มุมนอกจอ ep.2

5...เด็กหนุ่มเริ่มเกี่ยวก้อย สัมผัสมือ แม้ไม่มีคำพูดใดๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่า "รัก"กันและกัน "คิดถึง"กันและกัน เพื่อนๆต่างก็ดูออกว่าหนุ่มน้อยหลงรักสาวเข้าแล้ว เพื่อนๆคอยสนับสนุน ยุยง จัดฉาก แต่สิ่งที่เธอแสดงออกมาใครๆก็เห็นชัดว่า สาวน้อยหาได้สนใจชายหนุ่มแม้เพียงเสี้ยวไม่ แต่สำหรับเด็กหนุ่มผู้สัมผัสซึ้ง รู้ดีว่าหาได้เป็นอย่างที่คนอื่นเห็น เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก(อีกแล้ว อิอิ) จวนจะจบจากกันแล้ว วันปัจฉิมที่แสนสนุก รูปภาพแห่งความทรงจำ เสียงเพลงนั้นในห้องกระจก เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปรวดเร็ว พระอาทิตย์เริ่มลาป่วย เด็กหนุ่มหญิงสาวแลกของขวัญโดยมิได้นัดหมาย ส่งท้ายด้วยคำลาของหญิงสาวผู้ยากแท้หยั่งถึง "เราเลิกคุยกันเถอะ...

6...คำกล่าวสุดท้ายในเย้นวันนั้นตราตรึงในหัวเด้กหนุ่มเรื่อยมา "เราเลิกคุยกันเถอะ...ไปตั้งใจเรียน ให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เรียนจบแล้วค่อยมาคุยกัน" เด็กหนุ่มผู้อ่อนไหว มิอาจเข้าใจหยังถึงเจตนาอันยาวไกลของสาวคนรัก เขาพร่ำกล่าวโทษ แผลใจที่ไม่อาจจะยอมรับได้ ด้วยแสนรักหมื่นหลงอย่างที่สุด เด็กหนุ่มร่ำไห้ "ถ้าไม่เก่งเขาก็ไม่คุยด้วย" "ทำไมเขาเป็นแบบนี้ล่ะ" "เห็นแก่ตัว" ดวงใจอันสดใส ที่เปี่ยมพลังและอุดมการณ์ ที่ไม่เคยมีแม้รอยข่วน เวลานี้ถูกบดขยี้อย่างไม่เหลือชิ้นดีจากภายในใจตัวเอง กล่าวโทษ ๆ ๆ ใช้ชีวิตเยี่ยงคนอกหักประชดโลกในโลกความจริง จากเด็กหนุ่มใสซื่อผู้ไม่ปฏิเสธการคบเพื่อน เด็กหนุ่มผู้มีเสาอุดมการณ์ที่แข็งกล้า เพื่อนแบบไหนก็ไม่อาจทำให้ใจเขว แถมยังยืดหยัดมั่นคงให้เพื่อนเอนเอียงเข้าอุดมการณ์ร่วมได้ บัดนี้อุดมการณ์หมดสิ้น

7...เด็กหนุ่มเข้าเรียนในมหาลัยชื่อดังระยะทาง 200 กิโลเมตรจากบ้านเกิด หญิงสาวเข้าเรียนต่อวิลัยพยาบาลในจังหวัดติดกัน ชายหนุ่มผู้ลืมสิ้นอุการณ์ในอุดมคติ เหล้าที่ไม่เคยลอง เวลานี้ท้องไม่เคยขาดแอลกอร์ฮอร์ ชายหนุ่มผู้โง่เขลากับเหล้าเคล้าน้ำตา เวลาที่แสนยาวนาน กว่าจะผ่านไปแต่ละวัน รู้สึกตัวอีกครั้ง ก็ผ่านมาแล้วจะเกือบปี "นี่เราทำอะไรลงไป" "นี่ใช่ชีวิตหรือ?" "เราช่างบาปหนายิ่งนัก" ด้วยความรู้สึกผิดในชีวิตที่บัดซบ หนุ่มน้อยผู้ไกลบ้าน รีบกลับบ้านหลังสอบเสร็จ กราบลามารดา บิดา "ลูกไม่เคยบวชเลย แม้เณรน้อยก็ไม่เคยเป็น ลูกเคยขออยู่หลายครา พ่อแม่นั้นหนาครั้งนี้ให้ลูกได้บวชดังตั้งใจเถิด" พ่อแม่ไม่สมปอง กลัวเจ้าไปแล้วใจเจ้าจะมิศึก "พ่อแม่จ๋าที่ข้ารัก ลูกไม่ได้ทำบุญเลย ครั้งหนี้ขอเอาบุญใหญ่ให้ตัวเอง และขอห่มผ้าเหลืองแทนคุณให้ท่านเถิด ในฐานะลูกชาย เปิดเทอมก็จะศึกกลับเข้าเรียนตามปกติ"

8...ชายหนุ่มได้บวชศึกษาธรรมมะ ด้วยอายุ 20 ปีบริบูรณ์พอดี จึงสามารถที่บวชพระได้(ไม่ถึง 20ปี ต้องบวชเณรเท่านั้น) เมื่อเป็นพระแล้วท่านก็ตั้งใจศึกษาธรรม และปฏิบัติตามคำสอนของพระพี่เลี้ยงอย่างเคร่งครัด ได้เพียรพยายามตั้งจิตอยู่กายกับทุกกิริยาอาการ ได้ติดตามพระอาจารย์ออกธุดงค์ และได้ไปปฏิบัติธรรมอยู่จังหวัดหนึ่งในภาคเหนือก่อนที่จะถึงเปิดภาคเรียนที่ 1(ปี 2) เวลาสามเดือนแห่งความสงบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเวลาอันควรแก่การศึกเพื่อไปทำหน้าที่เป็นนักศึกษาต่อ แต่..ทว่าด้วยบุญที่สั่งสมมาแต่ปางก่อนและจิตใจอันอิ่มเอิบด้วยความสงบในบุญแต่ปางนี้ พระท่านได้ตัดสินใจโทรหาโยมแม่ "โยมแม่ ลูกจักเอาดีทางนี้ ลูกจักไม่กลับไปเรียนแล้ว หากว่าโยมแม่อยากได้ใบปริญญา ทางนี้ก็มีให้เหมือนกัน" บัดนี้ในใจพระสิ่งอื่นหาได้มีแก่นสารไม่ แม้ความเสียใจด้วยผิดหวังกับหญิงที่รักสุดหัวใจก็หายมลายสิ้น หลังจากเปิดเทอมได้หนึ่งสัปดาห์เสียงโทรสัพท์ก็ดังขึ้น...

#####นิทานยังไม่จบ มาคบกันดีไหม อิอิ

#####ติดตาม มุมนอกจอ

ep.3 ต่อด้วยนะจ๊ะ