ความคิดถึงในยุค 80s

 

หลายคนอาจจะบอกว่าไม่ว่าจะยุคไหน การจากลา ก็ให้ผลลัพท์ที่เจ็บปวดหมดแหละ ฉันเห็นด้วย

แต่เป็นความเจ็บปวด ที่มีความต่างกันไปตามบริบทของความสัมพันธ์

ครั้งหนึ่ง ตอนเราทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่กันพร้อมหน้า

บนหน้าจอเป็นรายการที่รวบรวมภาพยนตร์ในยุคก่อนๆ มาฉายให้ผู้ชมดู ฉันตกหลุมรักการสารภาพความในใจของตัวละคร และหลงไหลในการแสดงท่าทีของพระนาง รักในสไตล์และสภาพแวดล้อมในยุคนั้น

ฉันชอบทุกอย่างในภาพยนตร์ และมันเป็นภาพยนตร์ในยุค 80s-90s แทบทั้งสิ้น

คนหนึ่งที่ดูจะอินมากๆ ก็คือพ่อกับแม่

แม่เล่าเรื่องความรัก และมิตรภาพตอนยังเป็นวัยรุ่นให้ฉันกับพี่ฟัง

ฉัน, วัยรุ่นที่กำลังเรียนรู้ในการใช้ชีวิต ได้ดูการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพยนตร์แล้ว ก็มาฟังเรื่องราวที่ถ่ายทอดจากพ่อกับแม่บ้าง

เรื่องที่แม่เล่า คนฟังอย่างเราๆ กลับรู้สึกเขิน ในแบบที่ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มีโอกาสสัมผัสกับความรู้สึกอะไรแบบนั้น ทั้งที่สมัยนี้คู่รักก็มีให้เห็นถมเถไป

(บางครั้งแค่เดินไปสั่งข้าวไข่ดาวที่ร้าน ก็อาจได้เห็นความรักกุ๊กกิ๊ก ในแบบที่หนุ่มสาวกำลังตักข้าวให้กัน และหยิกแก้มกันเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว)

แต่บ่อยครั้ง ที่คนยุคเราโหยหาชีวิตในอดีต และต้องการให้มันกลับมาโลดแล่นในช่วงเวลาของเราๆ อีกครั้ง

เช่น ฉัน เป็นต้น

เพราะรู้สึกว่า เราเข้าใกล้กันและกันได้มากกว่ายุคสมัยปัจจุบัน ที่มีอะไรแทรกอยู่ตรงกลางตลอดเวลา

ที่ขณะเดียวกัน มนุษย์เราก็เริ่มเข้าใกล้กับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้นนั้นแปรผักผัน กับชีวิตในอดีตอย่างไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน จนถึงตอนนี้ ที่สิ่งต่างๆ ก็ยังคงไม่เข้าที่เข้าทาง หัวใจของคนเราจึงต้องทำใจยอมรับและอยู่ภายใต้การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเหล่านี้

ยุค 80s -90s เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านของไลฟ์สไตล์ชีวิต กับความความสัมพันธ์ทางเทคโนโลยี

ดังนั้น การจากมาและจากไปของอะไรหลายๆ อย่าง จึงมีให้เห็นอยู่ทุกวี่ทุกวันในตอนนั้น (ฉันว่านะ)

🍃🍃

แม่เล่าถึงมิตรภาพกับความรักที่ได้เจอ เล่าว่าทุกๆ ความสัมพันธ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ต่างกลายเป็นเรื่องยาก

ยากในแบบที่ เมื่อเกิดการจากลา ก็จะหลงเหลือความคิดถึงไว้ให้เราอย่างไม่ปราณี

ฉันฟังแล้วก็คิดตาม ถ้าความคิดถึงล่ะก็ ฉันก็เคยนะ มันก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กับในวัยของแม่นักหรอก

แต่ความคิดถึงในยุคนั้นกับยุคนี้มันต่างกันน่ะสิ 
สิ่งที่กำลังแทรกอยู่ระหว่างความคิดถึงของคนเราในยุคสมัยนี้ก็คือเทคโนโลยี(อย่างเต็มที่) แต่สิ่งที่แทรกอยู่ระหว่างความคิดถึงของคนในยุคก่อนก็คือ ‘ความคิดถึง’

แม่บอกว่า นานมากเลยที่จะติดต่อกับเพื่อนที่แยกกันหลังจากเรียนจบได้

จดหมายหนึ่งฉบับ ใช้เวลาเดินทางช้ากว่าความคิดถึงและความโหยหา เป็นร้อยเป็นพันเท่า

ในขณะที่ความคะนึงถึงกำลังทำงานของมันอย่างไม่หยุดพัก จดหมายที่ใส่ตัวแทนของความรู้สึกลงไป ก็ดูจะเล่นตัวให้เราได้หงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง

ถึงจะต้องปล่อยใจไปตามสายลม(ฮ่าๆ) และให้หน้าที่ของไปรษณีย์เป็นตัวกลางรับส่งข่าวสารถึงกัน แต่ต่างคนต่างชักจะอดรนทนไม่ได้ เพราะการทำงานของไปรษณีย์ในบางครั้ง ก็ดำเนินการไม่ทันความต้องการพวกเขา

หมายถึง ‘ความรู้สึก และความคิดถึง’ นั่นล่ะ 😁

แต่ทำไงได้เล่า มันไม่ใช่ความผิดของใคร

แม่ ในตอนนั้นก็ทำได้แค่หวังว่า คนปลายทาง เมื่อได้รับจดหมาย แล้วคงยิ้มออก ที่มีอีกคนกำลังรอฟังเรื่องราวจากอีกฟากฝั่ง

มิตรภาพก็ยังคงเป็นมิตรภาพ และมิตรภาพวิเศษสำหรับพวกเขาเสมอ

ทั้งนี้

สมการ ‘ระยะทาง + เวลา’ จึงกลายเป็นเรื่องที่วัยรุ่นในสมัยนั้นหนักอกหนักใจอยู่ไม่น้อย

อีกหนึ่งสิ่งคือโทรศัพท์

โทรศัพท์ที่ไม่ได้ทันสมัยเหมือนกับสมัยนี้ จึงกลายเป็นวายร้ายจอมเย่อหยิ่งสำหรับฉันไปโดยปริยายด้วย

โดยทั่วไป น้อยคนที่จะมีโทรศัพท์ใช้ ยิ่งเป็นวัยรุ่นยิ่งยังไม่มีเงินซื้อโทรศัพท์ไว้ติดบ้าน

การจากลาสำหรับแม่และพ่อ จึงกลายเป็นเรื่องใหญ่มากๆ

ห่างกันแค่จังหวัดเดียว ก็ใจหวิวแล้ว 
ต่างคนต่างอยากรู้ว่า ชีวิตของอีกฝั่งเป็นยังไงบ้าง อยากให้กลับมาเล่าสู่กันฟัง

ตอนเรียนจบ และรู้ว่าทุกคนต้องห่างกันออกไป ไปอยู่คนละที่ หรือแม้กระทั่งความรักที่ต้องจากลากัน มันทำให้คนบางคนถึงกับร้องไห้เป็นอาทิตย์

เพราะนึกถึงว่า วันข้างหน้าที่จะมีโอกาสคุยกันน้อยลงเรื่อยๆ และเรื่องราวของอีกคน ที่กำลังจะห่างไกลออกไป

ฉันอดเอาใจเข้าไปใคร่ครวญกับความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ได้ ยิ่งคิด ก็ยิ่งใจหวิวตามไปกับเรื่องที่แม่เล่า

จากประเด็นนี้ ฉันก็ยกให้โทรศัพท์ รับบทจอมวายร้ายอีกหนึ่งอย่างไปแบบไม่รู้ตัว

ความคิดถึงในยุคนั้น ใจร้ายจังเลยเนาะ

ด้านหนึ่ง ก็รู้สึกดีที่ในทุกวันนี้ เรายังมีสมาร์ทโฟนให้ได้ติดต่อกับเพื่อน ที่บางคนก็ไปเรียนที่อื่น และบางคนก็ย้ายไป เราส่งความคิดถึง และเรื่องราวถึงกันได้ แค่คลิกเดียว

แต่กับหนุ่มสาวในยุคก่อนๆ นั้น มันคงเป็นสิ่งที่เศร้าใจมากกว่าหลายเท่า ถ้าวันหนึ่งความคิดถึงกำลังเล่นบทบาทสำคัญในความสัมพันธ์ของพวกเขา

ในทุกส่วนท้ายๆ ของความรู้สึก ฉันอดใจหายไม่ได้เลยกับการเปลี่ยนแปลงของบริบทที่โอบล้อมตัวมนุษย์เรา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อีกเหมือนกันว่า

เรื่องเล่าจากพ่อกับแม่นั้นน่ารักเสมอ 💛

ในท้ายที่สุดมันจะให้บางอย่างกับเรา ได้เรียนรู้ว่า หนึ่งสิ่งสำคัญที่ยังไม่หายไปกับการแปรผันของยุคสมัย ก็คือความรู้สึกที่ยังทำหน้าที่ของมันอยู่อย่างไม่หยุดพัก