ครอบครัวกีดกัน!! อยากพาไปรักษาให้หาย กับกรณีชายรักชาย

มีข่าวมากมายทั่วโลกเกี่ยวกับการกีดกัน/ปฏิเสธจากครอบครัวหรือสังคมที่เกี่ยวข้องกับคนรักเพศเดียวกัน (LGBT)  เช่น โรงเรียนยกเลิกรับนักเรียนเพราะพ่อแม่เป็นคู่รักเพศเดียวกันพ่อแม่และนักเรียนที่โรงเรียนคาทอลิกในพอร์ตแลนด์ สหรัฐฯ ต้องเผชิญการตัดสินใจยากลำบากหลังโรงเรียนถอนข้อเสนอรับเข้าเรียนให้เด็ก เนื่องจากพ่อแม่ของเด็กเป็นคู่รักเพศเดียวกัน ซึ่งทำให้บางครอบครัวพิจารณาย้ายออกจากโรงเรียนเพื่อประท้วงการเลือกปฏิบัตินี้

เรื่องราวเหล่านี้ เกิดปัญหาการไม่ยอมรับจากครอบครัวสำหรับเยาวชน LGBTQ รายงานจากองค์กรด้านสุขภาพ LGBTQ ระบุว่า “การที่ครอบครัวไม่ยอมรับทำให้เยาวชนมีความเสี่ยงสูงกับปัญหาสุขภาพจิต เช่น ซึมเศร้า หรือการทำร้ายตัวเอง โดยเฉพาะช่วงเทศกาล” ซึ่งแสดงว่าการถูกปฏิเสธจากครอบครัวเป็นเรื่องที่กระทบต่อสุขภาพจิตอย่างมาก

แล้วชายรักชายรักษาได้ไหม? มาดูในมุมมองทางวิทยาศาสตร์และการแพทย์เป็นอย่างไร

1. รักร่วมเพศ (ชายรักชาย) ไม่ใช่โรคภัย

นักวิทยาศาสตร์และแพทย์ทั่วโลกยอมรับว่าการรักเพศเดียวกัน (gay / homosexuality) ไม่ใช่ โรคทางความผิดปกติทางจิตหรือสุขภาพ และไม่ได้เป็นสิ่งที่ต้อง “รักษา” หรือ “แก้ให้หาย” เพราะไม่ถือเป็นภาวะเจ็บป่วยตั้งแต่แรกเลย 

2. ไม่สามารถ “รักษาให้หาย” ด้วยวิธีการแพทย์ได้

---ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่รับรองว่ามีการรักษาที่สามารถเปลี่ยนหรือ ทำให้หายจาก เพศวิถีรักร่วมเพศได้
---การพยายามใช้แนวคิดที่เรียกว่า conversion therapy / reparative therapy  (การบำบัดเพื่อเปลี่ยนเพศวิถี)ไม่เพียงไม่มีผลลัพธ์ทาง

---วิทยาศาสตร์จริงแต่ยังไม่ปลอดภัยและอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพจิตและร่างกายด้วย 

3. องค์กรแพทย์ทั้งโลกคัดค้านแนวคิดรักษา

หลายสมาคมวิชาชีพด้านสุขภาพจิต เช่น American Psychological Association (APA) / World Psychiatric Association / สมาคมนักจิตวิทยาและจิตแพทย์ในหลายประเทศ

ต่างยืนยันว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเปลี่ยนเพศวิถีได้ และควรหยุดการปฏิบัติที่เรียกว่าการรักษา หรือ การเปลี่ยนเพศวิถี เพราะไม่ถือว่าเป็นอาการป่วยตั้งแต่แรก และการพยายามเปลี่ยนแปลงนั้นอาจทำให้เกิดภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล หรืออันตรายทางสุขภาพจิตอื่นๆ

4. เพศวิถีเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของคน

- ปัจจุบันวิทยาศาสตร์และองค์กรสุขภาพทั่วโลกยอมรับว่าเพศวิถี (sexual orientation) เป็นความหลากหลายของมนุษย์
- ไม่ใช่สิ่งที่เลือกเอง หรือรักษาให้เปลี่ยนได้ตามใจก็ได้

ซึ่งสาเหตุทางชีววิทยาของเพศวิถี (sexual orientation) เป็นหนึ่งในหัวข้อที่นักวิทยาศาสตร์ยังคงศึกษากันอยู่อย่างต่อเนื่อง โดยส่วนใหญ่เชื่อว่าเพศวิถีไม่ได้เกิดจากปัจจัยเดียว แต่เป็นผลมาจากการ ผสมผสานระหว่างปัจจัยทางพันธุกรรม, ฮอร์โมน, และปัจจัยสิ่งแวดล้อม ที่ส่งผลต่อการพัฒนาของบุคคลในช่วงชีวิต นี่คือ สาเหตุทางชีววิทยาที่มีการศึกษาพบก็คือ..

1. ปัจจัยพันธุกรรม มีงานวิจัยหลายชิ้นที่ชี้ให้เห็นว่า พันธุกรรมอาจมีบทบาทในการกำหนดเพศวิถี โดยเฉพาะในกรณีของผู้ชาย มีการศึกษาที่พบว่า แฝดที่เป็นเพศเดียวกัน  มักมีแนวโน้มที่จะมีเพศวิถีเหมือนกันมากกว่าฝาแฝดที่เป็นต่างตัว  ซึ่งบ่งชี้ถึงบทบาทของพันธุกรรมในการกำหนดพฤติกรรมทางเพศ

2. ฮอร์โมนในระหว่างการพัฒนาในครรภ์ ฮอร์โมนในระหว่างการตั้งครรภ์ มีผลต่อการพัฒนาเพศวิถีของทารกในครรภ์ โดยเฉพาะ ระดับฮอร์โมนเพศ (เช่น ฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนและเอสโตรเจน) ที่มีผลต่อการพัฒนาของสมองในช่วงต้นของการตั้งครรภ์

3. การเปลี่ยนแปลงในสมอง พบว่า โครงสร้างสมองของบุคคลที่มีเพศวิถีแตกต่างกัน อาจมีความแตกต่างเล็กน้อยในบางพื้นที่ ตัวอย่างเช่น เซลล์สมองในส่วนของ hypothalamus ซึ่งเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมทางเพศ อาจแตกต่างกันในคนรักเพศเดียวกันกับคนที่รักเพศตรงข้าม

4. ปัจจัยทางจิตใจและสังคม แม้ว่าปัจจัยทางชีววิทยาจะมีบทบาทสำคัญ แต่ปัจจัยทางจิตใจและสังคมก็ไม่สามารถมองข้ามได้ บางคนอาจพัฒนาเพศวิถีจากประสบการณ์ในวัยเด็ก หรือประสบการณ์การเลี้ยงดูจากครอบครัวและสังคม เช่น การสัมผัสกับบทบาททางเพศในสังคมหรือการมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลในวัยเด็ก

5. การศึกษาและทฤษฎีวิวัฒนาการ การรักเพศเดียวกันอาจมีบทบาททางวิวัฒนาการ แม้ว่าการรักเพศเดียวกันจะไม่ได้ส่งผลโดยตรงต่อการสืบพันธุ์ แต่ การทำงานร่วมกันในชุมชน หรือการสนับสนุนสมาชิกในครอบครัวและสังคมอาจช่วยเพิ่มความสามารถในการอยู่รอดของเครือญาติและการถ่ายทอดลักษณะพันธุกรรมที่สำคัญต่อการพัฒนาในรุ่นถัดไป

เพศวิถีเป็นผลมาจากปัจจัยหลายอย่างที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่ปัจจัยทางชีววิทยา แต่ยังเกี่ยวข้องกับปัจจัยพันธุกรรม, ฮอร์โมน, สมอง, และปัจจัยทางสังคมและจิตใจ

-นั่นก็จะสรุปได้ส่า....

-ชายรักชายไม่ใช่โรคจึงไม่ต้องรักษาในเชิงการแพทย์
-ไม่มีวิธีทางวิทยาศาสตร์ใดที่ช่วย “เปลี่ยนเพศวิถี” ให้หายได้
-การพยายามรักษาแนว conversion therapy อันตรายและถูกคัดค้านโดยวงการแพทย์ทั่วโลก