ก็เเค่ที่ปัญหาที่บางทีทำให้เราล้ม แต่ไม่ทำให้เราท้อ

บางทีการที่ปัญหาใหญ่ๆมาพร้อมกับการเสียน้ำตา จนทำให้ไม่รู้จะแก้ทางไหนก่อน ???

เรามีปัญหาเรื่องครอบครัว(ขอไม่บอกนะ) แค่ทะเลาะกันจนเป็นเรื่อง เเล้วเราเป็นคนที่โดนกดดัน จึงทำให้วันนั้นเรา ซึมไปเลย เเต่เรื่องมันก็ไม่หยุดแค่นี้ เราเผชิญหน้ากับปัญหาเรื่องรัก เเต่ก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมถึงดูเหมือนยาก ทั้งที่จิงมันง่าย แต่ติดที่ความรู้สึกมั้ง เหอะ พอมาเรื่องเรียนก็โดนจับตามองตลอดเลย (ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน) เราจะโดนว่าโดยไม่มีสาเหตุโดนจิกด้วยสายตาตลอดเลย (จนบางทีเราก็ถาม) เเต่ ก็ใช้ชีวิตในหมู่เพื่อนอ่ะน่ะจึงทำให้ยิ้มได้ชั่วคราว แต่พอได้มาอยู่กับตัวเอง ก็ต้องเอาสิ่งที่เกิดมาคิดตลอด (ไม่รู้เป็นบ้าอะไร) คิดไปคิดมาก็เศร้าคนเดียวจนบางครั้งการที่เกิดปันหาทำให้       ไม่อยากทำไรไม่อยากไปไหนไม่อยากพูดกับใคร   ร้องไห้คนเดียว ไม่รู้จะทำไงดี ระเเวงแม่งทุกอย่าง (ออกอาการคล้ายคนบ้า)  ทั้งที่จริงมันก็แก้ไขปัญหาได้ แต่จุดนั้นๆเมื่อปัญหามาพร้อมกัน จนเกินปริมาณในการกักเก็บ ต้องหาคนช่วย ตัวช่วยเราก็คงเป็นเพื่อน (เวลาเรามีอะไรเราจะปรึกษากันตลอด)

เราจะคุยในสิ่งที่เราเจอให้ฟังถึงเพื่อนจะไม่รู้เรื่องเท่าไหร่แต่ก็ดีที่ยังมีคนรับฟัง แต่ทำไมถึงต้องเป็นเพื่อน (เราก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่เวลาทุกข์ใจจะไม่ค่อยอยากคุยกับพ่อเเม่ เพราะเราเป็นคนสร้างปัญหาเราต้องแก้เอง เเละ ไม่อยากให้พ่อเเม่รู้ว่าเราทุกข์อะไรไม่อยากให้เขามาเหนื่อยไปมากกว่านี้ (ในความคิดของเรานะ)) ก็เวลาคุยกับผู้ใหญ่จะโดนว่ากลับมาบ้าง บางทีเขาก็ไม่สามารถให้คำแนะนำเราได้ และ บางทีที่เราได้คุยกับเพื่อนเรามีกำลังใจในการที่จะวิ่งใส่ปัญหา เเต่ เดี๋ยวก่อน ปัญหาเราเยอะ เราก็อยากแก้แม่งพร้อมๆกัน แต่ก็ทำไม่ได้ เลยต้องวางแผนในจัดลำดับ (ในแบบเราอ่ะนะ) เราเลือกจะแก้ปัญหาเรื่องความรักก่อนเพราะมันง่ายเเต่อาจทำให้เสียความรู้สึกก็ตาม อย่างที่สอง เราก็มาแก้เรื่องเรียน เราจะขยันทุกอย่างจนให้เขาอึ้งให้ได้และให้เขาหยุดหมิ่นประมาทเราด้วย (เพราะเราโดนครูหลายท่านบ่นใส่บ้างหมิ่นประมาทบ้างทั้งที่เรายังไม่ได้ทำอะไร คงแค่ไม่ชอบหน้าเรามั้ง หน้ากวนตีนไป)  เเล้วสุดท้ายก็เรื่องครอบครัว ทำไมเราถึงที่จะแก้เป็นอันสุดท้าย ก็เเค่เรารอให้เขาใจเย็นลงให้เขาเข้าใจ(ให้เวลาเขา) แล้วเราถึงจะได้คุยกัน...(แต่ไม่รู้เขาจะพูดกะเราตอนไหนแค่นั้นเอง)

ปัญหาเราก็แค่ส่วนหนึ่งที่หนักพอตัวแต่แค่บอกไปไม่หมด  เอาเป็นย่อๆ เเล้วกัน แต่แค่นี้คงเป็นเรื่องเล็กสำหรับใครหลายคนแต่ ปัญหาของคนเราออกจะคล้ายๆกันแต่แค่จะเจอในบทบาทไหนแค่นั้น

ไม่ว่าปัญหาจะมามากแค่ไหน มันจะมีเเสงสว่างให้เราได้เเก้ไข เสมอ 

แค่ใจเรายังสุ้ ปัญหาแค่ไหนต่อให้เสียน้ำตา ก็ต้องสู้ต่อไปแล้วสู้ให้ถึงฝัน...

#แค่ใจไม่ยอมแพ้ สู้ๆน่ะ