“อย่ารอเจอกันในวันเผา” … ถ้าคุณมีโอกาสจงรีบทำ ( อยากให้ทุกคนได้อ่าน )

ตอนที่เมียของผมยังสาว ผมไม่เคยใส่ใจเธอ ผมไม่เคยดูแลความรู้สึกของเธอ ผมไม่เคยพาเธอไปเที่ยวที่ไหนเลย เธอเสียชีวิตเมื่อ 10 ปีก่อน ผมถึงรู้สึกว่าผมรักเธอแค่ไหน แต่ตอนเธอมีชีวิตผมไม่เคยห่วงใยเธอเลย

คลับบาร์ทั่วกรุเทพฯผมไปมาหมด แต่ใจผมยังคงเคว้งขว้าง
ภาพวาดและของเก่าที่ผมสะสมและหวงแหนมากในอดีต ตอนนี้มันไม่ได้มีค่าอะไรกับชีวิตของผมเลย
ภาพที่ผมถ่ายคู่กับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ เศรษฐีและเถ้าแก่แขวนไว้เต็มฝาผนังบ้าน มาถึงวันนี้ มันมีประโยชน์อะไร?
มีอีกรูปหนึ่งที่ผมถ่ายรูปคู่กับปลาบึกยักษ์ หากแก้ไขได้ ผมอยากให้รูปใบใหญ่นั้นเป็นรูปครอบครัวของผมแทน

พ่อแม่ของผมจากไปตอนที่ผมกำลังสร้างฐานะ

ภรรยาของผมจากไปตอนที่ผมกำลังจะเสพสุข
ส่วนลูกๆ ก็ทิ้งผมไปตอนที่เจ็บป่วย พวกเขาจ้างคนมาดูแลนานๆ ถึงจะมาเยี่ยมผมที

วันนี้ผมเห็นคุณมาเยี่ยม ผมซาบซึ้ง
ตอนที่ผมเกษียณ ผมพูดกับคู่แข่งทางธุรกิจที่สุดท้ายกลายเป็นเพื่อนกันว่า “เจอกันในวันเผานะ!”
หากย้อนกลับไปวันนั้นได้ ผมจะพูดกับเขาว่า “ว่างๆ มาดื่มกาแฟด้วยกันนะ”

คุณนิวัตน์ คุณยังหนุ่ม อะไรที่แก้ไขได้ให้แก้ไขนะ อย่าทำตัวเหมือนผม สุดท้ายแล้วคุณจะเสียใจเหมือนที่ผมเป็นอยู่ในตอนนี้ คุณให้เวลากับครอบครัวเท่าไหร่ในตอนนี้ วันหน้าลูกหลานก็จะให้เวลากับคุณเท่านั้น คุณใส่ใจครอบครัวเท่าไหร่ในตอนนี้ วันหน้าลูกหลานของคุณก็จะใส่ใจคุณมากเท่านั้น ”

นิวัตน์ฟังจบ ก็สะท้อนในใจ เพราะเขา ณ ตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับอุดมในอดีตเลย เขาบอกกับอุดมว่า


“คุณอุดมครับ ผมสัญญา ผมจะไม่เป็นเหมือนคุณอย่างแน่นอน!”