ผมได้อะไรจากการที่"ลูกผมหาย" (ตั้งใจอ่านมากเลย เยี่ยม!!)

ผมไปห้างเดอะมอลล์ บางแค ตัวผมเองแวะไปหาหมอที่ชั้น 1 แฟนผมก็พาลูก 3 คนไปเล่นที่ชั้นเด็กเล่นชั้น 2 ลูกชาย 2 คนก็เดินดูของเล่น ดูเกมส์ ดูตุ๊กตุ่น หุ่นยนต์ แฟนผมก็เฝ้า ลูกสาวคนเล็ก ยังไม่ 2 ขวบ กำลังน่ารัก เลยต้องเฝ้า ประมาณ 1 ชม. ผมหาหมอเสร็จก็มาหาลูกจะกลับบ้าน เจอแฟนผมกำลังเฝ้าเจ้าตัวเล็กอยู่ สักพักจอมซนคนที่ 2 ก็วิ่งมาหากอดเอว ผมก็เลยถามหาคนชายคนโต 8 ขวบ จอมซนหายไปสักพัก วิ่งกลับมาบอกว่าไม่เจอ คุณแม่ก็เลยไปเดินหา..ไม่เจอ …. เอาล่ะดิ…. ผมออกเดินหามั่ง…..ไม่เจอ.…เดินวนหารอบโซนเด็กเล่น และโซนของเล่นก็…..ไม่มี …. เฮ้ย….. ปกติลูกชายคนโตผมเป็นคนที่จำทางเก่งมาก ไปไหนก็กลับมาถูกตลอด เฮ้ย….ไม่น่า ….. นะ

เดินหาอีก..เดินอยู่นั่นแหละ…เดินขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ เดินจนมั่นใจว่า… ชั้นนี้….ไม่มีแน่แล้ว ผมบอกที่แคชเชียร์ ช่วยโทรบอกประชาสัมพันธ์ให้..…ประกาศหาตัว…..ผมตัดสินใจออกเดินย้อน ตามทางที่เดินมา…จากโซนเด็กเล่นชั้น 2 ผมเดินย้อนไปที่ร้านหมอ ชั้น 1 เดินต่อไปที่ศูนย์อาหารชั้น G…..ไม่เจอเลย…..

ผมให้แฟนผมรออยู่ที่โซนเด็กเล่น เผื่อว่าเขาจะเดินกลับมา ผมออกเดินหาจูงมือคนรอง” จอมซน ” ไปตลอดทาง จอมซนของผม น่ารักมาก มองหาพี่ตลอด พยายามให้กำลังใจตลอด
“ป๊า สงสัยแบ๊งค์ไปดูของเล่นอยู่มั๊ง” ,
“ป๊า สงสัยแบ๊งค์ไปร้านหนังสือมั๊ง ” ตลอดทาง

ผมเดินย้อนทางต่อไปจากศูนย์อาหาร เหลือแค่ที่จอดรถที่เดียว ถ้าไม่เจอจะทำไง…ยังนึกไม่ออก…จริงจริง ระหว่างทาง มึนตึ๊บไปหมด ผมเดินไปจนถึงร้านหนังสือก่อนถึงทางลงที่จอดรถ ที่ที่ผมและลูกๆ ชอบหยุดดูหนังสือก่อนกลับบ้านเป็นประจำ ผมกวาดตามองไปรอบๆ …

ขณะที่กำลังลงบันไดเลื่อน ฉับพลันผมรู้สึกมือผมถูกกระตุก จอมซนกระตุกมือผมถี่ยิบ ชี้นิ้วไปข้างล่าง หันหน้ามองมาผมยิ้มแก้มแทบปริ แบ๊งค์ลูกชายคนโต วัย 8 ขวบ ของผม ยืนยิ้มแหยๆ อยู่ท้ายบันไดเลื่อน คอยมองคนที่ทยอยลงบันไดเลื่อนมาที่ละคน คงไม่ต้องบรรยายความรู้สึกของผมนะครับมัน…สุดยอดครับ … เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

……………………………………………………………………………

คุณได้อะไร จากเรื่องนี้
ทำไม แบ๊งค์ ถึงมารออยู่ที่ทางออกที่จอดรถ
ทำไม ผม จึงเดินย้อนตามทางเดิมที่เดินมา
ทำไม แฟนผม ถึงยืนรอที่เดิม ไม่ช่วยออกตามหา
ทำไม ผม จึงจูงจอมซนเดินไปตามหาด้วย
คุณอาจจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว แต่ ผมจะขอบอก ที่มา ของคำตอบของผม ครับ

ปกติ ผมจะซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอาทิตย์ละครั้ง โดยเฉพาะที่ห้างแห่งนี้ และทุกครั้งที่ผมไป ผมจะพยายามหาที่จอดรถโซนเดิมๆ เป็นประจำ เพื่อที่
จะเดินเข้าประตูทางเข้า-ออกลานจอดรถจุดเดิม

ผมสอนลูกๆ ของผมเป็นประจำ ตั้งแต่เล็กๆ ว่า …

1. เวลาเดินไปไหนให้พยายามสังเกตุรอบข้างระหว่างทางเดิน เพื่อจะได้
จำทางเดินกลับได้

2. ถ้าคลาดกัน หากันไม่เจอ ให้ไปยืนรอ ที่ที่เจอกันครั้งสุดท้าย … จำไว้

3. อย่าตกใจ อย่าร้องไห้ มิฉะนั้นพวกมิจฉาชีพ จะมาหลอก พาเราไปได้

ซึ่งหลังจากที่ผมเจอลูกชายของผมและได้คุยกับเขาแล้ว เขาให้การว่าเขาหลงได้ยังไงไม่รู้ เขาหาหม่าม๊าไม่เจอ เขาก็เลยเดินไปตามทาง ไปที่ร้านหมอ ที่ผมไปหาไม่เจอ เขาก็เลยเดินไปตามทาง ที่เขาคุ้นตาไปรออยู่ที่ทางออกลานจอดรถ ที่เราจอดเป็นประจำ.. และที่ผมพาจอมซนไปด้วย เพราะต้องการให้เขาได้รู้ว่า เวลาที่ผมจะเดินตามหา แบ๊งค์ ผมเดินย้อนทางเดิมแบบนี้ และไปในที่ที่เราหยุดคุยกันทุกร้าน จนกระทั่งถึงทางออก
ลานจอดรถ ซึ่งตลอดทางผมคุยกับเขาตลอด บอกเขาตลอด ว่าทำไมผมจึงเดินมาทางนี้ ทำไมผมจึงหยุดที่ร้านนี้ แล้วบางครั้งก็ถามเขาด้วยว่า
“เอ๊ ….เมื่อกี้เราเดินมาจากทางไหน , ร้านหนังสือที่เราหยุดอ่านกันอยู่ตรง
ไหนนะ” เพื่อให้เขารับรู้ถึงความกังวลและความรู้สึกของการตามหา .และเขาก็ดีใจมากครับเวลาที่เจอพี่ชายเขา

สิ่งที่ผมได้ครั้งนี้ คือ

1. ลูกชายคนโต ผมมีไหวพริบ มีสติ เขานิ่งมากครับไม่มีน้ำตาเลย แต่พอ เห็นหน้าผม ผมเข้าไปกอดเขา ผมบอกเขาว่า
“แบ๊งค์เก่งมาก ลูก” น้ำตาเขาคลอเลย แอบหันไปปาดน้ำตา เขาคงเครียดมากล่ะครับ ก่อนที่ผมจะมาเจอ

2. ลูกชายคนรองจอมซน คงพอเห็นเป็นประสบการณ์บ้างแล้ว เผื่อครั้งต่อไปเป็นคราวของนาย ( อย่าให้มีอีกเลย เครียดชิบเป๋ง )

3. ผมบอกลูกชายทั้งสองคนเลยว่า ถ้าเกิดเหตุแบบนี้อีก แล้วไม่รู้ไปทางไหนจำทางไม่ได้ ให้เดินไปที่แคชเชียร์ที่จ่ายตังค์ที่ใกล้ที่สุด เขาจะมีโทรศัพท์ ให้เขาโทรบอกประชาสัมพันธ์ให้เรียกป่าป๊า-หม่าม๊ามารับ

4. ต้องไม่ประมาทเด็ดขาด ครั้งนี้ผมโชคดีมาก ถ้ามีครั้งต่อไปอาจจะไม่โชคดีอย่างวันนี้ก็ได้

5. ครั้งนี้ผมใช้บุญไปเยอะมากเลย จึงได้เจอตัวลูกชาย สต๊อกบุญของผมลดลงไปเยอะเลย ผมต้องไปทำบุญเพิ่มซะแล้ว ทุกคนก็เหมือนกันนะครับทำบุญกันให้เยอะๆ เราใช้ชีวิตผ่านไปทุกวันๆเราก็กินบุญของเราไปเรื่อยๆ บุญเราก็หมดไปเรื่อยๆ ถ้าเราไม่ทำบุญเพิ่ม พอบุญหมด ก็หมดกัน