คุณตาลอบและยายทอง ณ เชียงคาน และคำสัญญารักที่จะดูแลกันไปจนวันตาย

ในวันคริสมาสต์นี้ ทิมมี่มีเรื่องราวของคู่รักสูงวัยที่ทั้งน่ารักและหาได้ยาก อยากให้ความรักของท่านเป็นเครื่องสอนใจคู่รักอื่นๆ และดูเป็นตัวอย่างครับ

เรื่องราวของ “ตาลอบ”  ที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ในอำเภอเชียงคาน กับ “ยายทอง” ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ที่ทั้งสองอยู่กันด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำสัญญาที่จะรักและดูแลกันตลอดไปจนวันตาย แต่ชีวิตคู่ของสองตายายนั้นกลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนคู่แต่งงานอื่น ๆ  ยายทองล้มป่วยเป็นโรคอัมพฤกษ์และทรุดหนักจนกลายเป็นอัมพาต…

6 ปีต่อมา “ยายทอง”  ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และไม่สามารถพูดคุยกับ “ตาลอบ” ได้อีกต่อไป  ทุกวัน “ตาลอบ” จะปั่นจักรยานที่ตนเองประดิษฐ์ขึ้น พร้อมพ่วงเตียงติดล้อที่ตาลอบดัดแปลงขึ้น พา “ยายทอง” ออกไปเที่ยวกับเขาตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อรำลึกถึงความหลังเมื่อ 50 ปีก่อน

ความรักมั่น อาจเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในสังคมปัจจุบันนี้ แต่ “ตาลอบ” ก็ยังเป็นอีกคนหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่า ความรักแท้  แม้ว่า “ยายทอง” จะป่วยหนักเพียงใด “ตาลอบ” ยังดูแล “ยายทอง” อย่างเต็มที่ และเฝ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง “ปาฎิหาริย์” จะบังเกิดขึ้นกับชีวิตของพวกเขาบ้าง

แต่ในวันเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 กันยายน 2553 เวลา 11.00 น. ความหวังของ “ตาลอบ” ไม่อาจเป็นจริงได้อีกแล้ว เมื่อ “ยายทอง” จากไปอย่างสงบด้วยวัย 71 ปี 

ตลอดระยะเวลา 50-60 ปีที่ชีวิตรักที่ตาและยายได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานั้น ไม่เคยมีวันไหนที่ความรักจะลดน้อยลงไปตามกาลเวลา แต่กลับเพิ่มพูนขึ้นสวนทางกับสังขารที่เริ่มจะโรยราลงไป..

“ตาอยากใช้ชีวิตอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย เราจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เราต้องมั่นคงต่อกัน ตาสัญญากับยายว่าจะดูแลยายให้ดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย ตาตั้งใจรักษายายให้ดีที่สุด ตาทุ่มเทชีวิตให้ยายทั้งหมดเลย เพราะว่ายายมีความหมายกับตาสุดชีวิตเลย ทุกวันนี้ตายังมีความหวังอยู่ว่า ยายจะอาการดีขึ้นและกลับมาพูดกับตาได้เหมือนเคย เราต้องอยู่แบบมีความหวัง เพราะความหวังนี่แหละที่จะทำให้เรามีกำลังใจดูแลยายต่อไปจนกว่าจะตายจากกัน ไปข้างหนึ่ง”

เราจะคิดถึงคนที่สำคัญเมื่อต้องจากกันไป

เราจะคิดถึงวันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป

ก่อนวันเวลานั้นจะมาถึง เราควรมีความสุขกับคนสำคัญนั้นดีกว่า