มันแย่สุดๆที่ต้องอยู่กับความรู้สึกนี้มานานกว่า 20 ปี

ถ้าหากใครที่ได้ติดตามวง Bodyslam ก็จะรู้จัก เภา รัฐพล พรรณเชษฐ์ เพราะเขาเคยเป็นอดีมือกีต้าร์วงให้วง Bodyslam มาก่อน ล่าสุดเขาก็ได้ออกมาพูดเรื่องราวทั้งหมดที่เก็บไว้นานกว่า 20 ปี กับเรื่องส่วนตัวที่หลายคนไม่เคยรู้มาก่อนจะเป็นอย่างไรนั้นไปอ่านกันได้เลยจ้า

โดย เผา ได้โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กของเขาว่า “ร้านอาหารซักแห่ง ผับซักที่ หรือคาราโอเกะซักห้อง เมื่อเพลง “สักวันฉันจะดีพอ” ขึ้น เพื่อนๆหรือคนที่รู้จักผม ทุกคนจะถ่ายรูป ถ่ายวีดีโอ ส่งมาให้ผมดู สำหรับคนรอบตัว เพลงนี้คือเพลงที่ทำให้คนนึกถึงผม แต่ใครจะรู้ว่า ในช่วงเวลา 15ปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยได้ส่วนแบ่งจากเพลงนี้เลยซักบาท

20ปีก่อน มีข้อความนึงในเอกสารสัญญาที่ผมต้องเซ็น จำรายละเอียดไม่ได้ แต่จับใจความได้ว่า ถ้าทำผิดสัญญา ต้องชดใช้คนละ 1ล้านบาท โอ้โห สำหรับเด็กมัธยมเมื่อ20ปีก่อน คงเป็นเงินที่ไม่คิดว่าจะมีปัญญาชดใช้ได้ เลยถามผู้ใหญ่ไปแบบซื่อๆว่า ตั้ง 1ล้านบาท ทำไมปรับแพงจังเลยครับ ผมไม่มีปัญญาจ่ายหรอก ผู้ใหญ่ในห้องหัวเราะร่วน แล้วบอกว่า “เขียนไปยังงั้นแหละ ใครจะไปเอาเงินเภาตั้ง 1ล้าน” ผมหัวเราะตาม แล้วเซ็นชื่อทุกหน้า ด้วยหน้าตายิ้มแย้มมีความสุข ….โปรดฟรีซภาพหน้ายิ้มกว้างผมค้างไว้ พร้อมคำบรรยายว่า “นั่นล่ะครับ วินาทีของเทวดาตกสวรรค์อย่างแท้จริง”

เด็กๆเรามีความฝัน แต่เราไม่มีความรู้ ช่วงแวลานั้น แค่ได้เล่นดนตรีบนเวที มีคนดูซัก 10 – 20คน ก็มีความสุขจะแย่ ประสาอะไรกับการที่มีคนบอกว่าจะให้เราแต่งเพลง อัดเพลงกันเอง แล้วเผยแพร่งานเราสู่คนทั่วประเทศ เห้ยย! วงดนตรีเด็กๆ อายุ17ขวบเอง ปัทโธ่! ใครจะไม่รับข้อเสนอนี้ ให้เซ็นอะไรก็เซ็นหมดนั่นล่ะ

จริงอย่างที่เค้าว่า ยังไม่มีใครมาปรับเงินผม1ล้าน …ก็ผมไม่ได้ทำผิดสัญญาอะไรนี่นะ แต่ในทางกลับกัน มันก็ไม่สร้างรายได้อะไรให้เลย จนเราเองที่ทนอยู่กับมันไม่ได้อีกต่อไป เหลือเพียงเสียงดังก้องอยู่ในหัวว่า “ก็โง่เซ็นเอง เอง เอง เอง เอง” ปาดน้ำตาที ยอมรับก็ได้ว่าโง่จริง ผมออกจากวงการมานานแล้ว นานจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องนี้แล้วล่ะ แต่แปลกที่ผมทนไม่ได้กับเรื่องของคนอื่น เวลาที่เห็นข่าวว่า มีวงดนตรีที่แต่งเพลงขึ้นมา แล้วไม่สามารถร้องเพลงตัวเองได้ หนำซ้ำยังโดนฟ้องเอาเงินจากการร้องเพลงตัวเองอีก ทำให้รู้สึกว่า “โลกนี้มันโหดร้ายจังวะ”

ถึงตรงนี้บางคนอาจจะคิดว่า ผมคงรู้สึกแย่กับเพลง “สักวันฉันจะดีพอ” สินะ …เปล่าเลยครับ! ผมรักมัน มันไม่ได้เป็นสัญลักษณ์ของการถูกเอาเปรียบ ….แต่

-สำหรับผม มันคือสัญลักษณ์ของความรัก ผมจะร้องให้ลูกฟัง ลูกจะร้องให้หลานฟัง แล้วเล่าว่า มันคือเพลงที่ปู่แต่ง และคนมากมายรักมัน

-สำหรับคนที่มีความฝันทุกคน มันคืออุทาหรณ์ ว่ามีความฝันแล้ว ต้องมีสติด้วย นักดนตรีใช้ความรู้สึกมาก ก็ต้องใช้เหตุผลให้มากกว่า อย่าให้ใครเอาความฝันเราไปขยี้ แล้วเหยียบซ้ำอย่างไม่ใยดี ด้วยคำพูดสวยหรู

เวลาที่เรารู้สึกติดปีกบิน พุ่งทะยานขึ้นฟ้า มันหึกเฮิม ลืมรอบข้าง แต่หากวินาทีที่ปีกหัก กลับเจ็บปวดช้าๆอย่างยาวนาน ไม่ทันรู้ตัว เราก็ตกลงบนพื้นแล้ว พร้อมแผลฉกรรจ์

หลังจากใช้เวลาเลียแผลกว่า10ปี ถ้ามีคนถามผมว่า เวลาคิดถึงเรื่องนี้แล้วรู้สึกยังไง ผมจะตอบว่า คงรู้สึกคล้ายๆ “เทวดาตกสวรรค์” ล่ะมั๊งครับ “มันเคยมีความสุขมากแค่ไหน ตอนอยู่บนฟ้า ตอนนี้ผมลืมไปแล้วจริงๆ