ปริศนาธรรมจากเทพโครนอส(Chronos) โดยพระพุทธเจ้า

16 เมษายน 2559 (16:08)เนื้อหาโดย คนไหว้พระ

โครนอสกับยักษ์ในภาพปฏิจจสมุปบาท

โครนอสจัดเป็นเทพไททัน ซึ่ง เทพไททัน เป็นเทพที่ตัวใหญ่่หรือจะเรียกว่ายักษ์ก็เป็นได้ จึงตรงกับพุทธศิลปของปฏิจจสมุปบาทซึ่งมียักษ์ตัวใหญ่ตนหนึ่ง

โครนอสเป็นเทพเจ้าแห่งกาลเวลา ซึ่งก็ตรงกับยักษ์ในภาพปฏิจสมุปบาท ซึ่งยักตัวนั้นคือ พระกาล คำว่ากาล ก็คือ กาลเวลา

พระกาล = โครนอส

โครนอสกินลูก ทั้ง ๕ จะเห็นได้ว่าภาพปฏิจจสมุบาท จะมีรูปหัวกระโหลก ๕ หัว ซึ่งหมายถึง ขันธ์ทั้ง๕ ได้แก่รูป เวทนา สัญญา สังขาร และ วิญญาณ

จากที่ผู้เขียนได้สังเกต และอ่านปรัชญาของอินเดีย ปรัชญากรีก และพุทธปรัชญา จึงทำให้เห็นอะไรบางอย่าง ถ้ามองถึงประวัติศาสตร์ พราหมณ์เกิดก่อนพุทธ พุทธเกิดก่อน กรีก และมีความเป็นไปได้ด้วยว่า นักปราชญ์ทางกรีก ก็เคยมาศึกษา ปรัชญาพราหมณ์จากคำภีร์พระเวท และ พุทธปรัชญา จึงทำให้มีอะไรบ้างอย่างที่แฝงไว้คล้ายๆกัน ไม่ว่าจะเป็นตำนานของเทพเจ้ากรีัก และ เทพเจ้าของพราหมณ์ ก็มีอะไรที่คล้ายๆกัน แม้แต่ สงครามเมืองทรอย เจ้าชายปารีส ลักพาตัว เฮเลน เหมือนกับเรื่องรามเกียรติ์ ที่ ทศกัณฐ์มาลักพาตัว นางสีดา เมืองทรอย และ กรุงลงกา จึงมีความเป็นไปได้ว่า มีที่มามาจากที่เดียวกัน

จากเรื่องที่ผู้เขียนได้นำมาเสนอ จึงอยากชีให้เห็นถึงว่า กาลเวลานั้น กำลังกลืนกินท่านทั้งหลาย เมื่อเป็นเช่นนี้ เราควรจะปฏิบัติตนเช่นไร เพื่อที่จะสร้างคุณงามความดี หรือ ทำประโยชน์ให้ปรากฏไว้บนโลก เราควรยึดหลักธรรมใดที่จะเป็นแนวทางที่จะทำให้เราสามารถใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ได้คุ้มค่าที่สุด ผู้เขียนนึกถึงคำสอนสุดท้ายที่พระพุทธเจ้าแสดงก่อนปรินิพพานว่า

ปริศนาธรรมที่แฝงไว้

มีพุทธศาสนสุภาษิตอยู่บทหนึ่งที่แสดงถึงคำว่ากาลเวลา และมีคำว่า กลืนกิน ซึ่งถ้าเราพิจาราณาดูเทพโครนอสแล้วจะเห็นได้ว่า โครนอสคือ กาลเวลา(เทพเจ้าแห่งกาลเวลา) และโครนอสก็กินลูกๆ ของตนทั้ง ๕ ซึ่งตรงกับพุทธสุภาษิตว่า

"กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา"

กาลเวลาย่อมกลืนกินสรรพสัตว์พร้อมทั้งตัวของมันเอง

ทุกๆวินาทีท่านผ่านไป ชีวิตของเราท่านทั้งหลายก็ต้องถูกกาลเวลากลืนกิน จากเด็ก ก็ถูกเวลากลืนกิน ทำให้กลายเป็นผู้ใหญ่ จากความเป็นผู้ใหญ่ก็ถูกกาลเวลากลืนกิน จนกลายเป็นคนชรา แล้วในที่สุดก็ต้องละสังขารจากโลกนี้ไป แม้แต่สิ่งที่ไม่มีชีวิต ยกตัวอย่างเช่นสิ่งของที่เราซื้อมา เมื่อเราซื้อมา ของนั้นก็ยังเป็นของใหม่ แต่เมื่อมันถูก โครนอส(กาลเวลา)กลืนกิน มันก็กลายเป็นของเก่า ซึ่งมันก็เป็นกฏของธรรมชาติ ในทางพระพุทธศาสนาเรียกกฏนี้ว่า ไตรลักษณ์ นั่นก็คือลักษณะสามัญทั่วไปของทุกสรรพสิ่งทั้ง ๓ ประการ

๑. อนิจจตา (ความเป็นของไม่เที่ยง — impermanence; transiency)
๒. ทุกขตา (ความเป็นทุกข์ — state of suffering or being oppressed)
๓. อนัตตตา (ความเป็นของไม่ใช่ตน — soullessness; not-self)

ความไม่เที่ยง ความทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ และความไม่ใช่ตนไม่อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของใคร ด้วยเหตุนี้จึงไม่ควรยึดมั่นถือมั่นให้มันมาก เพราะสุดท้าย มันก็ต้องโดนกาลเวลากลืนกินในที่สุดก็ดับไป สังขารทั้งหลาย ไม่เที่ยง เมื่อมีความเกิดขึ้นแล้วก็มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้นก็ย่อมที่จะดับไป ดังนั้นเราจึงควรจะมา สร้างความสงบให้เกิดขึ้นในจิตใจของเราท่านทั้งหลาย คำว่าสงบนี้คือ ความสงบจากกิเลส ตัณหา และอุปาทาน กิเลสได้แก่ความโลภ ความโกรธ และความหลง ตัณหาก็ได้แก่ กามตัณหา ความอยากในกาม ภวตัณหา ความอยากมีอยากเป็น และวิภวตัณหา ความไม่อยากมีไม่อยากเป็น และตัวอุปาทานก็คือความยึดมั่นถือมั่น ให้เราปล่อยวางเสีย และความสุขอันเกิดจากความสงบก็จะบังเกิดขึ้น

ธรรมจักร กับ กาลเวลา ธรรมจักร ก็เหมือนกาลเวลาหมุนเวียนไปไม่มีที่สิ้นสุด สัญลักษ์ธรรมจักร เป็น การบอกถึง กาลเวลา เปรียบเสมือนเทพแห่งเวลา มาเตือนสติเราทุกครั้งที่เรามองไปที่สัญลักษ์ธรรมจักร ให้นึกถึงความไม่หยุดนิ่งของเวลาเสมอ จงมีสติอยู่เสมอเพราะ เวลาเสียไปแล้วหวนย้อนคืนไม่ได้

"อปฺปมาเทน สมฺปาเทถ."

ท่านทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อม.

เราจึงควรใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความไม่ประมาท ด้วยการปฏิบัติตาม หลักของ ศีล สมาธิ และ ปัญญา หมั่นสร้างกุศลให้เกิดและละสิ่งที่เป็นอกุศล ถ้ามนุษย์ทุกคนมีศีล โลกของเราก็จะเป็นโลกแห่งความสุขสงบเย็นนั่นเอง

เนื้อหาโดย: ปกป้องพุทธศาสนา

Tags ศาสนา ความเชื่อ

⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม