เพราะวันพรุ่งนี้อาจไม่มีเวลาเหลือไว้ให้คุณทำสิ่งเหล่านี้ก็เป็นได้

โดยปกติแล้วคนเรามีอายุเฉลี่ยประมาณ 60 ปี หรือประมาณ 720 เดือน แล้วถ้าลองคิดเป็นสัปดาห์ ก็ได้ประมาณ 2,880 สัปดาห์ ถ้าหากว่าตอนนี้เราอายุประมาณ 20 ปี ก็แปลว่าเราผ่านการเที่ยววันเสาร์ อาทิตย์มาแล้ว 960 ครั้ง....

แย่แล้วนี่แปลว่าเราเหลือเวลาเที่ยวคืนเสาร์อาทิตย์แบบนี้อีกแค่ 1,920 ครั้ง นึกแล้วอยากเอาปฏิทินมากางกว้างๆ ตรงหน้าและวางแผนชีวิตกันใหม่เลยทีเดียว

อย่างที่บอกไปแล้วว่าคน เรามีอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 60 ปี ถ้าตอนนี้เราเพิ่งอายุประมาณ 20 ปี ผ่านโลกมาสดๆ ร้อนๆ เกือบ 240 เดือน...แต่ถ้ารู้สึกว่ามันน้อยไป งั้นลองคิดเป็นนาทีก็จะได้ประมาณ 41,472,000 นาที หรือถ้าอยากให้เยอะกว่านี้ก็คิดเป็นวินาทีก็จะได้...เอาไปคิดกันมาเป็นการบ้านละกันนะ....

พอคิดถึงเวลาที่ผ่านไปแล้ว ก็อดใจหายไม่ได้และไม่อยากเชื่อตัวเองว่าจะผ่านโลกมานานขนาดนี้ ทั้งที่ชีวิตจริงยังไม่ได้ทำอะไรสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง...

อีกกี่ตารางนิ้วบนโลกนี้มี่ยังไม่ได้ไปเหยียบ
อีกกี่คนต่อกี่คนที่เรายังไม่มีโอกาสได้เจอ
อาหารอีกกี่อย่างที่ยังไม่เคยลิ้มลอง
และอีกกี่ความฝันที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำให้มันเป็นจริง

ทั้งๆ ที่มีเวลามากมายขนาดนี้ แต่เราไม่เคยคิดทำสิ่งแหล่านี้ ไม่เคยคิดไล่ตามความฝันและความทะยานอยากของตัวเอง กลับเอาสมบัติที่น่าจะมีค่าที่สุดของมนุษย์และของทุกชีวิตบนโลกมาใช้ในกิจกรรมที่เปล่าประโยชน์โดยหารู้ไม่ว่าสมบัติเดิมก็มีน้อยอยู่แล้วยิ่งใช้แบบไม่เห็นค่าก็ยิ่งลดน้อยลง

เวลาไม่เหมือนต้นไม้ หมดแล้วใช่ว่าจะปลูกใหม่ได้ ขนาดต้นไม้ที่ว่าปลูกได้ยังปลูกไม่ทันคนตัดเลย นับประสาอะไรกับเวลาที่นอกจากจะงอกใหม่ไม่ได้และยังหายไปตลอดเวลาอีกต่างหาก ซ้ำร้ายคือเราไม่รู้ว่าเวลาที่มีมันจะหมดเมื่อไหร่....

ไม่มีใครรู้ว่าคืนนี้กลับบ้านไปนอน แล้วรับประกันว่าพรุ่งนี้เช้าคุณจะตื่นขึ้นมาหรือไม่ไม่แน่ว่าเวลาของคุณอาจจะหมดตั้งแต่หัวถึงหมอนแล้วก็ได้

จงขอบคุณตัวคุณเองที่ตื่นมาในตอนเช้า และดำเนินชีวิตให้เหมือนกับว่ามันคือวันสุดท้ายของคุณไล่ตามความฝันอย่างสุดโต่ง ทุ่มเทกับงานที่ทำตรงหน้าดูแลคนที่คุณรักให้เหมือนวันแรกที่คุณรักกัน ทำดีกับเขาให้เหมือนวันแรกที่คุณเคยทำกอดเขาให้นานที่สุด ให้เหมือนเป็นการกอดครั้งสุดท้ายของเรา...