ถึงคุณพ่อคุณแม่ลูกเล็กทุกคน ถ้าไม่อยากให้ลูกโตมามีปัญหา ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าตามใจ(ปาก)พวกเราอีกเลย

เราเป็นคนหนึ่งที่พฤติกรรมตอนเด็กส่งผลมาถึงตอนโตและปัจจุบัน
มันเป็นทฤษฎีความเคยชินซ้ำๆที่เราคิดเอาว่า มันมีผลพวงมาจากการเลี้ยงดูแต่เด็ก
ป่าวค่ะ เราไม่ได้จะบอกว่า พ่อแม่เราผิด หรือ เลี้ยงไม่ดี
เพราะเรามีทุกอย่างเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะได้ ไม่ว่าจะทำอะไรพ่อมแม่เราสนับสนุนเต็มที่ค่ะ และรวมไปถึงเรื่องของอาหารการกินด้วย
"อิ่มมั้ย ไม่อิ่มกินอีกได้นะ" "อันนี้อร่อย กินอีกซิ" "อยากกินมั้ย เดี๋ยวพ่อซื้อให้"
และคำพูดที่กลายมาเป็นคำฝังหัวเราทุกวันนี้
"อ้วนแล้ว น่ารักดี กินๆเข้าไปเถอะ ลูก"
ใช่ค่ะ เพราะเราคิดว่า อ้วนแล้วน่ารัก เราเลยกิน กิน และกิน โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า ความอ้วนของเราในสายตาคนอื่น ที่ไม่ใช่พ่อแม่
เราไม่ได้น่ารักเลย
คงไม่ต้องบอกนะคะ ว่าการที่เราเป็นคนอ้วน เราต้องเจออะไรมาบ้าง ถึงทำให้เราต้องมานั่งเขียนกระทู้นี้
เหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดของเราไม่ใช่การอกหักจากรุ่นพี่ที่ชอบโดยการตะโกนใส่หน้าว่า "อีอ้วน!!!" แต่ คือ การเป็นตัวตลกให้เพื่อนนับร้อยนับพันหัวเราะเพียงเพราะวิทยากรเห็นเราอ้วนเลยเอาออกไปพูดจี้ปม ยิ่งเราไม่โต้ตอบ พี่เค้ายิ่งเห็นเป็นเรื่องสนุกทั้งๆที่เสียงในใจของเรากำลังตะโกนบอกว่า พอ พอได้แล้ว

มันเลยทำให้เรารู้ค่ะ ว่า ต่อให้เราจะทำตัวดียังไง ถ้าคนภายนอกมองว่าว่า ผิด นั่นคือ เราถูกยัดเยียดว่า ผิดอยู่ดี
เพราะเราอ้วน เราไม่ได้ผิด แต่บนโลกนี้มีคนอีกมากที่ผอมแล้วได้โอกาส ไม่ใช่แค่เราคนเดียว
อ้วนเลยต้องกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่น เพราะอ้วนเลยทำอะไรอย่างที่อยากทำไม่ได้
ทั้งหมดนี้ เราไม่ได้จะโทษคุณพ่อคุณแม่ค่ะ แต่โทษตัวเราเองที่ไม่เข้มแข็งพอจะเอาชนะมัน
เลยอยากฝากให้คุณพ่อคุณแม่ลูกเล็กทั้งหลาย คำนึงถึงในข้อนี้ อะไรที่มันเล็กๆน้อยๆ กลายเป็นปัญหาใหญ่ได้เสมอเมื่อลูกโตแล้ว มันเป็นปัญหาที่ยัดเยียดให้รับเป็นคนผิดโดยที่เราไม่ต้องการ

นี่เป็นความในใจของเราเด็กอ้วนที่ตอนนี้ก็ยังอ้วนอยู่ แต่เราพยายามลดโดยมีกำลังใจจากคุณพ่อคุณแม่หลังเราเปิดใจที่จะพูด
ขอให้เด็กอ้วนทุกคนพยายามผ่านมันไปให้ได้นะคะ ขอให้เปิดใจคุยกับพ่อแม่ตรงๆ ส่วนหนึ่งที่ทุกวันนี้เราหักดิบเรื่องการกินเยอะได้ก็เพราะมีครอบครัวช่วยด้วย
สู้ๆค่ะ