กองไฟที่ยังคงเดิม

เธอหนึ่งคน..
ก็ต้องการ..ความรัก
ฉันคนหนึ่ง..ก็ต้องการ..
ความรัก..เช่นกัน
เมื่อสองหัวใจ..ในสองคน
มีความเห็น..ที่ตรงกัน
จึงก่อเกิดรักนั้น..ในหัวใจ

หากแต่ทั้ง เธอ และ..ฉัน
ไม่มีวันได้รู้เลยว่า..ทั้ง ฉัน และ..เธอ
จะรักกันไปได้..อีกนานแค่ไหน
และ..จะมีใครเข้ามา..ค้นห้วงใจ
ระหว่างเรา..หรือไม่
หรืออาจเป็น..วันไหน
ที่เรา..หมดรัก..กันเอง

พรหมลิขิต..และ..กาลเวลา
ก็คงมีหน้าที่..เพียงแค่..ให้เราพบกัน
นอกเหนือจากนั้น..ท่านไม่ได้บอก

ฉันอยากให้ความรักของสองเรา
ไม่หายไปไหน..
เป็นของกัน
และกันตลอดไป
เพียงแค่เราสองคน..ใจเย็นๆ
และให้เหตุผล..ของสิ่งหนึ่ง
วิ่งไปหาคำถามของเราสองคนเอง
เพราะฉัน..ก็คง
ไม่อยาก..เหนื่อย..ในรักที่มี
และเธอก็คงคิดเช่นกัน
ไม่ต่างจากฉัน..เท่าไร

ความรัก..ของสองเรา
มันสามารถทำให้
เราเป็นได้ทุกอย่าง..ของกัน
และมัน..ก็สามารถทำให้
เราไม่รู้จักกัน..ได้เช่นกัน
ในวันที่ต้องเดิน..จากกันไป 

เพราะ..บางครั้ง
เราสองคน..ก็ยังไม่เชื่อเลยว่า 
อนุภาพแห่ง..ความรัก
มันจะ..ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ 
ทำให้เราสองคนพบกับ..คืนวัน 
ที่มีคุณค่าแห่งการดำรงค์อยู่..ของชีวิต 
ทำให้เราสองคนมี..ความสุขล้น 
ตราบเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะ..รับได้ 

และ ความรักนั้น..ก็ไม่ลืม
อีกหนึ่งหน้าที่..ของมัน 
คือมอบ..ความปวดร้าว
อย่างหาที่สุด มิได้..ให้แก่สองเรา
ในวันที่เรา..ไม่เข้าใจ 

ถ้าความรัก..ดั่งกองไฟ 
ยามเหมันต์ ที่ทำให้รู้สึก..อบอุ่น
และ เป็นดั่งกองไฟ ยามเมษา 
ที่โถมความร้อนอย่าง..ที่เคยเป็น
ให้ทวี..มากยิ่งขึ้น
แต่กองไฟกองนั้น 
มิได้แปลงเปลี่ยน..
ความร้อนแต่อย่างไร..

ซึ่งก็ยังคงความร้อน..เท่าเดิม 
ไม่ว่าวันไหน..เวลาใด
หรือ..จะฤดูไหน 

มีเพียงแค่ความรู้สึก
ของสองเรา..เท่านั้น 
ที่จะทำให้..ความรัก 

เป็นดั่ง..ไฟที่..แผดเผา 
หรือ อบอุ่น ภายใน..หัวใจ
ของสองเรา..ไป..ตลอด..กาล