เมื่อรักเราไม่เท่ากัน ฉันเปลี่ยนไปหรือเธอปันใจ?

จริงอยู่ที่ครอบครัวทุกครอบครัว สร้างขึ้นบนพื้นฐานของความรัก แต่ก็จริงอีกนั่นแหละที่ว่าความรักเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ เราสัมผัสมันได้ด้วยความรู้สึก ซึ่งบางครั้ง เราก็รู้สึกว่ามันน้อยลงทุกทีๆ

         หลายคนอาจจะสังเกตุว่าคนสมัยนี้มีสถิติการหย่าร้างมากขึ้น ทำให้รู้สึกว่าการเลิกรากันในสังคมสมัยนี้เป็นเรื่องง่ายเหลือเกิน ทั้งข่าวคราวที่เราได้ยินมาจากดาราเตียงหัก หรือแม้แต่เรื่องราวของคนใกล้ตัว พาลทำให้เรารู้สึกแบบนั้น หรือว่าสภาพสังคมปัจจุบันที่เร่งรีบและชีวิตที่สะดวกสบายมากขึ้น จะทำให้ความอดทนของคนเราน้อยลง

          แต่จะโทษสภาพสังคมอย่างเดียวก็คงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมคะ เพราะจิตใจคนเรานั้นก็ยากแท้หยั่งถึง บางครั้งก็ยากเกินคาดเดา ถึงแม้จะเป็นคนที่เรียกได้ว่าเป็น “คนๆ เดียวกัน” กันแล้วก็ตาม หลายครั้งที่ “คนรัก” ก็กลายเป็น “คนเคยรัก” ได้ง่ายๆ

ทำไม “รักเรา” ถึงน้อยลง   

งาน + เงิน = หมางเมินกันไป

        บางครั้งเงิน + งานก็ทำให้เรารักกันน้อยลงได้ ลองเปรียบเทียบดูว่าตอนนี้เราใช้เวลาหมดไปกับครอบครัวหรืองานมากกว่า คุณใช้เวลาที่ทำงานหรือที่บ้านมากกว่ากัน (ไม่นับเวลานอน) หรือคุณคุยกับคนในครอบครัวหรือคนในที่ทำงานมากกว่ากัน จริงอยู่ที่ทั้งเงินและงาน ทั้งขับเคลื่อนและหล่อเลี้ยงครอบครัวให้อยู่ต่อไปได้ แต่บางครั้งมันก็กัดกินตัวตนของคนๆ หนึ่งไปได้มากมายเหมือนกัน

        คนที่รวยเป็นร้อยล้านแต่ไม่มีใครบนโลกที่รักจริงแม้แต่คนเดียว กับคนที่ตกงานและไม่มีเงิน ถึงจะลำบากยากเย็น แต่ก็ยังเห็นความรักของครอบครัวอยู่ตรงหน้าเสมอ คิดว่าทั้ง 2 คนนี้ ใครจะมีความสุขมากกว่ากันคะ?

สั่งสมจนขีดสุด

          ข้อเสียของคนเก็บความรู้สึก (จนเกินพอดี) ก็คือการไม่รู้จักพูด ไม่รู้จักระบาย เก็บสะสมความไม่พอใจไว้จนมากมาย แล้วเวลาระเบิดออกมามันก็เหมือนคลื่นระลอกใหญ่ ที่แรงเกินกว่าอีกฝ่ายจะรับไหว สร้างความเสียหายที่ยากจะเยียวยา

          ต่างจากคนที่ปรับความเข้าใจกันบ่อยๆ บางครั้งอาจจะดูเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนที่มีแผ่นดินไหวอยู่ตลอดเวลา แต่แผ่นดินไหวที่ไม่รุนแรง มันก็ไม่ได้สร้างความเสียหายไปมากกว่าโครงสร้างภายนอก ตึกอาจจะร้าวบ้าง บางครั้งอาจมีโอนเอน แต่ก็ซ่อมแซมได้ไม่ยาก ถ้าเทียบกับการเสี่ยงต่อการโดนสึนามิถล่มครั้งเดียวล่ะก็ เสียหายน้อยกว่ากันเห็นๆ 

ปัจจัยที่ 3

        โครงสร้างสังคมไทยเริ่มจะเปลี่ยนไปมากเรื่องมือที่ 3 ทั้งในทางที่ดี และไม่ดี ส่วนหนึ่งมองเป็นเรื่องธรรมดาที่สามารถมีได้ แถมเดี๋ยวนี้หญิงและชายกลับเท่าเทียมกันแล้วซะอีก แต่ในอีกแง่สังคมก็ประณามหยามเหยีดคนที่เป็นมือที่ 3 ให้ไม่มีพื้นที่ในสังคม

        ถึงแม้ว่าความรักจะไม่ได้มีได้ครั้งเดียว แต่สิ่งที่ควรจะมีต่อกันในการใช้ชีวิตคู่คือ “ความซื่อสัตย์” ค่ะ และการไม่นอกใจก็เป็นหนึ่งในความซื่อสัตย์ที่ทุกคนควรจะมีให้กัน เพราะถ้าคุณหาคนที่ใช่ไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดที่จะหยุด มันก็ไม่จบหรอกค่ะ คนนี้ก็จะเป็นคนที่ใช่ อีกไม่นานก็จะมีคนที่ใช่กว่าไปเรื่อยๆ เพราะคนที่ใช่ที่สุดนั้นไม่มีจริงค่ะ ตามหลักสัจธรรมสากลโลกที่ว่า Nobody‘s Perfect นั่นแหละค่ะ

        ความรักของคนเรา มันอาจมีวันที่จะน้อยลง หรือแม้แต่หมดลง แต่ความผูกพันนั้นไม่เคยหมดหรอกค่ะ ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้แก่กันก็เหมือนกัน ยิ่งคนที่เป็นครอบครัวเดียวกันด้วยแล้ว การที่จะทำให้ความรักเพิ่มพูนจนกลับมาสู่จุดเดิมได้นั้น คุณต่างก็รู้วิธีดีค่ะ จริงไหมคะ?

รูปประกอบจาก : อินเทอร์เน็ต 

ซ้ำขออภัยค่ะ