ดราม่าระหว่างผู้อ่านนิตยสารกับเจ้าของเรื่องในบทความ

มีดราม่าเล็กในเพจนิตยสารอะเดย์ a day magazine ที่นำคำพูดของคุณแพร ฉัตรพร นิลธรรมชาติ ดีไซเนอร์ผู้ก่อตั้งแบรนด์ RE+PAIR หญิงสาวผู้สร้างบ้านดินไว้เป็นสตูดิโอส่วนตัว มาลงไว้เมื่อวันที่ 14 พ.ย. 57 ในคอลัมน์ the outsiders | a day 170 เธอบอกว่า 

“ทุกวันนี้เราหาเงินเยอะๆ เพื่อที่จะเอาเงินไปซื้อความสุข ทุกคนเหมือนเดินทางอ้อม เราไม่มองความสุขใกล้ตัว แม่แพรบอกว่า ต้องเก็บเงินไว้เยอะๆ เพื่อจะซื้อประกันชีวิต ถ้าป่วยจะได้อยู่โรงพยาบาลดีๆ เราเลยคิดว่าทำไมไม่คิดว่าจะทำยังไงไม่ให้ป่วย ง่ายๆ เลย พักผ่อนให้เพียงพอ กินอาหารที่มีประโยชน์ แค่นั้นเอง แต่แม่กลับหักโหมหาเงินเพื่อที่จะได้อยู่โรงพยาบาลดีๆ ทำไมชีวิตคนเราซับซ้อนอย่างนี้ เราต้องเก็บเงินให้เยอะๆ เพื่อที่อายุ 60 จะได้ไม่ต้องทำงาน แล้วถ้าเกิดเราเป็นอะไรไปตอนอายุ 59 เราไม่มีโอกาสสบายเลยนะชีวิตนี้ ทำไมไม่ใช้ทุกวันให้พอดี เงินหาได้ แต่หาความสุขโดยที่ไม่ต้องใช้เงินบ้าง”

ซึ่งแน่นอนว่า จากแนวความคิดของคุณแพรนี้มีความย้อนแย้งกับของคุณแม่ ซึ่งกลายมาเป็นประเด็นดราม่าให้ผู้อ่านคอมเม้นท์กัน เช่น

Prapassorn Rx 

ต้นทุนชีวิตของแต่ละคนต่างกัน อย่าลืมจุดนี้ ถ้าต้นทุนชีวิตเริ่มจาก 0 มันไม่มีทางหรอกที่จะมาบอกว่าใช้อย่างพอเพียง ไม่สี้างหนี้สิน เพื่อให้ตัวเองได้มีบ้าน ได้มีรถ ได้มีที่อยู่ของตัวเอง ได้มีโอกาสดีๆเหมือนคนต้นทุนชีวิตสูงหรอกนะ

คำพูดที่ฟังแล้วดูดี มักจะใช้กับความจริงยาก แต่ไม่ได้แปลว่า มันใช้ไม่ได้ ถ้าพอมีแล้วพอใจ ถึงตอนนั้นค่อยเรียกว่า พอดี

แนวคิดบางอย่างก็ดีนะคะ อย่างเรื่องดูแลสุขภาพอันนี้เห็นด้วยค่ะ ^^
แต่...น้องลองมีลูก มีครอบครัว มีคนที่ต้องดูแลสิคะ แล้วน้องจะรู้เองว่า ทำไมคนเราถึงต้องบ้างาน ทำงานหนักๆ
ถ้าแค่ลำพังตัวคนเดียว มันไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ^^

Kot Lim 

เอาแม่มาอ้างแค่ครึ่งเดียว "แต่แม่หักโหมหาเงินเพื่อที่จะได้อยู่โรงพยาบาลดีๆ" เว่อร์ไปนะครับ ผมว่าแม่หักโหมหาเงินส่งคุณเรียน เพื่อโตขึ้นได้มาอวดสังคมว่าฉลาดกว่าแม่มากกว่าครับ ยังอ่อนต่อโลกมากครับ

Nämphon Rasidä 

การมีลูก 1 คน นั่นหมายความว่า พ่อแม่จะต้องเลี้ยงดูอีก 1 ชีวิตไปอย่างน้อย 25 ปี ค่ากิน ค่าเทอม ค่าเสื้อผ้า ค่าเสริมความรู้ทักษะ ค่าเข้าสังคมที่ลูกต้องการ และ อีกมากมาย ลองคำนวณตัวเลขรายปีคร่าวๆ แล้ว คูณ 25 สิคะ

Kunlakarn Ritruechai Ratanavaraha

แม่ทำประกันชีวิตไว้ เพื่อที่แม่จะได้อยู่ รพ.ดีๆ โดยที่ลูกไม่ต้องเดือดร้อนไง เพราะเมื่อแก่ตัวลง ปัญหาสุขภาพต้องมีอยู่แล้ว แต่คนเป็นแม่เค้าคิดเผื่อลูก ไม่อยากให้ลูกเป็นภาระน่ะ ลูกล่ะคิดเผื่อแม่มั่งรึเปล่า

Sansang Maneeratsanti 

ถ้าแม่เธอไม่หาเงินเยอะๆ เธอจะได้เรียนมหาวิทยาลัยจนจบออกมาสร้างแบรนด์ชิคๆ มั้ย เธอจะได้สร้างบ้านดินเกร๋ๆ มั้ย

Kleo Land 

กูเบื่อที่สุดคนแบบนี้ ความคิดคำพูดเหมือนสร้างทุกอย่างเองตั้งแต่เลข 0 ... คนที่อ่านเสพแล้วไม่คิดเอง ตกเป็นเหยื่อความคิดแบบนี้ง่ายมาก อาร์ตกันเต็มประเทศ

Pang-Jee Sgnk 

ลองเริ่มต้นจาก 0 ไม่ใช่แบบคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดนะ /ที่ตารางวานึงยังยากเลย บุพการีสะสมสร้างมาให้ ไหง พูดสวยหรูเอาดีเข้าตัว ปราดเปรื่อง อย่างกับสร้างจากก้าวแรกเอง

Kate Tipprechasakun 

คุณยังมองโลกสวยอยู่มากคะ หรือคุณอาจจะมีฐานะดีอยู่แล้วอาจจะไม่เข้าใจ มันพูดยากปัจจุปันเงินเป็นปัจจัยหลักของการดำเนินชีวิต ชื้อความสะดวกความสบาย กินความสุข แม่คุณพูดถูกเรื่องโรงพยาบาล เรา เรา สั่งตัวเองได้เหรอว่าห้ามป่วยเป็นโรคร้ายแรง?

แม้กินดีอยู่นอนเพียงพอ ออกกำลังกาย แต่โรคแปลกๆใหม่ๆมีมากมาย มะเร็งเป็นเมื่อไหร่ไม่รู้อาจจะสะสมมาตั้งแต่เล็ก มันจะมามันก็มาห้ามไม่ได้คะ ไม่บุหรี่ไม่เหล้าก็เป็นได้แม้เราต้องอยู่ตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงแต่เราต้องมีในสิ่งที่เราจำเป็นต้องมีก่อนเช่น บ้าน เงินเก็บยามฉุกเฉินไรงี้ ต้องมี!

สิ่งที่ต้องเปลี่ยนอย่างแรกคือตัวเอง คือคุณต้องสนุกและชอบกับงานที่ทำคะ เมื่อชอบแล้วเราก็อยากทำงานไปเรื่อยๆ ไม่อยากออก ไม่อยากหยุดคะการทำงานสนุกนะคะ ช่วยทำให้คนเป็นคน มีสติอยู่ตลอดเวลา ทำงานเก็บเงินบ้างใช้บ้าง ให้รางวัลตัวเองบ้าง ถ้าเกิดคุณเป็นอะไรไปก่อนวัยคุณก็จะมีเงินให้แม่ให้ลูกคุณ ตายตาหลับคะ นี่เป็นความคิดของเราเอง

แต่ถ้าคุณเป็นอะไรไปแล้วไม่มีเงินรักษาไม่มีเงินให้แม่ให้ลูก คุณจะคิดได้ว่าทำไมเราไม่เก็บเงินเลยเสียใจเมื่อสายไปแล้วเงินเก็บไว้มีแต่เพิ่มพูนดอกเบี้ย

Guerrillaz Warfaire 

บางทีความสุขก็มาจากการทำงานได้นี่นา มีความสุขกับการทำงาน แถมทำไปแล้วได้เงินด้วย ไม่มีคนคิดแบบนี้บ้างเหรอ !

Joke Ae 

ผมว่าการวางแผนเป็นสิ่งที่ดี บางคนบอกเก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่ รักษาตัว ถ้าคุณมองความเป็นจริง มันถูกต้อง 

เพียงแต่ การเก็บเงิน การซื้อความสุข ณ ปัจจุบัน มันก็มีสัดส่วนของมัน บางคนเสวยสุขโดยไม่มองอนาคต บางคนอดอยาก ตระหนี่มองแต่อนาคต

ใครเคยคิดถึงจุดตรงกลางมั่ง

ชีวิตเราเองครับ ขีวิตแต่ละคนก็ออกแบบไม่เหมือนกัน