อยากให้ยายมาสนใจเด็กคนนี้บ้าง...

สวัสดีครับ ผมชื่อเบนซ์ อายุ19ปี อยู่จ.ระนอง 

ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ชั้นม.ปลาย

วันนี้เป็นวันที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย...

......ผมเป็นเด็กคนนึงที่ชอบทำกิจกรรมเป็นชีวิตจิตใจ มีกิจกรรมที่ไหนผมไปตลอด ซึ่งผมชอบทำกิจกรรมมาก ตอนนี้ผมเป็นอาสาสมัครกลุ่มเยาวชนธารน้ำแร่รุ่นที่3ครับ ผมเป็นประธานของกลุ่มหนะครับ กิจกรรมของกลุ่มเรามีหลายอย่าง ทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองเด็ก ยุติการค้ามนุษย์ และป้องกันยาเสพติด ฟังดูแล้วเหมือนกับภารกิจจะดูยิ่งใหญ่ไปนะ แต่ที่จริงไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นหรอกคับ ผมมีโอกาสมากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ ได้ไปต่างประเทศบ้าง ได้เป็นตัวแทนในหลายๆอย่าง ผมชอบมาก ถึงผมจะมีโอกาสดีๆๆกว่าคนอื่นๆๆ แต่เรื่องอื่นผมก้อมีส่วนที่ด้อยเหมือนกัน

.....ครอบครัวของผมไม่ใช่คนระนองโดยแท้ พ่อกับแม่เป็นคนนครศรีธรรมราช แต่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ระนอง ตั้งแต่ผมจำความได้ พ่อกับแม่ผมต้องเลิกกัน ตอนนั้นผม3ขวบได้ละครับ ยังจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่สิ่งที่ผมจำได้ติดตา และฝังใจคือ ยายเป็นคนทำให้พ่อกับแม่ผมเลิกกัน เชื่อไหมตอนนั้นผมเกลียดยายผมมาก ถ้าเหตุกานเกิดแบบนี้กับผู้อ่าน ก้อคงเป้นเหมือนกันใช่ไหมครับ จนผมกับน้องต้องแยกกันอยู่ เอ่อ..ลืมไป ผมมีน้องชายอีกคนหนะครับ น้องชายผมอยู่กับพ่อ ส่วนผมอ้ะอยผุ่กับแม่ ผมและแม่ถูกยายพาไปไว้ในสวนยาง สวนปาล์ม ผมไม่ได้เรียนหนังสือ จากนั้นผมก้อได้เข้าเรียนหนังสือ โดยแม่ทนไม่ไหวที่จะอยู่ที่นั่นเพราะมันลำบากและกลัวผมไม่ได้เรียน แม่จึงพาผมออกมา และได้สอนตั้งแต่งานบ้าน สอนทุกอย่างจนผมเก่งกว่าเพื่อนๆในห้องเรียนชั้นอนุบาลซะอีก..(ผมเข้าเรียนช้านะ เข้าเรียนอนุบาล1ตอน5ขวบกว่าแล้ว)

...เมื่อผมเริ่มโตผมได้รู้อ้ะไรอีกหลายๆอย่าง และสิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไม!!  ยายถึงเกลียดแม่ และครอบครัวเรานัก ผมรู้ว่าสาเหตุที่ยายเกลียดแม่ เพราะแม่ไม่ชอบในสิ่งที่ยายบังคับให้เป็นในสิ่งที่ยายต้องการได้ เชื่อไหมว่า...ยายผมรักหลานๆคนที่มีเงินมากกว่าผม เพราะครอบครัวผมไม่มีเงิน ไม่ได้ร่ำรวยกว่าคนอื่นๆ ซึ่งผมน้อยใจมาก ตลอดเวลาที่ผมจำความได้ ยายได้ดุด่าผมมาตลอด ผมรู้ว่าผมไม่ใช่หลานรักของยายหรอก...ถ้ายานรักผมจริงคงไม่ทำแบบนี้หรอก...  สำหรับหลายคนคงคิดว่าสิ่งที่ยายทำอ้ะเป้นสิ่งที่หวังดีสำหรับผม อยากให้เป็นคนดี..แต่ผมคิดว่าแม่กับพ่อผมถึงจะไม่ไมีเงิน ไม่ได้ร่ำรวยก้อทำให้ผมเป็นคนดีได้ และผมยังคิดว่าผมยังดีกว่าหลานๆหลายคนตรงที่ว่า ผมไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ ไม่เคยทำให้พ่อแท่ผิดหวัง..ผมดีใจนะครับ ที่ผมเกิดมาเป็นลูกของพ่อแม่ ผมไม่เคยน้อยใจในโชคชะตาเลย ...  เพราะผมคิดว่า อนาคตมันสร้างด้วยมือเรา ประสบการณ์จะทำให้ผมโตเป็นผู้ใหญ่....(ปัจจุบันผมยังไม่ได้คุยกับยายเลย ผมอยากให้แกรักผมตรงที่ผมเป้นเด้กดีของพ่อแม่ ไม่ใช่รักผมในฐานะทางบ้าน T_T )

.....ปัจจุบันผมมีงานพิเศษด้วยนะ งานกวาดขยะในตลาดนัดอ้ะครับ จะมีทุกๆเดือนในวันที่ 1 และ 16 ซึ่งเป็นวันเงินเดือนออก ผมและน้องจะออกไปทำงานตอน2ทุ่ม เพราะเป็นช่วงที่แม่ค้าตลาดกำลังเก้บของกลับบ้านกัน ผมกับน้องจะช่วยกันเก้บจนถึง4ทุ่มครึ่ง บางครั้งก้อถึงห้าทุ่มแล้วแต่ขยะน้อยหรือมากอ้ะครับ ผมจะได้เงินค่าจ้าง 450 บาท เติมน้ำมันรถ 50 บาท แบ่งกันคนละ200บาทครับ ผมลืมบอกไปผมทำมาตั้งแต่ผมอยู่ม.2แล้วครับ ซึ่งตอนนี้ผมก็อยู่ม.6ล่ะค่าบ คิดว่านานไหมครับ..สำหรับผมผมคิดว่ามันแป๊ปเดียวเองครับ ตอนผมกวาดครั้งแรก ผมได้ค่าจ้างคนละ100เองครับ จนตอนนี้ได้คนล่ะ200แล้วนะ ผมว่าเงิน200มันเยอะสำหรับผมนะ เพราะเงินแต่ละบาท ผมต้องใช้ไปร.ร.บ้าง ใช้ซื้อกับข้าวบ้าง ซึ่งผมคิดว่ามันคงไม่พอสำหรับครอบครัวของผม ผมจึงคิดไอเดียเจ๋งๆขึ้นมา หุ้นกันขายไส้กรอกกับเพื่อน2คน ขายไส้กรอกนึ้งกัน เอาไปขายที่ร.ร.ครับ แต่ต้องแอบขายกัน กลัวคุณครูจะลิป ซึ่งกำไลมันก้อไม่ได้อ้ะไรมากหรอกครับ ก้อได้ค่าขนมไปวันๆ แต่ผมรุ้สึกชอบที่จะขายครับ มันรุ้สึกมีความสุขมากๆๆเลยนะ...

......ตอนนี้ผมเครียดเรื่องเรียนต่อระดับมหาลัยมากครับ ผมมีเงินเก็บในธนาคารโรงเรียนแค่4700บาทเอง ซึ่งค่าเทอมที่ผมจะต้องไปจ่าย รวมๆค่าใช้จ่ายทุกอย่างอยู่ที่ราวๆ25,000บาท ได้ครับ เพร่ะผมต้องไปรายงานตัวที่กทม.และต้องใช้ค่าเดินทาง ไหนจะค่ากิน ค่าที่พัก ค่าชุดนักศึกษา ค่าเทอมอีดครับ ผมเครียดมาก บางครั้งผมก้อหมดหนทางครับ ครอบครัวผมจะไปหาเงินจากที่ไหนมาจ่ายค่าเทอมผมทัน...ผมท้อ....ต้นเดือนกุมภานี้แหละด้วยคับ ถ้าผมเกิดเป้นคนรวยก้อดีเนอะครับ จะได้ไม่เครียดเรื่องเรียนต่อ แต่ผมภูมิใจในสิ่งที่ผมมีแล้วครับ...

....อนาคตผมอยากทำงานราชการครับ ตอนนี้ผมสมัครคณะรปศ.ไว้ครับ คณะนี้ผมอยากเรียนที่ระนอง ส่วนอีกคณะรัฐศาสตร์ครับผมตั้งใจว่าจะเรียนของม.ราม ถึงเวลาก้อขึ้นไปสอบครับ ผมอยากทำหน้าที่เป้นคนนึงที่คอยดูแลเด็กและเยาวชนให้มีโอกาสดีๆที่ผมได้รับจากมูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย จ.ระนอง

...ทุกคนคงได้รุ้เรื่องราวๆคร่าวๆของผมแล้วนะครับ

ถ้าผมเขียนอะไรที่ตกหรือผิดพลาดไปขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะครับ