แนะนำให้อ่าน - น้ำตาไหลพรั่งพรู ณ เสาชิงช้า ที่เราบังเอิญผ่านและพบเห็น การแบ่งปันในมุมมืดๆ ของค่ำคืนเดียวดาย

ณ. เสาชิงช้าเวลา ตี 2 กว่าๆ..
ในขณะที่ เรานัดกันหาของกินขับรถเล่นกินลมกันไป
บังเอิญได้ผ่านถนนเส้นนี้..
แล้วเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เกาะกลางตรงนั้น เสาชิงช้าของเรา..
เหมือนจะกลายเป็นที่พักผ่อนของใครหลายคนไปเสียแล้ว..

คำถามแรกที่เกิดขึ้นในหัว อันดับต้นๆ
คือ พวกเค้ามาทำอะไรที่นี้.. บ้านล่ะ ทำไมไม่กลับบ้าน
ไม่หนาวหรอ นอนหลับกันหรอ ญาติพี่น้องเค้าล่ะ??

คำถามที่ไร้ซึ่งคนตอบ

มันอาจเป็นเรื่องธรรมดากับพวกเค้าไปเสียแล้ว..

ในขณะที่เกิดคำถามมากมายในหัว กับความรู้สึกหดหู่หนักๆ

ในตอนนั้นเอง ก็มีรถตำรวจ สน.พระราชวัง ขับตรงเข้ามาจอดอย่างช้าๆๆ

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวสมองน้อยๆของเราคือ..
พี่ตำรวจเค้าจะมาไล่คนที่นี้หรอ.. เค้าจะมาไล่ที่ใช่ไหม??!

ไม่อยากดู..ไปกันเถอะ ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น..

ประตูกรงหลังรถถูกเปิดออก..
พร้อมกับ พี่ตำรวจสามนายที่ยืนมอง..
กลุ่มคนเหล่านั้นที่ยังนอนหลับกันสนิท

ทุกอย่างถูกดำเนินไปอย่างช้าๆๆ และค่อยๆ

พี่ตำรวจหยิบถุงข้าวถุงใหญ่ออกมาจากหลังกรงขังนั้น..

แล้วก็เดินถือถุงไปวางไว้ที่เสาชิงช้า
พร้อมตะโกนบอกว่า.. " มาเอาข้าวๆ "

คือ.. ความรู้สึกแรกที่เห็นภาพนั้น แล้วมันพูดไม่ถูก..
ภาพที่คิดในหัวไว้ตอนแรกที่ไม่อยากเห็นเลย
กับภาพจริงที่เห็นตรงหน้า..
รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เห็นภาพเหล่านี้..

สิ้นเสียง ของพี่ตำรวจ..
พี่เค้าก็ขับรถจากไป..อย่างช้าๆเช่นเดิม

คนที่นอนอยู่ก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา หยิบข้าวที่วางอยู่
คนละกล่อง แค่คนละกล่องจริงๆ..

น้องคนนึงที่ไปด้วยกันถามว่า..
" แล้ว พี่ที่นอนอีกฝั่งเค้าจะได้ยินเสียงเมื่อกี่ไหม "
น้องกลัวเค้าไม่ได้ข้าวกิน..
แต่เราทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนมอง
และปล่อยให้เป็นธรรมชาติของเค้า..

คนแล้วคนเหล่าตื่นขึ้นมาหยิบข้าวไปกล่องแล้วกล่องเล่า
ถุงข้าวที่มีพื้นที่ว่างมากขึ้น ก็ค่อยๆเหี่ยวลง..

แต่..

ในความโดดเดี่ยว ที่เหมือนจะตัวใครตัวมันที่เห็นอยู่นั้น..
ไม่เลย พวกเค้าไม่ได้โชคร้ายขนาดนั้น..
คนที่ตื่นรับข้าวเรียบร้อยแล้ว.. หยิบถุงข้าวที่เหลืออยู่ เดินไปวางตรงที่ที่คนนอนหลับอยู่ จนหมด..

คืนนี้คงอิ่มท้องทุกคน..

ส่วนพวกเราที่ไปที่นั้น..
เราก็อิ่ม.. แต่เป็นใจนะที่อิ่ม..

อิ่มกับความโชคร้าย อิ่มกับความโดดเดี่ยว..
ว่าจริงๆแล้ว.. ในเหตุการณ์อันน่าเศร้าเหล่านั้น..
มันแฝงไปด้วย สิ่งดีๆเล็กๆที่สวยงามและบริสุทธิ์..

น้ำตาคลอไม่รู้ตัว..
บางที เค้าอาจได้รับสิ่งสวยงามเหล่านี้จากคนที่ไม่รู้จัก..
เรียนรู้ คำว่า น้ำใจ สังคม และคำว่า เพื่อนมนุษย์..
ได้ดีกว่าพวกเรา ที่มีชีวิตสุขสบายเสียอีกด้วยซ้ำ..

ขอบคุณพี่ สน.พระราชวัง
ที่ทำให้คืนนี้.. เป็นคืนที่ยิ้มกว้างๆ จากสิ่งดีๆเล็กๆนี้
ไม่ใช่แค่ขับรถชมวิวแบบทุกครั้ง

การแบ่งบั่น.. มันสวยงามเสมอ..

กลับบ้านกันเถอะ.. คิดถึงบ้านแล้ว..

-----------
จากบทความเสาชิงช้า
ได้รับการอ่านมากมาย
ขอบคุณที่ชื่นชอบบทความนี้ค่ะ

แต่ก็มีหลากหลายกระแสนี้ของคนที่ได้รับความเดือดร้อน
เพราะบ้านอยู่แถวนั้น..

เจตนาเราเสนอมุมมองของเพื่อนมนุษย์ที่ยังมีอยู่ทุกที่
การแบ่งปัน มันสวยงาม ค่ะ

แต่ขอย้ำว่าอีกหลายๆรอบๆว่า อกเค้าอกเราเนอะ
ใครจะไป ก็ติดต่อมูลนิธิเข้าไปช่วยเหลือ หรือ ดูศึกษาช่วงเวลา จุดบริจาค ที่ไม่ส่งผลต่อบ้านเรือนระแวกนั้น
จะดีที่สุดค่ะ

เราคงไม่อยากเอาความหวังดีคิดดีของเรา
บังเอิญไปเบียดเบียนใครโดยไม่เจตนาเนอะ

อกเค้าอกเรา..
ว่ากันไปตามเหตุผล

การทำดีที่ไหนก็ทำได้ค่ะ อย่าลืมนะ
หลายทางที่เราจะสามารถแบ่งปันได้
หากเราไปลุมช่วยตรงนี้กันหมด
อาจเกิดความฟุ้มเฟือยเกินเหตุ
ที่อื่นๆ ในรูปแบบอื่นๆ รอเราปันน้ำใจอยู่นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

‪#‎บันทึกไม่มีบรรทัด‬
‪