​​​​​​​ทศพิธราชธรรม บทที่ ๒๑ พระเจ้าตากสินมหาราช

ทศพิธราชธรรม บทที่ ๒๑ พระเจ้าตากสินมหาราช

บทกลอน / ภาพ โดย เดชา เวชชพิพัฒน์

        แม้เชื้อชาติไม่เต็มไทยแต่ใจอาจ

ด้วยสัญชาติโยธยาหาเกรงขาม

ด้วยรักชาติรักแผ่นดินสยามนาม

ไม่ครั่นคร้ามกู้ชาติจากไพรี

        ขัตติยะมานะพระยาตาก

เริ่มฝังรากก่อนการณ์เสียกรุงศรี

เริ่มจากสู้รักษาเมืองเพชรบุรี

อีกความดีช่วยคุ้มครองพระนคร

        สู้พม่าก่อนกรุงจะสูญสิ้น

รวมโยธินวัดพิชัยเริ่มแผลงศร

ทัพพระเจ้ามังระตามต่อกร

มหิธรสอนมวยพวกม่านมาร

        ทรงเด็ดขาดประกาศทุบหม้อข้าว

ทรงแกร่งกร้าวตั้งเป้าสุดห้าวหาญ

บริจาควิญญาณกล้าสู้ภัยพาล

เพื่อเริ่มงานกู้ชาติกู้แผ่นดิน

        จากเมืองจันทบุรีทรงยกทัพ

มาไล่ขับพวกใจทมิฬหิน

มาสำแดงให้เห็นให้ได้ยิน

ไม่เคยสิ้นคนดีกรุงศรีเรา

        การเสียกรุงครั้งที่สองสุดหมองหม่น

ด้วยผู้คนแตกแยกเป็นหลายเหล่า

เกิดชุมนุมน้อยใหญ่เป็นสำเนา

ล้วนตั้งเป้าเป็นเจ้าเป็นราชา

 

        ทรงทุ่มเทกายใจทุ่มชีวิต

เพื่อพิชิตวิกฤตการณ์อนาถา

บริจาควิเวกดวงชีวา

เพื่อพาราไปสู่สุดพุทธกาล

        อาณาเขตกว้างไกลทุกทิศา

ไล่พม่าจากเชียงใหม่ลำปางน่าน

ตีเวียงจันทน์ล้านนาจนลนลาน

ประจัญบานเมาะตะมะอันดามัน

        ทรงยึดหลักปกครองพ่อกับลูก

ไม่พันผูกเกียรติยศเกียรติมหันต์

บริจาคอัตตาแห่งราชัน

เพื่อสัมพันธ์ชั้นเดียวกับประชา

        ตัวข้านั้นเป็นเพียงผู้รักษา

อารักขาเมืองกรุงมุ่งอาสา

บริจาคอ่อนน้อมถ่อมกายา

อหังการ์อธิราชอนาลัย

        คำทรงกล่าวสิ้นบุญของพ่อแล้ว

อย่าให้แผ้วพานยากแก่บ่าวไพร่

บริจาคเจียมตัวอีกเจียมใจ

ทรงอภัยเพื่อส่วนรวมร่วมมณฑล

        ทรงเป็นนักบริจาคเสียสละ

ทรงยอมละประโยชน์สุขโพดผล

ทรงมอบให้เจ้าชีวิตซึ่งพระชนม์

ทรงเปี่ยมล้นความว่างอย่างหลักธรรม