เจงกิสข่านกับเหยี่ยว

เรื่องเล่า เจงกิสข่านกับเหยี่ยว
เรื่องเล่านี้เป็นของพวกฝรั่ง เล่าปากต่อปาก โดยไม่สามารถพิสูจน์ยืนยันความถูกต้องทางประวัติศาสตร์แต่ผมเห็นว่าเรื่องนี้มีคติข้อคิดที่ดีและควรค่าแก่การอ่าน

เช้าวันหนึ่ง เจงกิสข่าน ข่านนักรบบนหลังม้าผู้ยิ่งใหญ่ ควบม้าเข้าป่าเพื่อเป็นการผ่อนคลาย และไปล่าสัตว์ และทุกครั้ง จะมีเหยี่ยวคู่ใจท่านข่านไปด้วย เพื่อให้เหยี่ยวฝึกล่าสัตว์

วันหนึ่ง วันนั้นเป็นวันที่ร้อนจัด เจงกิสข่านรู้สึกกระหายน้ำ เหยี่ยวที่เกาะบนข้อมือท่านข่านก็บินจากไป มันคงจะบินไปหาบ้านของมัน เจงกิสข่านควบม้าไปเรื่อยเปื่อย จนสังเกตเห็นหยดน้ำไหลจากโขดหิน เขารู้ว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังเยือน เจงกิสข่านไม่รอช้า คว้าจอกเงินจากที่ใส่สัมภาระไปรองหยดน้ำที่ไหล ใช้เวลานานแสนนานกว่าน้ำจะเต็มจอกได้ เจงกิสข่านเริ่มไม่อาจทนกับความกระหายน้ำได้อีกต่อไป แต่ท้ายที่สุด น้ำจึงเต็มจอก เจงกิสข่านไม่รอช้าคว้ากลับมา กำลังจะดื่มทันที แต่ว่าทันใดนั้นเอง มันอะไรบางอย่างมากระทบกับมือ ใช่แล้ว คือเหยี่ยวตัวเดิมนั่นเอง

มันทำให้น้ำในจอกหกออกมาหมด เจงกิสข่านจึงต้องรินน้ำใหม่ รินได้แค่ครึ่งเดียว เหยี่ยวตัวนี้ก็พยายามโผบินเข้าใส่เขา ข่วนมือจนทำให้จอกน้ำหล่นลงล่างจนเจงกิสข่านไม่สามารถหยิบจอกน้ำได้ เมื่อเป็นแบบนี้ ใครเขาจะไม่กริ้วล่ะ เจงกิสข่านชักกระบี่ออกมาฟันเหยี่ยวคู่ใจจนตาย

เจงกิสข่านเริ่มหาแหล่งกำเนิดน้ำของน้ำที่มันไหลจากหิน เมื่อเขาปีนขึ้นไปดูแหล่งกำเนิดน้ำนั้น กลับรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก เนื่องด้วยเขาเห็นงูพิษตายบนแหล่งกำเนิดน้ำ นั่นทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาอีกครั้งว่าเหยี่ยวคู่ใจตัวนี้ช่วยชีวิตตัวเขา
เจงกิสข่านได้รับบทเรียนอันแสนเศร้าในวันนั้น และทำให้เขาจดจำไปจนวันตายเลยว่าทำการใดๆ จงอย่าได้วู่วาม...