ขอมอบรางวัลดอกไม้มวลชน แก่พยาบาลผู้ปิดทองหลังพระในคุก มากว่า 10 ปี

คุก เป็นสถานที่ต้องสาปเป็นที่คุมขังคนเลว คนทำชั่ว ความเชื่อโดยพื้นฐานของเราจึงเชื่อว่า คุกควรเข้ม แกร่ง กร้าว เพื่อให้เหมาะสมแก่การคุมขังคนชั่ว คุกควรน่าสะพรึงกลัวเพื่อให้คนชั่วเหล่านั้นครั่นคร้าม แม้แต่ชื่อธรรมดาก็ยังต้องน่าเกรงขาม  แดนขังเดี่ยว แดนประหาร คุกบางขวาง ประตูผี เป็นต้น หลังกำแพงคุกจึงเป็นสถานที่ที่ไม่ควรกล้ำกราย เรื่องราวจากคุกจึงเป็นเรื่องราวจากโลกสีดำ เพราะมันไม่น่าพิสมัย เรื่องราวของคุกจึงกลายเป็นเหมือนเสนียดที่ไม่มีใครอยากข้องแวะหรืออยากใส่ใจ คนที่ผ่านคุกมาแล้วจึงเหมือนเป็นคนครึ่งผี ยิ่งได้ชื่อว่าขี้คุกแล้วละก็ไม่ต้องพรรณนาสรรพคุณกันเลย   

เรื่องราวจากคุกที่หลุดออกมาสู่โลกภายนอกมักเป็นเรื่องไม่น่าฟังมากกว่าน่าชื่นชม จนกระทั่งเราได้อ่านข้อความเล็ก ๆ จาก Facebook ที่เพื่อนส่งต่อมา และเล่าสู่กันฟังเป็นเรื่องของ....        

ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นพยาบาล แต่เธอต้องใช้ชีวิตเพื่อรักษาพยาบาลคนป่วยในคุกมายาวนานถึง ๑๐ ปีแล้ว เธอต้องรับผิดชอบดูแลคนคุกมากกว่า ๒๐๐๐ คน ตลอดทั้งวันและคืน (ขอย้ำว่าตัวเลขนี้พิมพ์ไม่ผิด) เพราะในคุกนี้ ไม่มีหมอ ไม่มีพยาบาล มีเพียงเธอต้องรับหน้าที่โดยลำพัง ครั้งหนึ่งเคยมีอัตราหมอและพยาบาลแต่เขาเหล่านั้นก็ลาออก และไม่มีใครอยากมาบรรจุที่นี่  

คนคุกป่วย ไม่สามารถจำแนกแยกแยะเหมือนคนดีนอกคุกได้ เพราะคนคุกต้องขังอยู่ร่วมกัน วัณโรค เอดส์ หัวใจ มะเร็ง ตับแข็ง ผิวหนัง โรคเรื้อน โรคร้ายแรงอื่น ๆ ฯลฯ ทุกอย่างเหมือนต้องปกปิด หากเพื่อนนักโทษคนอื่นๆ รู้ว่าอีกคนหนึ่งเป็นโรคร้ายน่ารังเกียจ ชีวิตที่ถูกจำกัดอยู่แล้ว ยิ่งจะหนักข้อกว่าเดิมเหมือนตกนรกทั้งเป็น 

คนป่วยเหมือนคนนิรนาม ไม่มีใครอยากเปิดเผยประวัติ ปกปิดครอบครัว ไม่อยากบอกความจริงเพราะยังเชื่อว่าหากมีชีวิตรอดคุกมาได้ ชีวิตช่วงนี้อยากฝังกลบมันเสียให้สิ้น กระบวนการดูแล รักษา จึงยากกว่าปกติเพราะไม่เพียงอาการของโรค จิตใจของผู้ป่วยเหล่านั้น แต่จิตวิทยาหมู่ของคนป่วยและคนคุกเป็นเรื่องละเอียดอ่อนกว่าอีกหลายเท่า คนที่ทำหน้าที่ดูแล รักษาโรค รักษาจิตใจของเขาเหล่านี้ ต้องใจหนักแน่นกว่า เมตตากว่าและอดทนกว่าหลายสิบเท่า           

แม้ผู้หญิงคนนี้จะทำตามหน้าที่ แต่เธอทำมา ๑๐ ปีแล้ว ชีวิตของเธอน้อยคนนักที่จะรู้ เธอว่าเธอทำงานตามหน้าที่ แต่เราว่าเหมือนสังคมทอดทิ้งเธอ ให้เธอต้องรับโทษในคุกมาแล้ว ๑๐ ปีเช่นกัน      

ใกล้วันแม่แล้ว เธอก็มีแม่ มีพ่อ แต่เธอคงไม่สะดวกหรือไม่มีโอกาสที่จะไปเยี่ยมพ่อแม่เช่นคนอื่น ๆ เพราะคนป่วยไม่เลือกวันเวลาป่วย ความตายไม่เว้นวันหยุด ความรับผิดชอบในงานของเธอผูกเธอให้ไปไหนไม่ได้ เธอยังไม่มีลูก คงไม่มีโอกาสแล้ว เพราะครอบครัวของเธอล่มไปแล้วจากงานในคุกที่ไม่เหลือเวลาพอให้เธออยู่กับครอบครัว เธอต้องแยกจากครอบครัวมาอยู่ในคุกเพราะงานกับคนป่วยอีกสองพันคน ไม่มีโอกาสให้เธอเลือกบ้านได้ตามใจ เหลือเชื่อว่าเธอต้องอาศัยอยู่บ้านใกล้ๆ คุก ระหว่างรักษาห้องต้องปิดล็อกเพื่อป้องกันนักโทษ เพื่อมาตรการรักษาความปลอดภัย เธอใช้ line, Facebook ไม่ได้ เพราะเพื่อความปลอดภัย เธอติดต่อกับเพื่อนน้อยเพราะเวลาไม่เหลือ            

เหลือเชื่อว่าความพยายามทำหน้าที่ของเธอ ทำให้เธอเลือกชีวิตเหมือนคนอื่น ๆไม่ได้ ชีวิตวัยหนุ่มสาวที่มีความฝันสีทองของเธอกำลังผ่านไป แต่ผู้หญิงคนนี้ ยังทนทำหน้าที่นี้อยู่ มาบัดนี้ได้ทราบว่าเธอจะวางมือแล้ว อาจเป็นเพราะก่อนความฝันสุดท้ายจะจางหาย เธอควรได้โอกาสเลือกบ้าง  อาจเป็นเพราะบ่าของเธอเล็กเกินไปกว่าจะแบกภาระนี้ต่อไปโดยลำพังแล้ว            

สังคมเรามีรางวัลยกย่องคนทำดีมากมายให้เป็นแบบอย่างของเยาวชน  มีดารานักร้อง Celeb ได้รับคำยกย่องว่าเป็นแม่ดีเด่น เป็นลูกดีเด่น เป็นต้นแบบ เป็นตัวอย่างหญิงไทย เป็นแบบอย่างของสังคมไทยมากมาย ได้กำลังใจและกำลังเงินเป็นรางวัลนับล้าน ๆที่เปลี่ยนชีวิตได้ แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องปิดทองหลังคุกเช่นเธอ  เราอยากภาวนาให้สักหน่วยงานหนึ่ง เห็นสิ่งที่เธอทำและให้กำลังใจกับเธอบ้าง            

เราว่างานของเธอ หัวใจของเธอ มีค่าเกินกว่าจะประมาณ ก่อนความฝันสุดท้ายของเธอจะหายไป ให้เธอได้เป็นแบบอย่างแท้ๆ ของคุณงามความดี ก่อนสังคมจะไม่เชื่อว่ามี “คนทำดี” อยู่จริงๆ