ผมตั้งใจไปว่ายน้ำตอนเช้า ดันได้เจ้านี่มาแทน...ครับ

เช้านี้อยากไปว่ายน้ำให้สมองมันปลอดโปร่ง เนื่องจากเมื่อคืนนอนปวดหัวทั้งคืน เป็นสระแถว รร.ข้างบ้าน ยังไม่เคยไปว่าย เลยต้องไปสำรวจดูก่อนว่ามันเปิดสระตอนไหน ปรากฎว่าไปเจอกับเจ้าตัวนี้ 

ตัวเล็กดูอ่อนแอมาก ตัวเท่ากับพวงกุญแจน่าจะเกิดมาได้ไม่เกิน 3 วัน



มีอยู่ตัวเดียวกำลังคลานแบบกระดึ๊บๆ อย่างช้า มดก็เริ่มรุม ตอนนั้นคิดว่ามันคงตายแน่ถ้าไม่มีใครช่วยเพราะแม่มันคงไม่มาเอาแล้วล่ะ

เลยตัดสินใจบอกกับน้องอีกคนที่ไปด้วยกันว่าช่วยมันเถอะ สงสารมัน (ผมเป็นคนขี้สงสารมาก เจอไรนิดๆหน่อยก็สงสาร น้ำตาจะไหล สวนทางกับหน้าตาและรูปร่างมาก) ก็เลยไปเอาเสื้อที่ยู่หลังรถ มาอุ้มมันไปตระเวรหาร้านที่ขายนมแพะ เพราะมันคงหิวน่าจะยังไม่ได้กินอะไร ปล่อยไว้ถ้าไม่ตายกับมดก็คงอดตาย เชื่อมั๊ยครับว่าหายากมากทั้ง โลตัสเอ็กเพรส,7-11 สองสาขา ไม่มีที่ไหนมีเลยเจ้านมแพะเนี่ย ทั้งๆที่เมื่อก่อนเคยเห็นใน เซเว่นแท้ๆ สุดท้ายเลยหาข้อมูลในพันทิพย์ มีบางคนบอกว่าไปซื้อแถวร้านขายอาหารสัตว์ก็ได้ ก็เลยรีบบึ่งรถหาร้านอาหารสัตว์ ปรากฎว่ายังไม่มีร้านไหนเปิดสักร้าน ตระเวรขับวนๆไปทั่ว จนมาเจอคลีนิคสัตว์ดูไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก ข้างในก็ของน้อยๆ แต่ตัดสินใจเดินเข้าไป อย่างน้อยๆ ก็คาดหวังว่าคงจะพอให้คำแนะนำได้บ้าง

ปรากฎว่าคุณหมอใจดีมากแนะนำดีมากๆ แถมยังมีนมแพะที่ตามหากันอยู่ด้วย ได้มากระป๋องนึง กับที่เป็นเหมือนขวดนมเด็กเอาไว้ป้อน แล้วก็ขอสำลีคุณหมอมานิดนึงเผื่อเอามาเช็ดก้นกระตุ้นการขับถ่าย คุณหมอก็ใจดีไม่คิดตังค์



ส่วนแอลกอฮอล์นั้นผมมีอยู่แล้วกะว่าจะเอามาเช็ดตามตัว เพราะมันสกปรกมาก ยังอาบน้ำให้ไม่ได้

เมื่อทุกย่างครบก็กลับบ้านแล้วเริ่มจัดแจงหาวิธีป้อนนมคับ เทอะๆทะๆ งุ้มง่ามมาก
ทำไม่ค่อยเป็น ยังกับเลี้ยงเด็กอ่อน เพราะ จขกท.ก็ยังไม่แต่งงาน เรื่องมีลูกนี่ เหอๆ 

แต่ก็พยายามจนได้คับ



แกะฝากระป๋องเสร็จก็ไม่รู้จะเอาอะไรดูดนมมาใส่ในหลอด คิดขึ้นได้ก็เอา
หลอดดูดน้ำหมึกปากกาไวท์บอร์ดที่ยังไม่ใช้นี่แหล่ะคับมาดูดทีละนิด
(จขกท.เป็นครูคับเลยมีขวดน้ำหมึกไว้เติมปากกาไวท์บอร์ดเวลาเขียนหมด) 



จากนั้นเมื่อได้น้ำนมแล้วจึงเดินมาหาเจ้าเหมียวผู้โชคดีบนความโชคร้าย
จัดการป้อนนมให้มันกินครับ ตอนแรกก็กลัวว่าจะป้อนไม่เป็น กลัวลูกแมวกินไม่เป็น
แต่ก็พยายามทำจนได้ภาพอาจจะดูเหมือนโหด แต่ผมทำเบามือมากนะครับ










ตอนนี้ก็รอให้ครบ 2 ชม.เดี๋ยวค่อยป้อนอีก

ที่เล่ามาทั้งหมดไม่ได้เพื่อต้องการเรียกร้องหรือสร้างภาพว่าผมเป็นคนดี หรืออะไรหรอกนะครับ แค่อยากจะบอกให้ทุกคนรู้ว่าบนโลกใบนี้เราอยู่ร่วมกันกับอีกหลายๆชีวิต ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกสัตว์ต่างๆ จงใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเค้า กับผู้อื่นด้วยจิตใจที่โอบอ้อมอารี  ช่วยเหลือซึ่งกันและกันเมื่อมีโอกาส ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าเจ้าเหมียวตัวนี้จะรอดหรือไม่ แต่อย่างน้อยๆ แค่เราได้ช่วยใครสักคน ด้วยใจที่บริสุทธิ์ แค่นี้มันก็ทำให้จิตใจเรามีความสุขแล้วล่ะคับ

ผมขอโทษนะคับทุกคน ผมยื้อชีวิตน้องเค้าไว้ไม่ได้ น้องเค้านอนตายไปซะแล้วล่ะคับ น้ำตาจะไหล ตัวเล็กกว่าฝ่ามือผมอีก ขอให้ไปดีนะ เจ้าเหมียว ขอบคุณทุกๆคนนะคับ ที่เป็นกำลังใจให้มัน 

ชื่อที่อุตส่าห์คิดๆไว้คงจะไม่ได้ตั้งให้แล้วล่ะ

เมื่อวานพอเจ้าเหมียวตายแอบไปร้องให้ในห้องน้ำ อาบน้ำไปร้องให้ไป ใจนึงก็คิดแค่ว่าเค้ายังหลับอยู่ พยายามปลุก เป่าลม เอานิ้วกดแถวๆ ที่คิดว่าเป็นที่อยู่ของหัวใจ เผื่อคิดว่ากระตุ้นให้เค้าตื่นมาได้ แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าน้องเค้าไปซะแล้ว)

วันนี้ทำใจได้หน่อยเลยเข้ามาอ่านความเห็นของทุกๆคน ครับ ตอนเย็นเมื่อวานผมได้ไปดูมาแล้วครับ ที่อยู่ที่ผมไปเจอเจ้าเหมียวมา แต่ก็ไม่เจอใครเลย แถวนั้นไม่มีที่ให้หลบให้ซ่อนให้แอบมาคลอดลูกได้เลย ก็สงสัยอยู่เหมือนกันทำไมถึงมีมันอยู่แค่ตัวเดียว หรือเพราะแม่มันคิดว่ามันอ่อนแอ เลยไม่คาบไปที่อื่นก็ไม่รู้ 

ตอนนี้ลังที่ใส่น้องเค้าก่อนตาย กับเสื้อตัวที่ห่อให้ความอุ่นน้องเค้าผมก็ยกไปไว้หลังบ้าน เผื่อจะมีแมวตัวไหนมานอน เพราะหลายๆครั้งผมแอบเห็นว่าจะมีแมวที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ชอบมาอยู่หลังบ้าน แต่พอผมเปิดประตูออกไปเพื่อจะให้นมมันกินมันชอบวิ่งหนี เผื่อมันอยากหาที่นอนอุ่นๆ จะได้ไม่ต้องทนหนาว

อยากจะบอกว่านี่เป็นอีกครั้งที่ผมเสียใจจากการจากไปของแมวเป็นอย่างมาก หลังจากที่ครั้งก่อนเจ้าเมขลาผม มันได้ตายไปโดยที่ผมมาไม่ทันดูใจมันด้วยซ้ำ มันโดนหมากัด แต่ผมสอนอยู่ที่ รร.ไกลจากบ้านเป็น 60 กม. กลับไปช่วยมันไม่ทัน มันตายไปทั้งๆที่ผมบอกกับมันในใจตลอดว่าให้รอผมก่อนนะ แต่มันก็ทนไม่ไหว สิ้นใจก่อนผมจะถึงบ้าน ตั้งแต่มันตายเกือบจะ 2 ปี เลยไม่ได้เลี้ยงแมวอีกเลย ทั้งๆที่รักแมวมากเพราะกลัวเสียใจ  กลัวไม่มีเวลาให้เหมือนกับเมขลา