะทำอะไรบางอย่าง

ภาคินทร์: "โอ๊ยยๆ โอ๊ยย นับดาวยอมแล้ว" เราใช่เล็บยาวๆของเราแล้วหยิกไปที่ท้องของไอ้พี่ชายบ้าๆคนนี้

เรา: "นับบอกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ตื่นช้าคือพี่ ไม่ใช่นับ" เราพูดพร้อมหยิกแรงๆ

ภาคินทร์: "ขอโทษ ไปครับๆไม่ว่าอะไรแล้ว"

เอี๊ยดดดด!!

นี่เรายังไม่ตายใช่ไหม

เรา: "ไม่หักลงข้างทางเลยละ ไอ้พี่เวร "เราพูดออกมาอย่างหัวเสีย คนบ้าอะไรว่ะขับรถได้เ...้xมาก ขนาดเรานั่งอยู่ข้างหลังยังเกือบจะทะลุไปข้างหน้าแล้วถ้าเรานั่งข้างหน้าไม่ทะลุกระจกหน้ารถออกไปถนนเลยหรอ เขามองหน้าเราแล้วหัวเราะออกมา เมื่อเห็นเราหัวเสีย

เฟียะ!!

เราใช่มือฝาดไปที่แขนของเขา

ภาคินทร์: "โอ๊ยยนี้นับดาว เดี๋ยวเฮียจะแจ้งความข้อหาทำร้ายร่างกายเลย"

เรา: "แจ้งสิ โทรแจ้งตอนนี้เลย" เรานั่งกอดอกมองเขา

เรา: "ถ้าพี่แจ้งความ หนูก็จะฟ้องป้าที่พี่แกล้งหนู" เรารู้จุดอ่อนของเขาดี เขากลัวแม่ยิ่งกว่าอะไรดี ถ้าเราฟ้องคุณป้าแม่ของพี่คินทร์ละก็ พี่เขาโดนบ่นยาวแน่ๆ

ภาคินทร์: "ห้ะอะไรนะ ใครจะแจ้งแล้วแจ้งอะไร"

เรา: "แล้วเมื่อกี้ ใครพูดว่าอะไร"

ภาคินทร์: "ไม่มี๊ ใครจะแจ้งบ้าไปแล้วไง ลงไปได้แล้วเดี๋ยวตอนเย็นมารับ" เขาพูดพร้อมเอื้อมมือพาผลักหัวเรา

เรา: "ไม่ นับจะกลับกลับบ้านกับพี่ภูมินทร์ เพราะพี่ขับรถแย่ๆมาก แย่กว่าเด็กอนุบาลอีก" เราปิดประตูรถแล้วลงจากรถอย่างไว ขับรถก็แย่ปากก็เสียถ้าหน้าตาไม่ดีเขาก็คงไม่มีอะไรดี

"เดี๋ยวๆ นับดาว" เราหันไปตามเสียงคนที่เรียกเรา เขาคือพี่ฟีฟ่านั้นเอง พี่ฟีฟ่าเป็นพี่รหัสของเราเองเขาอยู่ปี4 ถามว่าหล่อไหม อืมก็หล่อ

เขา: "พี่เอานี้มาฝาก"

เรา: "ค่ะ ขึ้นเรียนก่อน" เรารีบขึ้นมาเพราะนี้มันสายมากแล้ว ตลอดทางที่เดินมาก็มีคนแซวบ้าง ทักทายบ้างซึ่งมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เราเข้ามาเรียนแล้ว

พอเวลาเลิกเรียนเราก็ไปติวหนังสือกับมายด์มิ้นสักพักก่อนที่พี่มินทร์จะมารับ เขาบอกเราว่าขอแวะผับแป๊ปหนึ่งซึ่งเราก็ไม่ได้อะไร เพราะเขาเปิดผับซึ่งก็ต้องแวะเข้าไปดูอยู่แล้ว เราเดินเข้าไปข้างในผับแค่แป๊ปเดียวแล้วเดินออกมาเพราะคนวันนี้ค่อนข้างเยอะมันเบียดกัน เราเลยออกมารอข้างนอนรอ รอจนพี่เข้ามา พอเวลาผ่านไปสักพักพี่เขาก็มา

👤: "นับดาว" เราหันหน้าไปเห็นเขาเดินกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง น่าจะเป็นเพื่อนพี่เขาละมั้ง มีผู้ชายคนหนึ่งเขาดูคุ้นๆ แต่เขาก้มหน้าอยู่เราเลยไม่คอยมั่นใจว่ารู้จักหรือป่าว

เรา: "กลับบ้านเถอะ" พอเราพูดจบผู้ชายคนนั้นที่เราคิดว่าเราเคยรู้จักเขาก็เงยหน้าขึ้น ในหัวเราคิดขึ้นมาทันทีเรากับเขาต้องเคยรู้จักกันแน่ๆ

ตอนที่ 2

TALK นับดาว

เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการที่ปวดหัวอย่างแรง เราได้กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วคงไม่ต้องบอกว่าที่นี้คือที่ไหน เรามองไปรอบๆห้องสายตาของเราเหลือบไปเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในห้องเรา พวกเขาต่างพากันร้องไห้ เราก็ได้แต่งงว่าพวกเขาร้องไห้กันทำไม

เรา: "พวกคุณเป็นอะไรหรอคะ?" เราตัดสินใจแล้วถามออกไป

แล้วจู่ๆ ก็พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากอดเราแล้วพูดว่า

👤: "ตื่นแล้วหรอน้องพี่" เขาคลายกอด และพูดขึ้นพร้อมใช่มือลูบหัวเรา เรายิ้มบางๆตอบกลับไป เขาก็ยิ้มตอบเรากลับมา เรารู้สึกว่ามันเป็นยิ้มที่อบอุ่นมากหรือในบางครั้งเราอาจจะไม่เคยได้รับร้อยยิ้มที่มันอบอุ่นแบบนี้ (มั้ง)

เรา: "พวกพี่เป็นใครหรอคะ? แล้วเรารู้จักกันหรือป่าว" เราพูดพร้อมมองหน้าพวกเขา

👤: "พวกเราเป็นเพื่อนของเธอนะ แต่เธอเป็นน้องเล็กในกลุ่มที่พวกเราต้องดูแล อย่างตอนนี้ที่เธอป่วยเราก็มาดูแล" ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น เพื่อนหรอ? แต่เป็นน้องเล็ก อะไรว่ะ

👤: "อย่าคิดมาก นอนเถอะนับดาว" เขาคงพูดกับเรามั้ง ถามว่าเรารู้จักชื่อตัวเองได้ไงหรอ ก็มันมีชื่อเขียนไว้ตรงข้างๆเตียง ว่า นับดาว ผู้ป่วยวอร์ด21

👤: "พวกพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะมาเยี่ยมใหม่"

เรา: "ดะ..เดี๋ยวค่ะ อย่าพึ่งไป"

เรา: "พี่ช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวหนูให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ" ดูแล้วคงมีแค่พี่ๆกลุ่มนี้แหละ ที่จะบอกเรา เราคิดว่างั้นนะ

👤: "อืม เอาสิตั้งใจฟังสิ่งที่พี่จะพูดต่อไปนี้นะ นับดาว" จากนั้นพี่ๆก็แนะนำตัวพวกพี่เขาดูสนิทกันสุดๆ 
หยอกล้อกันดูสนุกสนาน พี่ๆกลุ่มนี้มีกันอยู่ 6 คน
มีพี่นานา พี่โม พี่พะพาย ป๋อมแป๋ม มายด์มิ้น แล้วก็ลูกเจี๊ยบ เราอายุ 18 ปกติเด็กอายุเท่านี้อยู่ ม. 6 แต่เราบังเอิญสอบติดมหาลัยก่อนอายุ ทำให้พี่ๆบางคนที่อายุมากกว่า 1 ปี หรือ 2 ปี อย่างมายด์มิ้นและป๋อมแป๋มเราสามารถเรียกแบบธรรมดาได้ เราถูกรถชนจึงทำให้สมองเสื่อมจำอะไรไม่ได้แต่พี่ๆเชื่อว่าสักวันเราจะจำได้

1 ปีผ่านไป

เราเริ่มต้นใหม่เริ่มเรียนรู้ทุกๆอย่างรอบตัวเราไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับใครมาก แต่ลูกเจี๊ยบจะเป็นคนที่ค่อยบอกเราทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เราอย่างรู้ เราเริ่มได้นิสัยกวนๆมาจากลูกเจี๊ยบค่อนข้างเยอะเพราะอายุเท่ากันเลยเข้าขากันง่าย แต่ที่จริงเราสนิทและพูดเพราะพี่ๆกับทุกคนยกเว้น เฮียสุดหล่อของเรา พี่แฝดที่แพกคู่กันออกมานั่นเอง แฝดสองคนนั้นเป็นพี่ชายเราอายุ 24 ปี เราถูกกับพี่ภูมินทร์มากกว่ากับพี่ภาคินทร์ เพราะพี่ภาคินทร์ค่อนข้างนิสัยเสีย

ปัง ปัง!! (เสียงเคาะประตูๆ)

"เฮ้ๆ นี่นับดาวจะไปไหมมหาลัย คนรีบนะเว้ยย" เห็นไหมพูดไม่ทันจบเสียงเขาก็ลอยผ่านเข้ามาในห้องเรา

เรา: "รู้แล้วๆ รีบอยู่นี้ไง พี่ตื่นสายเองอย่ามาว่าหนู" เราตะโกนบอกเขากลับไป

เรา: "ไปได้ยัง" เราเดินลงบันไดมาก็เห็นเขายืนเก๊กท่ารออยู่

ภาคินทร์: "ช้าขนาดนี้ไม่ต้องไปแล้วมั้ง" เรายืนคิดสักพักว่าจะทำอะไรกับเขาดี ก่อนที่จะทำอะไรบางอย่าง

ภาคินทร์: "โอ๊ยยๆ โอ๊ยย นับดาวยอมแล้ว" เราใช่เล็บยาวๆของเราแล้วหยิกไปที่ท้องของไอ้พี่ชายบ้าๆคนนี้

เรา: "นับบอกแล้วใช่ไหมว่าคนที่ตื่นช้าคือพี่ ไม่ใช่นับ" เราพูดพร้อมหยิกแรงๆ

ภาคินทร์: "ขอโทษ ไปครับๆไม่ว่าอะไรแล้ว"

เอี๊ยดดดด!!

นี่เรายังไม่ตายใช่ไหม

เรา: "ไม่หักลงข้างทางเลยละ ไอ้พี่เวร "เราพูดออกมาอย่างหัวเสีย คนบ้าอะไรว่ะขับรถได้เ...้xมาก ขนาดเรานั่งอยู่ข้างหลังยังเกือบจะทะลุไปข้างหน้าแล้วถ้าเรานั่งข้างหน้าไม่ทะลุกระจกหน้ารถออกไปถนนเลยหรอ เขามองหน้าเราแล้วหัวเราะออกมา เมื่อเห็นเราหัวเสีย

เฟียะ!!

เราใช่มือฝาดไปที่แขนของเขา

ภาคินทร์: "โอ๊ยยนี้นับดาว เดี๋ยวเฮียจะแจ้งความข้อหาทำร้ายร่างกายเลย"

เรา: "แจ้งสิ โทรแจ้งตอนนี้เลย" เรานั่งกอดอกมองเขา

เรา: "ถ้าพี่แจ้งความ หนูก็จะฟ้องป้าที่พี่แกล้งหนู" เรารู้จุดอ่อนของเขาดี เขากลัวแม่ยิ่งกว่าอะไรดี ถ้าเราฟ้องคุณป้าแม่ของพี่คินทร์ละก็ พี่เขาโดนบ่นยาวแน่ๆ

ภาคินทร์: "ห้ะอะไรนะ ใครจะแจ้งแล้วแจ้งอะไร"

เรา: "แล้วเมื่อกี้ ใครพูดว่าอะไร"

ภาคินทร์: "ไม่มี๊ ใครจะแจ้งบ้าไปแล้วไง ลงไปได้แล้วเดี๋ยวตอนเย็นมารับ" เขาพูดพร้อมเอื้อมมือพาผลักหัวเรา

เรา: "ไม่ นับจะกลับกลับบ้านกับพี่ภูมินทร์ เพราะพี่ขับรถแย่ๆมาก แย่กว่าเด็กอนุบาลอีก" เราปิดประตูรถแล้วลงจากรถอย่างไว ขับรถก็แย่ปากก็เสียถ้าหน้าตาไม่ดีเขาก็คงไม่มีอะไรดี

"เดี๋ยวๆ นับดาว" เราหันไปตามเสียงคนที่เรียกเรา เขาคือพี่ฟีฟ่านั้นเอง พี่ฟีฟ่าเป็นพี่รหัสของเราเองเขาอยู่ปี4 ถามว่าหล่อไหม อืมก็หล่อ

เขา: "พี่เอานี้มาฝาก"

เรา: "ค่ะ ขึ้นเรียนก่อน" เรารีบขึ้นมาเพราะนี้มันสายมากแล้ว ตลอดทางที่เดินมาก็มีคนแซวบ้าง ทักทายบ้างซึ่งมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เราเข้ามาเรียนแล้ว

พอเวลาเลิกเรียนเราก็ไปติวหนังสือกับมายด์มิ้นสักพักก่อนที่พี่มินทร์จะมารับ เขาบอกเราว่าขอแวะผับแป๊ปหนึ่งซึ่งเราก็ไม่ได้อะไร เพราะเขาเปิดผับซึ่งก็ต้องแวะเข้าไปดูอยู่แล้ว เราเดินเข้าไปข้างในผับแค่แป๊ปเดียวแล้วเดินออกมาเพราะคนวันนี้ค่อนข้างเยอะมันเบียดกัน เราเลยออกมารอข้างนอนรอ รอจนพี่เข้ามา พอเวลาผ่านไปสักพักพี่เขาก็มา

👤: "นับดาว" เราหันหน้าไปเห็นเขาเดินกับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง น่าจะเป็นเพื่อนพี่เขาละมั้ง มีผู้ชายคนหนึ่งเขาดูคุ้นๆ แต่เขาก้มหน้าอยู่เราเลยไม่คอยมั่นใจว่ารู้จักหรือป่าว

เรา: "กลับบ้านเถอะ" พอเราพูดจบผู้ชายคนนั้นที่เราคิดว่าเราเคยรู้จักเขาก็เงยหน้าขึ้น ในหัวเราคิดขึ้นมาทันทีเรากับเขาต้องเคยรู้จักกันแน่ๆ

เนื้อหาโดย: Beebuw
⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม 


โพสท์โดย: Beebuw
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
5 VOTES (5/5 จาก 1 คน)
VOTED: Beebuw
 
 
ชื่อ
ทอค์ค นับดาว.
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ

ลาวปิดทั้งด่านสามเหลี่ยมทองคำ-ด่านบ้านมอม ห้ามคนจีน-พม่าเข้าออก เพื่อสกัดกั้นไวรัสโคโรนา

หนุ่มน้อยวัยคะนอง อวดรอยสักบนหน้าอก ถามชาวเน็ต "เต็ม 10 คะแนนให้ผมเท่าไหร่?"

นายกญี่ปุ่น สั่งให้ โคโรนาไวรัส เป็นวาระแห่งชาติ ต้องกำกับดูแลเป็นพิเศษ เริ่มต้นพรุ่งนี้ !!

ฮ่องกงประกาศภาวะฉุกเฉิน โคโรนาไวรัส แล้ว

นายกฯ ญี่ปุ่น ประกาศวาระแห่งชาติ จะทำทุกทางให้ประชาชนญี่ปุ่นปลอดภัย จาก ไวรัส โคโรน่า

เปิดคลิปนาที ผู้ป่วยเชื้อไวรัสโคโรน่า หมดหวังรอรักษาต้องโปรยเงินทิ้งอย่างไร้ค่า

ชื่นชม สาวชาวต่างชาติ ยืนแจกหน้ากากอนามัยให้กับคนไทย

ฮ่องกงเดือด ปะทะเจ้าหน้าที่ เผาตึก กักผู้ป่วยโคโรนา

สาวจีนที่โชว์กินค้างคาวออกมาขอโทษต่อชาวโลกแล้ว ไม่นึกว่าจะเป็นสาเหตุของไวรัสโคโรนา

สาวสุดผวา มองไปบนหลังคาบ้าน สังเกตเห็นความผิดปกติ ก่อนเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

โรคระบาดร้ายแรงในอดีต ตอนที่ 2 อหิวาตกโรค

จุดสีแดงบนไข่ คืออะไร เกิดจากไข่ที่ปฏิสนธิใช่หรือไม่?
กระทู้อื่นๆในบอร์ด นิยาย เรื่องเล่า
ชายผู้กระซิบสิงห์โตเล่าเรื่องผี EP 23.5 พรานป่าเมืองลับแล 5 ล่าผีปอบ ไล่ผี นิยายผีล่าสุด จับเข่าเล่าเรื่องผีเล่าเรื่องผี EP.23.4 พรานป่าเมืองลับแล 4 ล่าผีปอบ ไล่ผี นิยายผี จับเข่าเล่าเรื่องผีเล่าเรื่องผี EP.23.3 พรานป่าเมืองลับแล 3 ล่าผีปอบ ไล่ผี นิยายผี จับเข่าเล่าเรื่องผี(ตอน ศาลผีตายโหง)
ตั้งกระทู้ใหม่