จะทำอย่างไรเมื่อเราต้องอยู่กับคนที่เราเกลียด?

ธรรมะดีๆโดย ท่าน ว.วชิรเมธี

รู้ไหมว่าเรามีเวลาอยู่ในโลกนี้คนละกี่ปี? 
ชีวิตนั้นสั้นยิ่งกว่าหยดน้ำค้างเสียอีก จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า 

ถ้าเราใช้เวลาอันแสนสั้นนี้ไปมัวหลับๆตื่นๆอยู่ในความรัก โลภ โกรธ หลง 
หมั่นไส้คนนั้น ปลาบปลื้มคนนี้ ริษยาเจ้านายใส่ไคล้ลูกน้อง 
ปกป้องภาพลักษณ์ (อัตตา) กด (หัว) 

คนรุ่นใหม่หลงใหลเปลือกของชีวิต โดยลืมไปเลยว่าอะไรคือสิ่งที่ตนควรทำอย่างแท้จริง 
คิดดูเถิดว่า เราจะขาดทุนขนาดไหน 
ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ เขียนบทกวีไว้ว่า 

   น้ำไหลอายุขัยก็ไหลล่วง  ใบไม้ร่วงชีพก็ร้างอย่างความฝัน 
 ฆ่าชีวาคือพร่าค่าคืนวัน    จะกำนัลโลกนี้มีงานใด 

คนเราไม่ควรพร่าเวลาอันสูงค่าด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจให้ตกเป็นทาสของความชอบ ความชัง มากนัก 
เพราะถ้าเราวิ่งตามกิเลส กิเลสก็จะพาเราวิ่งทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ต่อไปไม่รู้จบ 
กิเลสไม่เคยเหนื่อย....... แต่ใจคนเราสิจะเหนื่อยหนักหนาสาหัสไม่รู้กี่เท่า 

ควรคิดเสียใหม่ว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะชอบหรือไม่ชอบใคร 
หรือเพื่อที่จะให้ใครมาชอบหรือมาชัง 
แต่เราเกิดมาสู่โลกนี้เพื่อทำในสิ่งที่ดีที่สุด ที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะทำ 

เอาเวลาที่รู้สึกแย่ๆ กับคนอื่นนั้นหันกลับมามองตัวเองดีกว่า 
ชีวิตนี้เรามีอะไรบ้างที่เป็นแก่นสาร มีงานอะไรบ้างที่เราควรทำ   



นอกจากนั้นก็ควรมองกว้างออกไปอีกว่า 
เราได้ทำอะไรไว้ให้แก่โลกบ้างแล้วหรือยัง 
คนทุกคนนั้นต่างก็มีดีมีเสียอยู่ในตัวเอง 
ถ้าเราเลือกมองแต่ด้านเสียของเขา 
จิตใจของเราก็เร่าร้อน หม่นไหม้ 

เวลาที่เสียไปเพราะมัวแต่สนใจด้านไม่ดีของคนอื่นก็เป็นเวลาที่ถูกใช้ไปอย่างไร้ค่า 

บางที่คนที่เราลอบมอง ลอบรู้สึกไม่ดีกับเขานั้น 
เขาไม่เคยรู้สึกอะไรไปด้วยกันกับเราเลย 
เราเผาตัวเราเองอยู่ฝ่ายเดียวด้วยความหงุดหงิด ขัดเคืองและอารมณ์เสีย 
วันแล้ววันเล่า สภาพจิตใจแบบนี้ไม่เคยทำให้ใครมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นมาได้เลย 

ลองเปลี่ยนวิธีคิด วิธีมองโลกเสียใหม่ดีกว่า 

คิดเสียว่าคนเราไม่มีใครดีพร้อมหรือ เลวไม่มีที่ติไปเสียทั้งหมดหรอก 
เราอยู่ในโลกกันคนละไม่กี่ปี ประเดี๋ยวเดียวก็จะล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว 
มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำไม 
อะไรที่ควรทำก็รีบทำเถิดปล่อยวางเสียบ้าง 
ความโกรธ ความเกลียดนั้นไม่มีคุณค่าอะไรต่อชีวิตอันแสนน้อยนิดนี้เลย ! 
มุ่งไปข้างหน้า ไปหาสิ่งที่มีคุณค่าให้ชีวิตดีงามดีกว่า 

วิธีที่แนะนำทั้งหมดนั้น นักภาวนาเรียกว่า '' การกลับมาอยู่กับตัวเอง '' 
กล่าวคือ ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องอยู่กับคนที่ไม่ถูกโฉลก 
แทนที่จะปล่อยใจให้อยู่กับ ความรู้สึกแย่ๆไปตลอด ก็ควรหันกลับเข้ามา ''มองด้านใน'' 
แก้ไขที่ตัวเอง อย่ามุ่งแก้ไขที่คนอื่น 
เพราะยิ่งพยายามแก้ไขคนอื่น ก็ยิ่งยุ่งเหมือนลิงทอดแห 
ยิ่งเราให้ความสำคัญกับคนที่เราเกลียดมากเท่าใด 
สภาพจิตใจก็ยิ่งแย่ลงมากเท่านั้น 

วิธีที่ดีที่สุดในการอยู่กับคนที่เรารู้สึกไม่ดีหรือเป็นปฏิปักษ์ก็คือ 
การดึงความรู้สึกจากเขามาอยู่กับเราทุกขณะ

ขอขอบพระคุณข้อความดีๆที่แบ่งปัน

รูปประกอบจาก : อินเทอร์เน็ต

ซ้ำขออภัยค่ะ