นิยามที่ไม่มี "ชื่อเรื่อง"

ฉันว่าทุกคนย่อมมีนิยามความรู้สึกของแต่ละคนกันทั้งนั่นเว้นเสีแต่ว่าคุณจะนิยายามความรู้สึกนั่นๆ ออกมาแบบไหน ยิ่งเราพบเจอสิ่งรอบข้างมากมายเท่าไหร่เรายิ่งมีคำนิยามที่มากกว่านิยามเต็มหัวไปหมด ถ้าให้ลองเขียนลงฝนหระดาษ A4 คิดว่าคงไม่น่ามีทางที่จะเขียนหมด

ถ้าจะให้เรานิยามความรู้สึกของเราในตอนนี้ต่อสิ่งต่างที่อยู่รอบตัว คงจะเป็นนิยามคำว่า
ไม่รู้สิมั่งนะ
ก็มันจริงนี่น่าก็ไม่รู้ว่าจะต้องนิยามเรื่องพวกนั่นไปทำไม ก็ในเมื่อเรื่องต่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก้สามารถมีคำนิยามอยู่แล้วในตัวของมันเอง ก็ไม่รู้ว่าเราจะต้องเพิ่มคำนิยามให้สิ่งเหล่านั่นอีกทำไม ในเมื่อสิ่งเหล่านั่นก็มีคำนิยามอยู่ในตัวของมันเองอยู่แล้ว งงกันไหม

ยกตัวอย่างเช่น
วันแรกของการเปิดเทอม ฉันนั้นได้เดินเลือกชมรมอยู่ และไปสะดุดกับชมรมดนตรีเข้าแต่ไม่ใช่ว่าฉีนจะสมัครเข้าหรอกนะแต่เพราะฉันชอบนักร้องนำชมรมนี้มาก และพยายามทำทุกอย่าเพื่อให้ได้พูดให้ได้คุยกับเขา แต่พอเราได้สานสัมผันกันไปถึงขั้นคุยโทรศัพท์กันแต่ฉันกลับรู้สึกว่า ฉันอยากแอบปลื้มเขามากกว่าที่จะเป็นแฟนเขา

มันก็เหมือนกับนิยามที่ว่า ไม่ได้รักไทม่ได้ชอบแต่แค่ปลื้มในผลงานที่เขาทำ ชื่นชม บางคนชอบเขาใจว่า ชอบเท่ากับรัก ปลื้มเท่ากับรัก มีความสุขที่ได้คุยเท่ากับรัก แต่จริงๆ แล้วคุณแค่รู้สึกชื่นชมเขาเท่านั่น ชอบที่เขาเป็นคนเก่ง (อันนี้คือนิยามส่วนตัวของเรานะ เพราะปกติถ้ารักใครมันจะรู้สึกรักตั้งแต่แรกไม่ใช่ คำว่าชอบ หรือปลื้มต้องมาก่อนคำว่ารัก

เพราะฉะนั่นจงย่ำกับตัวเองดีๆ ว่า ปลื้มไม่ได้แปลว่ารัก
ชอบก็ไม่ได้แปลว่ารัก เช่นกัน