บ่นไปเรื่อย

ตามชื่อเรื่องเลยนะคะ ขึ้นต้นแบบนี้คงไม่ต้องบอกนะคะว่าฉันเป็น "ผู้หญิง" มันเริ่มจากความเบื่อ เบื่อในการใช้ชีวิต ก็ไม่รู้ว่าจะมาเขียนทำไมเหมือนกันแต่ใครหลงมาอ่านแล้ว ก็ทนๆเอาหน่อยนะ  อย่างที่บอกว่า "ฉันเบื่อ' เบื่อกับการมีอารมณ์ต่างๆ ที่หลากหลาย ทั้งที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ แต่กลับอยากให้คนอื่นๆ เข้าใจ ก็อย่างที่บอกว่า หลากหลาย อย่างเช่นฉันตอนนี้ ถึงแม้จะมีเรื่องที่ทำผิดมามากมาย แต่ก็ยังอยากที่จะทำผิดไปเรื่อย ใครกันหล่ะที่เป็นคนกำหนดว่าเราทำผิดหรือถูก ศาสนา ค่านิยม วัฒนธรรม สังคม หลักความคิด ส่วนใหญ่ล้วนมาจากสิ่งที่ถูกสอนมา แต่มันถูกแล้ว จริงหรอ แล้วความเห็นต่างก็เข้ามามีบทบาท (ฉันไม่ได้ต่อต้านสังคมนะคะ) ฉันเชื่อมาตลอดว่า ความสุขของฉันคือการทำให้คนที่รักฉัน และฉันรักมีความสุข แล้วอะไรหล่ะที่เป็นความสุข ต่างคน ต่างความคิด มันเริ่มมีควาขัดแย้ง ความเห็นต่าง กลายเป็นฉันต้องอดทนกับทุกเรื่องแม้แต่ความรัก จากความรักคือการให้การแบ่งปันการยอมรับ เริ่มกลายเป็นเสียสละ กลายเป็นความอดทน และกลายเป็นเหนื่อยล้า กลายเป็นความเกลียด และชินชา รักมันหายไปตอนไหนนะ หรือมันผิดตั้งแต่เริ่มต้น 

  ถ้าหากจะเริ่มต้นใหม่กลับรักเดิมๆ จะทำได้จริงหรอ( ของฉันไม่จริง ) ความรักที่พังทลายไม่อาจเริ่มใหม่ได้จากเศษซากของความระแวง ความสงสัย ความไม่แน่ใจ 

  ข้อตกลงที่จะเริ่มต้นใหม่คือ เราจะเริ่มต้นจากศูนย์ (มันเป็นไปไม่ได้ จะว่าฉันโง่ก็ได้นะ ที่เชื่อ )แต่มันเป็นไปไม่ได้ อดีตคือบทเรียนที่ไม่มีใครลืมได้ (ฉันคือคนที่มีทิฐิ และเค้าคือคนที่คอยตอกย้ำ ย้ำเตือนว่าเค้าไม่ไว้ใจฉันแค่ไหนและฉันผ่านอะไรมาบ้าง) เห็นเค้าลางรึยังคะ แล้วตอนนี้ฉันคือคนที่บ่น และคุณคือคนรับฟัง ขอบคุณที่อ่านถึงตรงนี้นะคะ ไว้เบื่ออีกจะมาเล่าต่อแล้วกัน