นาฬิกากับความรัก

บ่อยครั้งที่ ความรัก ทำให้เราลืมไปในหลายๆ สิ่ง 

ลืมว่า.. 

เราเคยกินข้าวคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกเหงา 

เราถือกระเป๋าเองได้. . . โดยไม่รู้สึกหนัก 

เคยเดินกลับบ้านคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก 

ยิ่งกับความรัก ที่คบกันเนิ่นนาน

ยิ่งเนิ่นนาน ความผูกพันก็ยิ่งมาก 

เมื่อความผูกพันเริ่มมาก ชีวิตเราก็มีแต่ความเคยชิน

เคยชินที่จะกินข้าวกับเขา ดูหนังกับเขา 

เดินกลับบ้านกับเขา โดยมีเขาเอื้อมมือมาถือกระเป๋าให้      

ความรัก ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงอ่อนแอลงหรอก 

แต่ความรัก มักทำให้ผู้หญิงลืมการใช้ชีวิตคนเดียว 

ไม่ต่างจากนาฬิกาแขวนผนัง ที่เดินบอกเวลาไปเรื่อยๆ 
       

โดยลืมไปว่าที่นาฬิกาเดินได้นั้น เพราะมีถ่านให้พลังงานอยู่ 

ดังนั้น จึงมีความเป็นไปได้ว่าถ่านจะหมด 

เป็นไปได้...พอๆ กับความรักที่เคยมีมาจะหมดลง 

 ซึ่งถ้าวันที่ถ่านหมดมาถึงจริงๆ 

ถึงแม้สองเข็มนาฬิกาจะหยุดเดินแต่เชื่อไหมว่า...เวลายังเคลื่อนไป 

เวลาบนโลกนี้ไม่ได้หยุดเหมือนสองเข็มนาฬิกา 

ความรักที่หมดลงแล้วนั้นก็เช่นกัน 
ความรักหมด แต่ไม่ได้หมายความว่า 'ชีวิต' จะหมด 

ชีวิตของเรา ยังก้าวเดินต่อไปได้เสมอ 

อาจเหงาบ้าง ที่ต้องกลับมากินข้าวคนเดียว เดินคนเดียว 

อาจเจ็บปวดบ้างที่เบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยไม่ปรากฏบนหน้าจอบ่อยๆ อีกแล้ว 

แต่เชื่อไหมว่า ก่อนหน้าที่ไม่มีเขา เราก็ยังอยู่อย่างมีความสุขได้ 

หากชีวิตคือนาฬิกา และ เข็มสองเข็มคือความรัก 

มันก็ยังมีโอกาสที่จะใส่ถ่านความรักก้อนใหม่อยู่ทุกเวลา

และเข็มสองเข็มก็ยังมีโอกาส...เริ่มเดินต่อไปอีกครั้งหนึ่ง. ..