Dawn of the Night (รุ่งอรุณแห่งรัตติกาล) บทที่ 9 1 ปีแห่งการพบกัน(อีกครั้ง)

        1 ปีผ่านไป.......................

        ผมยังคงจำวันนั้นได้ดีวันที่พบได้เคยทอดทิ้งโอกิ วันที่เธอได้จากผมไป มันกินเวลาไปนานนับปี หลังจากที่ยูริจากผมไป ผมกลับมาบ้านและได้ยกเลิกพันธสัญญากับยูริ หลังจากนั้นมาผมก็ไม่เคยทำพันธสัญญากับครึ่งปีศาจตนใดอีกเลย เพราะผมเชื่อว่า โอกิ ผมอาจจะได้พบเธออีก และหวังว่าเธอจะไม่ทำพันธสัญญากับคนอื่น

        ในขณะที่ผมยังคงฝึกฝนการใช้พลังของธนูปราบปีศาจ ทั้งฝึกฝนร่างกาย ศาสตร์ทุกอย่างเพื่อหวังว่าวันนี้ที่โอกิกลับมาผมจะปกป้องเธอและจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีก จนเสียงของใครบางคนดังขึ้น

        “เรียว!!!” ผมหยุดการฝึกฝนและหันไปมองตามเสียงที่เรียก

        “มีอะไรหรอกท่านปู่” ปู่มองผมด้วยสายที่อ่อนโยนก่อนเอยด้วยความเป็นห่วง

        “เรียวนี้เจ้าฝึกฝนหนักเกินไปแล้ว เจ้าควรพักบ้าง”

        “ไม่เป็นไรท่านปู่ ข้าอยากแกร่งขึ้นให้ได้เร็วๆ”

        “แต่นี้เจ้าก็พัฒนามากแล้วนะเจ้าเรียว และอีกอย่าง พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่เจ้าต้องเข้าโรงเรียนในฐานะนักเรียน ม.ปลายแล้วด้วย เจ้าอย่าลืมสิเรียว”

        “ข้าลืมไปสนิทเลยท่านปู่”  หลังจากที่ปู่พูดจบผมก็วางธนูและพักผ่อนร่างกาย ก่อนเดินเข้าไปใส่เสื้อผ้าสำหรับออกไปข้างนอก แต่ทว่าปู่กลับเดินมาเห็นเข้าพอดี

        “เรียวนี้เจ้าจะออกไปไหน นี้ก็ใกล้เข้าสู่ช่วงรัตติกาลแล้ว มันอันตรายหากเจ้าจะออกไปในช่วงนี้”

        “ข้าจะออกไปสถานที่ที่นึ่งหนะท่านปู่ แล้วข้าจะกลับมาแบบครบ 32 ท่านปู่”

        ผมไม่สนใจเสียงทัดทานจากปู่รีบเดินออกไปทันที ผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนที่ผมเคยเรียนม.ต้นที่นี้ก่อนที่ผมจะสอบติด โรงเรียนมัธยมปลายที่อยู่ห่างออกไป ผมเดินมาเรื่อยๆ จนในที่สุดผมก็มาถึงสถานที่ที่ผมกับโอกิดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันเป็นครั้งแรก

        แต่ทว่าผมกลับเบิกตาโตเมื่อ ผมเห็นโอกินั่งมองพระอาทิตย์อยู่ ผมเดินเข้าไปหยุดยืนด้านหลังโอกิ มองเส้นผมสีแดงที่พลิ้วไปตามลม จ้องมองอยู่แบบนั้นด้วยความคิดถึง แต่ทว่าว่าหิมะกลับเริ่มโปรยปรายลงมาเหมือนจะบอกว่า การเริ่มต้นใหม่มาถึงแล้ว โอกิที่ยังคงนั่งมองพระอาทิตย์อยู่นั้น เธอลุกขึ้นยืนและหันมาทางผม มันทำให้ใจผมเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ เราสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้น

        ผมไม่รีรอที่จะถามผมโอบกอดร่างกายนั้นด้วยความคิดถึงและโหยหา

        “โอกิ กลับมาหาผมแล้วจริงๆ สินะ ผมคิดถึงโอกิมาก มีหลายอย่างที่อยากจะพูด มีหลายอย่างที่อยากจะขอโทษ มีหลายอย่าง....” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ โอกิก็ใช้มือโอบกอดผมทำให้ผมตกใจเล็กน้อยว่าเธอจำผมได้แล้วงั้นเหรอ ก่อนที่เธอจะพูดเบาๆในอ้อมกอดผม

        “คิดถึงจังเลยนะ อ้อมกอดของเรียวนะ” ผมคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้าโอกิ

        “โอกิ เธอจำฉันได้แล้วเหรอ จำได้ใช้ไหม”

        “ใช่เรียว ก็เคยบอกแล้วไงถ้าเป็นสิ่งสำคัญฉันจะไม่ยอมสูญเสียมันไปอีกแล้วต่อให้พระเจ้าก็ไม่อาจเอามันไปจากฉันได้”

        “แล้วตลอดเวลา 1 ปีมานี้โอกิหายไปไหนมา”

        “ฉันแค่ไปทวงความทรงจำฉันกลับคืนมา ตั้งแต่วันนั้น วันที่หันหลังเดินให้เรียว อยู่ดีๆ น้ำตามันก็ไหลโดยไม่มีสาเหตุ มันเจ็บที่หัวใจ ฉันก็เลยคิดว่าฉันควรไปเอาความทรงจำกลับมานะ โดยเงื่อนไขห้ามพบกับคนที่อยู่ในความทรงจำเป็นเวลา 1 ปี เพื่อไม่ให้ความทรงจำเคลื่อนเมื่อเจอกับเรียว” ในขณะที่โอกิพูดอยู่นั้นผมอยากจะขอโทษเธอเป็นพันๆ ครั้งที่ได้รู้ว่าเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ผมกอดเธออีกครั้ง

        “โอกิ ขอโทษนะ ขอโทษ ”

        “ไม่เป็นไร เรียว”

        เราสองคนต่างคุยกันในหลายเรื่อง ในระหว่างเดินทางกลับบ้านเรียว ซึ่งเรื่องที่โอกิกลับมานั้นท่านปู่ก็รู้แล้วแต่ไม่ยอมบอก เพราะอยากให้ของขวัญผมที่ฝึกฝนตนเองอย่างหนักตลอดมา ผมกุมมือโอกิไว้แน่น ก่อนที่ผมจะค่อยๆหยุดเดิน

        “มีอะไรเหรอเรียว”

        “ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยโอกิไปอีกแล้ว” ผมค่อยๆก้มลงจูบโอกิ ริมฝีปากของเธอช่างอบอุ่นเราสองคนทำพันธสัญญากันอีกครั้งและครั้งนี้ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันปล่อยมือโอกิอีกแล้ว