Dawn of the Night (รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล) บทส่งท้าย

        หลังจากที่ฉันกับเรียวกลับมาพบกันหลังจากหนึ่งปี ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนแปลงไป เรียวเก่งขึ้นอย่างประหลาดเวลาต่อสู้กับปีศาจ แต่ทว่ากลับไม่ได้มีเพียงฉันที่ร่วมต่อสู้ไปกับเรียว แต่ยังมียูริอีกคน เธอจำใครไม่ได้เพราะเรียวได้ยกเลิกพันธสัญญาตั้งแต่หนึ่งปีก่อนมันเลยทำให้เธอสูญเสียความทรงจำ แต่ฉันกลับรู้สึกดีหรือว่านี้อาจจะเป็นของขวัญจากยูกันแน่นะ ที่ส่งยูริมา เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันแทนตัวเธอที่เป็นเหมือนสายลมที่อยู่รอบกายพวกเราตอนนี้ สร้อยเส้นนั้นของยูฉันยังห้อยมันอยู่เสมอ

        “โอกิ เธอเหม่ออะไรของเธอ” เสียงตะหวาดแหวดของยูริทำให้ฉันตื่นจากภวังค์

        “คิดอะไรไปเรื่อยหนะ”

        “ตอนนี้มันใช้เวลามั่งคิดไหม งี้เง้า”  อ่าทำไมยัยนี้ชอบด่าฉันงี้เง้านะ แต่สุดท้ายแล้วก็ได้ยัยนี้ช่วยไว้สินะ

        การต่อสู้จบลงโดยที่ฉันแทบจะไม่ได้ออกแรงเลย เพราะเรียวเล่นกวาดซะเรียบคนเดียว ไม่วายฉันหันไปตะหวาดเรียวที่ตอนนี้กำลังยืนมองฝีมือตัวเองอย่างภูมิใจ

        “เรียว นายแย่งเหยื่อของฉันนะ”

        “ก็ช่วยไม่ได้ โอกิช้าเองนิ 5555” หมอนั้นพูดพลางหัวเราะชอบใจ

        ในขณะที่เราสองคนกำลังเถียงกัน ฉันปลายตามองยูริที่กำลังเดินกลับบ้าน เมื่อภารกิจเสร็จ

        “ยูริ เดียวก่อน” ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปหายูริ ก่อนที่จะถอดสร้อยคอของยูที่ฉันเคยใส่ไว้

        “อ่ะ ฉันให้เธอ เพื่อตอบแทนที่เธอช่วยฉัน” ยัยนั้นมองหน้าฉันก่อนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

        “นึกยังไงเธอถึงให้ฉันเนี้ย วันก่อนตอนเธออาบน้ำแล้วถอดสร้อยเส้นนี้ว่างไว้ ฉันแค่แตะนิดเดียว เธอถึงกับฉุนฉันไปครึ่งวันเลยนะ ของสำคัญไม่ใช่เหรอ”

        “ก็ใช่นะสิ เพราะมันเป็นของสำคัญฉันจึงอยากให้กับคนสำคัญ และอีกอย่ายู คงอยากให้เธอเก็บไว้” นั้นเป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่เธอจะรับของชิ้นนั้นไป

        “งั้นฉันกลับก่อนนะ แล้วเจอกันที่บ้าน”

        **“อึม”**ฉันตอบสั้นๆ โดยที่ยังคงยืนมองยูริเดินหายลับไป ก่อนหันไปมองคนที่กำลังยืนดูฉันอยู่ และไม่วายพูดแขวะฉัน

        “เปลี่ยนไปนะโอกิ อ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนอีกนะ”

        “ฉันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะเรียว”

        “อ้อหรอ” คำตอบสั้นแต่ทำฉันหงุดหงิดได้ชั่วขณะ

        “ว่าแต่เรียวพรุ่งนี้ก็เป็นวันที่เรียวจะได้รับต่ำแหน่งรุ่นที่5แล้ว ไหนปู่เรียวบอกว่าจะรอให้เรียวจบ มัธยมปลายก่อนไง” เรียวมองฉันด้วยสายตาจริงจังก่อนเอยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ฉันชอบเรียวอีกครั้ง

        “เพราะฉันอยากปกป้องโอกิ และคนในครอบครัวนะ อีกอย่างท่านปู่ก็อายุเยอะแล้วฉันอยากให้ท่านได้พักบ้าง เพราะถึงยังไงรุ่นที่5 จะวันนี้หรือวันไหนก็ต้องรับสืบทอดอยู่ดี”

        “แต่เรียวต้องเลือกผู้ติดตามนะ1คนนะ เพื่อออกทำภารกิจ ซึ่งนั้น ก็หมายความว่าเรียวต้องเลือกคนใดคนหนึ่งในกลุ่มออกปฎิบัติภารกิจด้วย” ฉันพูดจบเรียวก็ยิ้มให้ฉัน ก่อนพูดด้วยเสียงอบอุ่นแบบที่ฉันเคยได้ยินก่อนหน้านี้

        “ฉันจะไม่เลือกใคร เพราะฉันมีโอกิแล้วและจะไม่มีใครแทนเธอได้ เพราะฉันจะไม่ยอมให้โอกิห่างฉันแม้แต่วินาทีเดียว เพราะฉันจะปกป้องโอกิเอง แค่เธอยืนข้างฉันแบบนี้ก็พอ”

        “แต่ๆ ... ว่า” เรียวยื้นนิ้วยาวมาที่หน้าผากฉันแล้วจิ้มมันอยู่อย่างนั้น

        “ไม่มีแต่.... เรื่องนี้ฉันจะคุยกับปู่เองส่วนโอกิมีหน้าที่อยู่เคียงข้างฉัน”

        “อึม” ฉันตอบประโยคสั้นๆ โดยที่ไม่ได้มองหน้าเรียวเพราะตอนนี้หน้าฉันมันร้อนจนไม่กล้ามองหน้าเรียว จนในที่สุดมืออุ่นของเรียวก็จับมือฉัน

        “กลับบ้านกันโอกิ” แล้วเราสองคนก็เดินกลับบ้านกันท่ามกลางรัตติกาลที่เงียบสงบ

        จบแล้วน๊าขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณที่เปิดใจให้กับนักเขียนมือใหม่นะครัช ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะ แต่กะว่าจะแต่งให้เสร็จก่อนค่อยลงเพื่อไม่ให้เป็นการขาดช่วงความสนุกครัชช แล้วเจอกันนะ