ยินดีที่ไม่รู้จัก คนแปลกหน้าที่เข้ามาในชีวิตผม

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วนัดกับเพื่อนไปฟังดนตรีสบายๆ ยามค่ำคืน เมื่อเวลาผ่านไปจนดึกถึงเวลาที่ต้องแยกย้าย ผมก็ออกไปเดินเตร็ดเตร่ต่อคนเดียว บางเวลาผมก็ชอบเดินเล่นคนเดียวสังเกต ผู้คนทำกิจกรรมต่างๆอย่างทอดเวลา บรรยากาศที่ได้ครุ่นคิดทบทวนแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเมื่อเราอยู่กับเพื่อนๆ เพื่อนมักเป็นห่วงเรา ต้องหาเรื่องคุย ต้องชวนกินชวนเล่น เพราะไม่อยากให้บรรยากาศเงียบเหงา ซึ่งก็เฮฮาดี แต่ผมว่าการอยู่ลำพังบ้างก็ดีเหมือนกันได้อยู่กับตัวเอง ไปในที่ที่อยากไปเหมือนผจญภัยและทำให้หลายๆ ครั้งก็เจออะไรไม่คาดคิดอยู่เสมอ

ผมเดินไปเรื่อยแวะหยุดดูสินค้าที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง ตอนนั้นผมสังเกตเห็นสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มองมาในระหว่างที่เขากำลังจะเดิน ผ่านด้านหลังผมไป ในขณะที่ผมเริ่มออกเดินต่อไป เขาก็หันกลับมามองผม ผมก้าวตามหลังเขาอยู่ประมาณสามสี่ก้าว เขาก็ชะลอความเร็วและหันมาทักทาย เมื่อประโยคสนทนาเริ่มขึ้นผมจึงมีโอกาสมองรายละเอียดเขามากขึ้น เขาดูมีอายุมากกว่าผมน่าจะราวๆ 5-6 ปีเลยทีเดียว หน้าตาใช้ได้ท่าทางจะมีเชื้อสายคนจีน แต่งตัวภูมิฐานตามลักษณะคนที่ทำงานมาระยะหนึ่ง เขาชวนคุยเรื่องทั่วๆ ไป เดินกันมาจนถึงทางแยก เราต้องไปคนละทาง เขาจึงฝากนามบัตรไว้ กำชับให้ผมโทรหาแล้วตบไหล่ผมเพื่อร่ำลา ผมหยุดรอให้เขาเดินไปก่อน สักระยะเขาก็หันกลับมาตามคาด ผมจึงโบกมือทักทายเป็นการลาอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อดึกมากขึ้นท้องผมก็เริ่มหิวอีกรอบ ผมแวะร้านอาหารเจ้าอร่อย แม้จะดึกมากแล้วแต่ร้านนี้ก็ยังแน่นขนัดไปด้วยผู้คนก็ยังโชคดีที่มีโต๊ะตัวสุดท้ายสำหรับผม

ผมเดินเข้าที่นั่งไม่นานก็มีเสียงทักถามผมว่ามาคนเดียวรึเปล่า ขอนั่งด้วยคนนะครับ พอผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงก็พบกับเจ้าของเสียงหน้าตาดี อายุกะประมาณน่าจะเป็นรุ่นน้องผม ท่าทางกวนๆ ไว้หนวดตามสมัยนิยม ใส่แว่นกรอบหนาแบบเซอร์ๆ แค่ผมมองในแว่บแรกผมก็รู้สึกชอบพอเป็นเดิมที จึงรีบตอบว่ามาคนเดียวยินดีที่จะให้เขาร่วมนั่งโต๊ะด้วยอยู่แล้ว ขณะที่เรากำลังรออาหารก็เริ่มทำความรู้จักกัน มื้ออาหารดำเนินไปพร้อมกับการพูดคุยอย่างออกรส คืนนี้เขามาเที่ยวคนเดียว จึงเอ่ยปากชวนไปดื่มกันต่ออีกร้านหนึ่งเพราะคุยกันติดลม คืนนี้เป็นวันว่างๆ สบายๆ ของผมอยู่แล้ว จึงตอบตกลง

เราดื่มกันเมาพอได้ที่ จึงชวนกันออกมาเดินเล่นกันข้างนอกร้านก่อนกลับ เราเดินจับมือกันไปตามท้องถนน ผมรู้สึกสุขใจที่มีใครสักคนกุมมือในเวลานี้ ก่อนแยกย้ายกลับผมได้ฝากเบอร์ไว้ให้ แต่ก็ไม่ได้ขอเบอร์เขา เพราะคิดว่าเขาคงโทรมาเอง

สัปดาห์หนึ่งผ่านไป ผมไม่ได้โทรไปหาพี่เจ้าของนามบัตร และน้องคนนั้นก็ไม่ได้โทรมาหาผมเหมือนกัน เหตุที่ผมไม่โทรหาพี่เขา เพราะผมไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษเกิดขึ้น จึงไม่ได้อยากจะสานต่ออะไร ส่วนน้องคนนั้น เรารู้จักกันด้วยความรู้สึกดีๆ แต่ผมก็ไม่ทราบว่าทำไมเขาจึงไม่ติดต่อมา

คืนนั้นในความรู้สึกผมเป็นคืนที่ยาวนานมาก ผมดื่มด่ำและอิ่มเอมกับความสุขอย่างผ่อนคลาย อาจจะเพราะเราไม่รู้จักกันเลยง่ายที่จะพูดถึงหลายๆเรื่องที่เล่าให้คนรู้จัก ฟังไม่ได้ แม้เขาจะเป็นเพียงคนแปลกหน้าแต่ช่วงที่ได้ใกล้ชิดกันเหมือนเรา รู้จักกันมานาน แต่พอมันผ่านมาเราจึงรับรู้ว่าทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นและผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับนอนหลับไปชั่วหนึ่งราตรี พอเราตื่นมาความสุขจากฝันดีก็ถูกแทนที่ด้วยความเป็นจริง ราวกับความมืดที่โดนขับไล่เมื่ออาทิตย์สาดแสงมายามรุ่งอรุณ

บางทีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะสานต่อกับคนที่เราทั้งคู่มีความรู้สึกพิเศษต่อกัน ผมทราบดี เพราะเคยมีประสบการณ์เรื่องพวกนี้มาก่อน ความรู้สึกของเรามักจะโดนจำกัดด้วยความจำเป็น การที่ผมปลอบใจตัวเองอีกครั้งว่า ที่เขาไม่ติดต่อมาคงมีความจำเป็น คิดอย่างนี้ดีกว่าที่จะคิดว่าคืนนั้นผมรู้สึกพิเศษอยู่ฝ่ายเดียว

.........ยินดีที่ไม่รู้จัก คนแปลกหน้า