โลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนอ้วนอย่างเราจริงๆ ใช่ไหม?

วันนี้ผมอยากจะมาเล่าเรื่องราวชีวิตของผู้ชายอ้วนๆ คนนึง ที่ไม่มีใครเอาแม้กระทั่งคนในครอบครัวตัวเอง ปัจจุบัน อายุ 26 ปี เรียนปี 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ แต่ไม่จบ ชีวิตมีแต่กิน กิน กิน และก็ กิน ตั้งแต่จำความได้ก็อ้วนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว มีน้องชายคนนึงก็มักจะถูกเรียกว่าเลข 0 กับเลข 1 ตลอด น้องชายผอมมาก เรากับน้องไม่มีอะไรคล้ายกันเลยสักนิด เราไม่เคยมีแฟนทั้งชีวิตเราโสดตลอด จีบใครชอบใครเขาก็ไม่เอา เรียนไม่จบแต่ก็ต้องอยู่ให้ได้ เลยหางานทำ แต่สมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่รับ ทุกวันนี้เลยได้แต่ช่วยเฝ้าร้านขายของชำเพื่อนบ้านที่รู้จักกับป้า ในซอยบ้านไปวันๆ จนวันนึง เพื่อนบ้านที่เป็นเจ้าของร้านขายของชำดันป่วย และต้องการค่ารักษาพยาบาลด่วน ลูกหลายเขาก็ตัดสินใจขายบ้านหลังนี้ทิ้งเพื่อนำเงินไปรักษาพ่อเขา เลยทำให้เราตกงาน ที่ซวยกว่านั้นคือเราเพิ่งตรวจเจอว่าเป็นโรคเบาหวานเพราะมีอาการเสี่ยงเป็นเบาหวาน เราไม่มีประกันสังคมก็เลยต้องยืมเงินที่บ้านรักษา ทำให้เราต้องอยู่บ้านเฉยๆ ประมาณเดือน 2 เดือน จนที่บ้านรู้สึกว่าไม่ไหวกับเราแล้ว เลยยื่นคำขาด ถ้ายังหางานไม่ได้และเลี้ยงตัวเองไม่ได้ก็ออกจะบ้านไป ทั้งพ่อ แม่ พี่ น้อง และญาติ ก็พยายามตีตัวออกห่างเรา ไม่มีใครยอมยื่นมือมาช่วยเหลือเราเลยในเวลาแบบนี้ เราควรทำไงดี เริ่มท้อกับชีวิต เงินที่เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิกก็ใกล้จะหมดแล้ว ตอนนี้เราเครียดมากเลย