ดินแดนแห่งความรัก

ในสถานที่ธรรมดาๆ ถ้าที่ตรงนั้นมีความทรงจำที่สวยงาม สถานที่แห่งนั้นก็ย่อมต้องสวยงามไปด้วย ซึ่งความรักมักจะซ่อนตัวตามสถานที่ต่างๆ และมีความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน ซึ่ง ณ.ดินแดนแห่งหนึ่งแห่งใดบนโลกใบนี้ เป็นที่ที่คนที่ยังมีหัวใจและมีลมหายใจ ต้องการจะไปยังที่แห่งนั้น พร้อมกับได้แต่ภาวนาในหัวใจให้หยุดลงที่ใครสักคนที่เป็นคนสุดท้ายในดินแดนแห่งนั้นให้นานที่สุด...ดินแดนแห่งความรัก

เป็นดินแดนที่หอมอบอวลไปด้วยกลิ่นพันธุ์ แมกไม้นาๆ ชนิด ดั่งความสดใสแรกแย้มของหัวใจ มีลำธารใสเย็น ที่ค่อยๆ ใหลเซาะ ไปตามซอกหินด้วยความซุกซนดั่งรักแรกเริ่ม มีสะพานเล็กๆ ที่เอาไว้เชื่อมต่อระหว่างความรักของคนสองคน มีเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลตัวยาวๆ เอาไว้ให้คนสองคนใกล้ชิดสื่อภาษารักมอบให้แก่กันและกัน มีบ้านหลังเล็กๆ สีครีมๆ ประดับไปด้วยอิฐน้ำตาลอ่อนแห่งความมั่นคง มีชิงช้าในสนามนั่งเล่น เอาไว้นั่งมองดูดวงดาวยามราตรีกาล ที่มวลหมู่ดาวหยอกล้อกับรัตติกาล โอบกอดดวงจันทร์ด้วยความรักที่มี...ทั้งหมดด้วยหัวใจ

ซึ่งได้เป็นดินแดนแห่งการอคอยขอใครอีกหลายๆ คน ที่ในบางคนยังไม่สามารถค้นพบหรือยังค้นหาอยู่ และก็มีอีกหลายๆ คนได้เคยไปเยือนมา ณ.ดินแดนแห่งนั้น และก็ยังคงคำว่าเคยเหมือนเช่นเดิม ณ.ปัจจุบัน คนที่ยังไม่เคยไปเยือนก็กล่าวกันว่าไม่มีจริง ส่วนคนที่เคยไปก็กล่าวว่ามีจริง แต่มันไม่ได้มีอยู่ตรงนั้นตลอดไป ดินแดนแห่งนั้นเต็มไปด้วยความสดใสของความรัก มีความรักล่องลอยไปทั่วทุกตารางนิ้วของที่แห่งนั้น 

ซึ่งคนที่เคยไปเยือนดินแดนแห่งนั้น คงหลงลืมไปว่าในเมื่อเป็นดินแดนแห่งความรักก็ย่อมต้องมีความรักอยู่ทุกฟื้นที่ที่เราก้าวเดิน แต่ถ้าวันใดมีสิ่งมากระทบกับความรู้สึกที่สั่นสะเทือนในรักที่มีอยู่ แล้วความรักจะไปอาศัยอยู่ ณ.ที่ใด ย่อมต้องไม่มีที่ๆ ให้ความรักได้พักอาศัยอย่างแน่นอน เป็นเรื่องธรรมดาของดินแดนแห่งนั้นจะประสบกับพายุแห่งอารมณ์ขุ่นหมัว ที่พัดผ่านมาเป็นระยะๆ ตลอดการอาศัยอยู่บนดินแดนแห่งนั้น

สิ่งเดียวที่พอจะฉุดรั้งให้ดินแดนแห่งนั้นไม่หายไปกับตา ด้วยการพัดผ่านของพายุแห่งอารมณ์ น่าจะเป็นการช่วยกันสร้างบ่อน้ำเล็กๆ ไว้ในดินแดนแห่งนั้น เอาไว้เป็นที่พักของคนสองคน เป็นดั่งบ่อน้ำแห่งการเข้าใจและอภัยเมื่อคนที่ตนรักได้ผิดพลาด บางครั้งในสิ่งที่เรียกว่ารัก ต้องค่อยๆ กันสร้างทั้งสองคนเพราะแม้ดินแดนแห่งนั้นจะมีผู้ที่ผ่านเข้ามาเยือนและผ่านออกไป แต่จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หัวใจเรียกร้องต้องการให้เขาอยู่

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ในดินแดนแห่งนั้นก็ยังคง งดงามเสมอในหัวใจไม่ว่าจะเข้าไปเยือนยามใด เป็นดินแดนที่ทุกๆ ชีวิตหมายปอง ไม่ว่าจะผ่านเข้ามาหรือผ่านออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เป็นสิ่งจำเป็นและสิ่งสำคัญ ให้อยู่ได้นานๆ เมื่อเข้าไปเยือน ณ.ที่ดินแดนแห่งนั้น ก็คงจะเป็นแค่เพียงความเข้าใจในรักที่ตนมีเท่านั้น

เพราะบางครั้งการที่เราสูญเสียสิ่งที่เรียกว่า ความรัก ไปนั้น มันอาจจะกลับคืนมาอีกได้....แต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่.....ที่ใจต้องทนเดียวดายอยู่ใน..ดิน..แดน..แห่งความรัก

“การลืมอาจจะเป็นการตอกย้ำความทรงจำ และความทรงจำจะไม่ตอกย้ำถ้าไม่ทำเหมือนเช่นเคย”