พรีเวดดิ้ง ของผมกับเขา "เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วไม่สำคัญเท่ากับวินาทีนี้ที่มีเรา"

Pre-Wedding ซึ่งเอาจริงๆคงไม่ได้แต่งนะครับ 555 ใช้คำนี้เพราะน่าจะเป็นคำนิยามการถ่ายภาพสไตล์นี้ได้เห็นภาพดี 
เป็นธรรมเนียมไปแล้ว ว่าที่คู่แต่งงานจะต้องถ่ายภาพพรีเวดดิ้งไว้ใช้ประดับในงานแต่งเป็นสำคัญ และได้ชุดภาพประทับใจเป็นที่ระลึก
แต่คงไม่ใช่คู่รักทุกคู่ที่จะได้มีโอกาสได้จัดงานแต่งงาน "ยังไม่พร้อม" "ไม่อยากแต่ง" "แต่งทำไมเปลือง" "อยู่กันจนลูกโตแล้วไม่แต่งแล้ว" ฯลฯ
เหตุผลปัจจัยร้อยแปด เรื่องเพศก็เป็นอีกเหตุผลนึง ถึงตอนนี้ในบ้านเราจะเปิดกว้างมากขึ้น แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่คู่เกย์หรือคู่เลสเบี้ยนจะจัดงานแต่งงานกัน
เกิดคำถามในใจว่าคู่รักจะถ่ายพรีเวดดิ้งกันได้ไหม แม้จะไม่รู้ว่าจะได้แต่งหรือไม่ เมื่อไหร่ คำตอบในใจผมคือน่าจะได้นะ (ถามเองตอบเอง)

เพราะผมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่อยากจูงมือคนรักไปถ่ายภาพ (สไตล์) พรีเวดดิ้ง ในวันที่หน้าผมยังไม่ดูแก่ก่อนวัย หัวเขายังไม่เถิกเกินไป บ้านยังไม่โทรม หมายังน่ารัก ให้ช่างภาพคนโปรดกดชัทเตอร์พวกเราในช่วงเวลาที่ยังมีความสุข ในธีมที่เราชอบ ในสถานที่มีความหมายสำหรับเรา วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่วันนี้ในภาพใบนี้จะเป็นแบบเดิมเสมอ 

ภารกิจฟิชโช่เริ่มขึ้นที่บ้าน ตอนบ่ายๆของวันที่ 4 มกราคม (ธงกระดาษสีที่ปริ้นตัดมาประดับบ้านช่วงปีใหม่ยังอยู่)
คนพร้อม หมาพร้อม ช่างภาพพร้อม ช่วงนั้นน้องช่างภาพมีงานที่เชียงใหม่พอดี (ลืมบอก ผมอยู่เชียงใหม่ครับ)
มีการนัดแนะเรื่องชุดเรื่องสถานที่กันไว้หลวมๆ ประมาณนึง ว่าจะมีสามเซ็ท (สามที่-สามชุด) ครึ่งวันบ่ายๆ ถึงเย็น

เซ็ทแรกถ่ายที่บ้านที่อยู่กันนี้แหละครับ ง่ายดี มีความหมาย เสื้อผ้าก็เป็นแบบที่ใส่ปกติ แต่อยากให้มีจุดร่วมกันนิดนึง เลยใส่เสื้อยืดลายเดียวกัน แต่ก็ไม่ค่อยเห็นลายเลยใช่ใหมครับ 555 หน้าไม่ได้แต่งอะไรครับ สดที่สุดแล้ว มีทรงผมที่หวีเรียบร้อยหน่อยให้เข้ากันชุดแนววินเทจที่จะถ่ายเป็นเซ็ทสุดท้าย เพราะคงไม่มีเวลาเปลี่ยนทรงผมครับ จัดไปทรงเดียวตลอดการถ่ายทำ

รูปที่ออกมาก็อย่างที่เห็นข้างล่างครับ อธิบายเรื่องอื่นเก่งแต่เรื่องตัวเองไม่ค่อยครับ เขิน
ปกติเป็นคนแข็งๆ ไม่ค่อยยิ้มอยู่แล้ว และไม่ได้สวีทขนาดนั้น ถ่ายรูปคู่นี่น้อยมาก เลยมีเกร็งบ้างครับทั้งคู่ แต่ช่างภาพหลอกให้ยิ้มได้กว้างขนาดนั้น ยอมรับเลย

ชุดที่สองดูปุ้บรู้ปั๊บ เดาไม่ยากว่าเป็นธีม Brokeback Mountain 

แต่ Brokeback เวอร์ชั่นนี้พระเอกคนนึงหน้าโหดไปเลยต้องคาบไปป์ สถานที่คือในซอยเดียวกับบ้านเลยครับ ไม่ใช่ป่าที่ไหน
ที่ตรงนี้เมื่อก่อนเป็นโรงปั้นและเตาเผากระถางต้นไม้ เพิ่งรื้อกันออกไปแล้วตัดไม้มากองๆไว้ ด้านหลังเป็นที่ดินเปล่ารกร้าง มีต้นไม้เถาวัลย์เขียวครึ้ม ดูเข้าท่าดี แถมใกล้บ้านมากกกกกก วันก่อนถ่ายเลยเซ็ทฉากแคมป์ปิ้ง(ไก่) ง่ายๆไว้รอเพื่อความรวดเร็ว เสร็จที่บ้านก็เปลี่ยนเสื้อผ้ากระโดดมาตรงนี้ได้เลย 

เวลาที่ถ่ายตรงนี้ประมาณสี่โมง นั่งนิ่งๆไม่ได้มูฟอะไรมาก เพราะจะรีบไปเซ็ทสุดท้ายที่ศูนย์วิจัยฯการเกษตรแม่เหียะ ก่อนแสงหมด
กะว่าไว้ค่อยมาถ่ายเก็บวันหลังเพราะใกล้บ้านมาก แต่ปรากฏว่าอีกวันนึงเค้าก็เก็บไม้กองนี้ออกไปซะเกลี้ยง แต่ภาพที่ได้ออกมาก็ชอบมากๆแล้วครับ ถือว่าโชคดีที่ได้ถ่ายกับกองไม้นั้นพอดี 

เสร็จจากกองฟืนหน้าบ้าน เราไปต่อกันที่สถานที่ถ่ายพรีเวดดิ้งยอดนิยมของเชียงใหม่ ศูนย์วิจัย สาธิตและฝึกอบรมการเกษตรแม่เหียะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หรือที่คนเชียงใหม่เรียกกันติดปากว่า “ไร่แม่เหียะ” มีมุมไร่นา แปลงดอกไม้สวยๆให้ถ่ายเยอะครับ ไม่มีค่าใช้จ่ายแค่ต้องสำรวมนิดนึง เพราะถือเป็นเขตสถานศึกษา ล่าสุดมีช่างภาพพานางแบบชุดว่ายน้ำไปถ่ายในไร่ดอกปอเทือง เจ้าหน้าที่เลยล้อมรั้ว เลยอดถ่ายกันไปหมด 

พวกเราถ่ายกันอยู่แถวริมอ่างเก็บน้ำครับ เพราะชอบที่สุดแล้ว ชอบริมน้ำแถมมีดอยสุเทพเป็นฉากหลัง หน้าหนาวค่ำเร็ว ก่อนที่แสงจะหมดก็ได้รูปโทนโพล้เพล้โรแมนติกสมใจ เข้ากันกับเสื้อผ้าแนววินเทจที่รื้อตู้มาพอดี เราสองคนชอบการแต่งกายแนวนี้อยู่แล้ว ดูหนังฝรั่งหนังฮ่องกงย้อนยุคแล้วอยากอยู่ในยุคนั้นแบบจริงจัง แต่คงไม่มีโอกาสได้แต่งตัวแบบนี้บ่อยๆ ในชีวิตจริงเลยเอามาใส่ถ่ายรูปกันอย่างที่เห็นนี่แหละครับ แหะแหะ

รีวิวจบแล้วครับ ง่ายๆ ประมาณนี้เอง
จุดประสงค์ของการตั้งกระทู้นี้ไม่ได้อยากอวดหรืออะไร คิดอยู่นานเหมือนกัน เพราะคิดว่าน่าจะมีกระแสในทางลบด้วย
แต่ก็ยังอยากเสนอมุมมองที่กล่าวไปเบื้องต้นคือ "ไม่เวดดิ้งก็พรีเวดดิ้งได้” อะไรที่มีความสุขและไม่มีใครเดือดร้อน ทำไปเถอะครับ

อีกอย่างคืออยากขอบคุณช่างภาพน้องปาล์ม Monday และทีมงานเฉพาะกิจทุกคน สำหรับภาพสวยๆ เกินคาดและบรรยากาศการถ่ายทำที่สนุกสนาน
ภาพทุกใบนอกจากรูปมองเห็นด้วยตา ยังมีเรื่องราวเบื้องหลังที่อยู่ในใจมากมาย ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ

"เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วไม่สำคัญเท่ากับวินาทีนี้ที่มีเรา"