บอกเลิกแฟนแล้วเค้าตรอมใจ ไม่กินไม่นอน เข้าโรงพยาบาล และโดดระเบียงโรงพยาบาล ผมควรรู้สึกไงดีครับ?

คือผมกับเค้าคบกันมาประมาณ 4 ปีกับ 7 เดือน แต่ผมไม่รักเค้าแล้ว จึงตัดสินใจไม่โกหกตัวเอง และไม่โกหกเค้าอีกต่อไปครับโดยการบอกเลิกกระทันหันครับ

คือมันกระทันหันจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้วาเลนไทน์ เราก็ไปเที่ยวด้วยกัน สวีท หวานชื่นกันเหมือนคู่รักปกติ ผมไม่ได้ทำตัวมีท่าทีจะเลิกเลย เพราะเราตั้งใจว่าจะคบแล้วทำให้มันดีที่สุด

จนกระทั่งผมมาถามตัวเองว่า คนคนนี้ใช่สำหรับผมมั้ย คำตอบมันชัดเจนอยู่ในหัวใจผมตลอดว่าไม่ใช่ครับ แต่ตลอด 4 ปีครึ่งที่ผ่านมา ผมเก็บความรู้สึกส่วนนั้นไว้กับตัวตลอด และสิ่งที่แสดงออกไปคือสิ่งที่ผมใช้ "สมอง" คิด ไม่ได้ออกมาจากใจ ด้วยความหวังที่ว่า เมื่อคบไปนานๆ เราจะรักเค้าขึ้นมาเอง

แต่ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาสี่ปีแล้ว หัวใจผมยังคงเป็นคำตอบเดิม ผมเลยบอกเค้าครับ ว่าผมมีสิ่งหนึ่งในใจที่ไม่เคยบอกเค้ามาโดยตลอด ก็คือ ผมกำลังหลอกตัวเอง และหลอกเค้าอยู่ว่าผมรักเค้า ผมจึงตัดสินใจเด็ดขาดครับ ว่าจะเลิก ก็บอกเค้าไปตรงๆ

ผมเห็นว่า ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องเสียใจแน่ๆ เพราะสักวันหนึ่ง มันก็ต้องเดินทางมาถึงจุดนี้ ยังไงความเสียใจมันก็คือขั้นตอนที่มันต้องผ่าน 

ส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเก็บความลับนี้ไว้ตลอด ก็เพราะว่ากลัวเธอเสียใจนี่แหละครับ แต่วันนี้ผมยอมที่ทนเห็นเค้าเจ็บ ทนเห็นเค้าเสียใจ แต่แล้วผมก็ไม่คิดเลยว่าเค้าจะเสียใจ และเจ็บมากขนาดนี้

ตอนนี้มีคนที่ดูแลเค้าอยู่ เอามือถือเค้า ส่งข้อความอัพเดทผมตลอด ว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไงบ้าง

เริ่มแรกคือ ไม่กินข้าว กินแต่นมบ้าง เล็กๆน้อยๆ ตอนกลางคืนก็ไม่ยอมนอน พอเข้าวันที่สาม เค้าหลับ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น จึงได้พาไปโรงพยาบาง เจาะน้ำตาลได้ 54 mg% หลังจาก push glucose ไปแล้วอาการดีขึ้น ย้ายขึ้นไปสังเกตอาการบนโรงพยาบาล 

ล่าสุด คนที่ไม่รู้ว่าใครได้ส่งข้อความมาหาผมว่า เค้าอาการไม่ดีอีกแล้ว เพราะเค้าตกจากระเบียง ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าอาจจะเป็นลมตอนออกไปยืนตรงระเบียง หรือว่าเค้าตั้งใจกระโดดระเบียงกันแน่ คนนั้นเค้าบอกให้ผมรอถามเจ้าตัว

ส่วนอาการบาดเจ็บที่ผมทราบมาตอนนี้คือ เลือดกำเดาออก แก้วหูทะลุ ต้องส่งทำ MRI รอดูว่ามีการบาดเจ็บอะไรอีกหรือไม่

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกอย่างไรกันแน่ การจะเลิกกับใครสักคน มันต้องใจแข็ง ต้องยอมทนเห็นเค้าเสียใจ แต่การที่ผมต้องทนรับรู้ว่าเค้าเสียใจถึงขั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพตัวเองนั้น มันก็โหดร้ายสำหรับจิตใจผมเช่นกัน

ที่อยากจะถามนี่ เพราะผมไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกอย่างไรดี

สงสาร?
เสียใจ?
สมเพช?
หรือควรที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย

และผมควรทำไงต่อดี?