ถ้าคุณขยันไม่เลือกงาน การทำงานของคุณจะมีความสุขทุกวัน

“วันจันทร์-ศุกร์เราล้างจานอยู่โรงแรม ได้วันละ 500 บาท ส่วนอาชีพนี้ทำแค่เสาร์-อาทิตย์ ตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง-ห้าโมงครึ่ง หนึ่งชั่วโมงจะพักยี่สิบนาที ส่วนเที่ยงจะพักครึ่งชั่วโมง ได้วันละ 450 บาท ทำมาสี่ห้าปีแล้ว ก็โอเคนะ อิสระ ไม่เหนื่อยมาก แค่ต้องยืนตากแดดหน่อย คนทำแบบนี้เยอะเลย รายได้ก็ต่างกันไป แล้วแต่นายหน้าจะให้ มีตั้งแต่ 400-700 บาท เมื่อก่อนเราเคยทำ 700 บาท แต่อันนั้นจะแต่งตัวอีกแบบ ต้องโยกป้ายแล้วเต้นด้วย คนผ่านมาก็มอง บางคนก็ปรบมือ

นานาจิตตังน่ะ แต่ไม่อายหรอก เพราะเต้นกันหลายคน เราว่าที่ทำอยู่ตอนนี้ดีกว่า ไปยืนโยกทั้งวันเมื่อยเอวน่ะ (ยิ้ม) ตอนนี้เราอายุยี่สิบหก คงทำไปเรื่อยๆ ก่อน ตั้งใจว่าเก็บเงินสักก้อน อายุสักสามสิบคงเริ่มต้นค้าขายเป็นของตัวเอง”

“พ่อเสียชีวิตตั้งแต่ผมอายุเก้าขวบ เขาเป็นนักดนตรี เป่าแซ็กโซโฟนอยู่ตามไนท์คลับสมัยก่อน ตอนพ่อยังมีชีวิต ผมเด็กเกินกว่าจะถามอะไร เราไม่รู้ด้วยว่าพอโตมาจะสนใจเล่นดนตรี เลยไม่มีโอกาสได้ฝึกกับเขาเลย ทุกคนจะบอกว่า ‘พ่อเล่นดนตรีเก่งมาก’ ด้วยวัยตอนนั้น ผมไม่รู้หรอกว่าเขาเล่นเก่งยังไง แต่มาได้เห็นกระดาษที่เขาเขียนโน้ตด้วยหมึก มันเรียบร้อยมาก เวลาผมทำอะไร ก็จะนึกถึง นี่คือความพยายามของพ่อนะ

“ผมเป่าเมโลเดียน ไม่ก็ฮาร์โมนิกา อยู่ตรงนี้ (ทางเชื่อมรถไฟฟ้าบีทีเอส ใกล้กับถนนอังรีดูนังต์) เกือบทุกวัน มาสักสองทุ่มไปจนถึงสามสี่ทุ่ม ช่วงแรกๆ ก็อายที่เป่าไม่ค่อยได้ เพราะผมเริ่มจากไม่เป็นเลย ค่อยๆ พยายามจนยืนเป่าเป็นเสียงดนตรีได้ ทำมาปีกว่าแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียกอาชีพหรือเปล่า เพราะบางคนก็มองเป็นขอทานด้วยซ้ำ แต่ผมว่าไม่ใช่ เพราะผมใช้เสียงดนตรีเพื่อแลกสสารที่เรียกว่าเงิน มันใช้ความรู้เหมือนกันนะ ที่ทำตอนนี้ก็ไม่ได้สบาย แต่ผมสบายใจมากกว่า”

“สมมุติว่ามีโอกาสได้เจอพ่อ สิ่งที่คุณอยากบอกกับเขาคืออะไร”

“ผมคงบอกเขาว่า 'วันนี้ผมเล่นดนตรีได้แล้วนะ' แล้วก็อยากเป่าเพลงให้พ่อฟัง”

“ผมเคยเป็นเซลล์บัตรบบัตรเครดิต เป็นผู้จัดการเลยนะ ทั้งหมดในวงการบัตรเครดิตก็สิบปี รายได้ดีเลยล่ะ เคยหุ้นกับเพื่อนทำแบรนด์เสื้อฟุตบอลด้วย จนเมื่อ 20 มีนาคม 2558 เป็นวันแรกที่ผมเป็นเจ้าของกิจการแบบคนเดียว ผมเปิดร้านขายน้ำถั่วปั่น 5 สีอยู่แถวอารีย์ ชื่อร้าน Good Choice สามสี่เดือนแรกขายดีเลย เห็นกำไร อยู่สบาย แต่จู่ๆ ยอดก็ตกลงทีละนิด เลยต้องคิดแล้วว่าทำยังไงร้านถึงจะรอด ผมทดลองทำเป็นขวดแบบพาสเจอร์ไรส์เพื่อไปฝากขายตามซูเปอร์มาร์เก็ตต่างๆ ลองผิดลองถูก ลองจนออกมาโอเค เลยฝากขายคู่กับขายที่ร้าน ร้านทำสัญญาไว้ 1 ปี ช่วงปลายของสัญญายอดยังตกฮวบ ตอนนั้นแค่พอเลี้ยงร้าน ผมเลยตัดสินใจว่าเลิกละกัน แล้วออกมาทำแบบขวดอย่างเดียว

"อาจตอบแล้วฟังดูเท่ ความตั้งใจคือผมอยากให้คนได้กินอาหารสุขภาพดีๆ ทุกขวดที่ทำ ผ่านมือแม่ มือผม และมือน้องสาว มันไม่ได้ใส่แค่ถั่ว แต่ใส่ใจไปด้วย เราแช่ถั่วเอง ต้มเอง ปั่นเอง บรรจุขวดเอง พาสเจอร์ไรส์เอง แช่น้ำแข็งเอง และไปส่งเอง ตอนนี้ผมวางขายตามที่ต่างๆ แต่กำไรมันน้อย เลยใช้วิธีแบบสาวยาคูลท์ ถามคนเลย เอาไหมพี่ ผมส่งราคานี้ ขั้นต่ำเท่านี้ เขตนี้ส่งฟรี มีคนผูกปิ่นโตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรารู้อยู่แล้วว่าต้องส่งของที่ร้านย่านไหน ก็ขับเลยไปบ้านเขาต่อ

"ผมไม่รู้หรอกว่าความตั้งใจจะไปได้หรือไม่ได้ แต่ผมจะทำให้สุดทาง ถ้าสุดท้ายไม่ได้จริงๆ ผมก็แค่กลับไปทำงานออฟฟิศอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ตอนนี้หรอกครับ ตอนนี้ผมยังสู้กับมันได้อยู่”

“ทำที่นี่ (อาคารเฉลิมราชกุมารี 60 พรรษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) มา 2 ปีแล้ว เริ่มงาน 6 โมงเช้า เลิกงาน 6 โมงเย็น ได้วันละ 375 บาท วันไหนไม่เหนื่อยมากก็ทำโอทีต่อถึง 4 ทุ่ม ได้อีกชั่วโมงละ 37 บาท เสื้อผ้าซักเอาตอนหัวค่ำ เอาแค่พอได้ใส่ มันก็แห้งอยู่นะ ตัวเองจะหยุดวันพุธ แต่บางครั้งก็มาทำโอทีอีก ถ้าหยุดไม่ค่อยไปไหนหรอก เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์แล้ว พักผ่อนอยู่ห้อง”

“อยู่กับสิ่งเดิมๆ ทุกวัน ทำยังไงเวลารู้สึกเหนื่อย รู้สึกเบื่อ”

“ก็ทำเหมือนเดิม เรามาทางนี้แล้ว พักผ่อน คุยกับเพื่อน หายเหนื่อยก็ทำต่อ”

“แต่ก่อนเลี้ยงเป็ดไข่อยู่ที่อ่างทองสองพันกว่าตัว พอไข้หวัดนกระบาด เป็ดเริ่มตายทีละตัว เรากลัวจะมากไปกว่านี้ เลยตัดสินใจขายที่เหลือจนหมด แล้วมาช่วยครอบครัวทำงานกลึงไม้ แต่เดือนๆ หนึ่งมีงานไม่มาก ตอนนั้นรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ค่อยลื่นไหล ลูกเราก็กำลังโต เคยมีญาติที่ทำอยู่ชวนมาทำ เราก็คิดว่าอาชีพนี้มันด้อย อายคน เดี๋ยวกวาดอยู่แล้วเจอคนรู้จัก แต่ถ้าทำที่นี่ ลูกเจ็บป่วยก็เบิกได้ ค่าเล่าเรียนก็เบิกได้ เราเลยเปลี่ยนมามองไปข้างหน้า

“หลังจากสมัครไป ต้องรอผลอยู่เก้าเดือนถึงได้เริ่มทำ ทำอีกเก้าเดือนถึงได้บรรจุ แรกๆ ก็มีอายบ้าง แต่ทำตรงนี้มาสิบกว่าปี ตอนนี้คนมองมาก็ไม่อายแล้ว (ยิ้ม) ตอนนั้นลูกคนโตมาเรียน ป.1 ที่กรุงเทพฯ ก็เบิกได้ อย่างเดี๋ยวนี้หาหมอทีใช้เงินทั้งนั้น ถ้าเบิกไม่ได้ก็หนัก ทุกวันนี้ตั้งใจทำงานไป มองว่าที่ทำอยู่คือเพื่อลูก”

อยากจะบอกว่าถ้าคุณขยันไม่เลือกงาน การทำงานของคุณจะมีความสุขทุกวันได้ไม่ยากครับ