นิทานธรรม "หมาป่ากับหมาบ้าน"

หมาป่าอันธพาลตัวหนึ่งถูกไล่ออกจากฝูงมาหลายวันแล้ว 
และมันกำลังหิวโหยมาก ตกดึกจึงแอบเข้าไปในหมู่บ้าน 
เพื่อขโมยกินไก่ที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ 
แต่เมื่อหมาที่เฝ้าบ้านอยู่เห็นเจ้าหมาป่าเข้ามาจึงเห่าเสียงดัง 
ทำให้เจ้าของบ้านสะดุ้งตื่น หมาป่าจึงต้องรีบหนีไป 
แต่หมาป่าก็ไม่ละความพยายาม มันเข้ามาที่บ้านนี้อีกครั้ง 
และก่อนที่หมาบ้านจะเห่าขึ้นมา เจ้าหมาป่าจึงรีบร้องขึ้นว่า 

“เดี๋ยวก่อน สหาย..เจ้าอย่าเพิ่งร้องเอะอะไป มาร่วมมือกับข้าดีกว่า 
ถ้าเจ้าอยู่เงียบๆ ปล่อยให้ข้าเข้าไปจับไก่ในเล้ามากินง่ายๆ 
ข้าก็จะแบ่งไก่ให้เจ้ากินด้วยดีไหมล่ะ” 

เมื่อหมาบ้านได้ยินดังนั้น ก็คิดว่าน่าจะดี 
เพราะมันก็อยากกินไก่มานานแล้ว 
ทุกวันนี้ได้กินแค่กระดูกไก่ที่เจ้านายโยนให้เท่านั้น 
“แต่..ข้ากลัวเจ้านายจะรู้ว่าข้าร่วมมือกับเจ้า” 

“ไม่ต้องกังวลหรอก เจ้าก็แกล้งทำเป็นเห่าเมื่อเราทั้งคู่กินอิ่มแล้ว 
และข้าก็หนีไปแล้ว..ตกลงตามนี้นะ” 

แล้วทั้งหมาป่าและหมาบ้านก็ร่วมมือกันจับไก่ในเล้ามากินทุกวัน 
จนเจ้าของบ้านเริ่มสงสัย คืนหนึ่งจึงแกล้งทำทีเป็นเข้านอนเหมือนเช่นเคย 
แต่ว่าคอยแอบดูอยู่บนบ้าน ไม่นานก็เห็นหมาป่าเดินเข้ามา 
โดยมีหมาบ้านเดินออกไปรับ และทั้งสองก็พากันเดินไปยังเล้าไก่ 
ลงมือจับไก่มาแบ่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย 
จากนั้นเมื่อหมาป่าไปแล้ว หมาบ้านก็เริ่มส่งเสียงเห่า 
เจ้าของที่แอบดูอยู่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด 
จึงแกล้งทำเป็นลุกขึ้นมาไล่หมาป่าเหมือนเดิม 

รุ่งเช้า... เจ้าของบ้านได้นำอาหารมาให้หมาบ้านกิน 
และนำมันไปปล่อยยังหมู่บ้านอีกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไป 
และบอกกับมันว่า “เมื่อเจ้าไม่ซื่อสัตย์ หันไปคบกับหมาป่า 
ขโมยกินไก่ ข้าก็ไม่เลี้ยงเจ้าอีกต่อไป” 

ตกค่ำเมื่อหมาป่ามาถึงบ้าน แต่ก็ไม่เห็นหมาบ้านออกมารับเช่นทุกวัน 
มันจึงคิดว่า “ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้กินไก่เพียงผู้เดียว” 

แต่ยังไม่ทันที่หมาป่าจะเข้าไปจับไก่ มันก็ถูกเจ้าของบ้านล้อมจับไว้ได้ 
และนำมันใส่กรงขังไว้ เอาไปปล่อยในป่าลึก 
จนกระทั่งมันถูกเสือจับกินเป็นอาหาร 
ส่วนหมาบ้านที่ถูกนำไปปล่อย ก็กลายเป็นหมาจรจัด 
แถมเป็นขี้เรื้อน ไม่มีใครสนใจให้ข้าวน้ำ มันจึงผอมโซ 
ไร้เรี่ยวแรงหาอาหาร ได้แต่นอนรอความตายอยู่ที่หมู่บ้านนั้นเอง 

....... 

คติเตือนใจจากนิทานเรื่องนี้ -  อย่าคบคนพาล 
เพราะคนพาลจะชักนำไปกระทำแต่สิ่งไม่ดี 
ซึ่งจะนำความเดือดร้อนมาให้ในภายหลัง 
ดังเช่นหมาป่ากับหมาบ้านนี่เอง

ซ้ำขออภัยค่ะ