คำประกาศ ซีแอตเติล : หัวหน้าเผ่าอินเดียนแดง

โปรดใช้ วิจารณญาณ ในการอ่าน 

ของฝากจากปรัชญา: สุนทรพจน์ของซีแอตเติ้ล - "นิเวศสำนึก" ความผูกพันระหว่างมนุษย์กับโลกธรรมชาติ

“Chief Seattle Speech” เป็นสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดบทหนึ่ง กล่าวโดย “ซีแอตเติ้ล” (Seattle) หัวหน้าชาวอินเดียนแดงเผ่า “Suquamish” ที่แสดงถึงความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างมนุษย์กับโลกธรรมชาติ ตามลักษณะแนวคิดเรื่อง “นิเวศสำนึก” (Ecological Conscience) ใน จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม (Environment Ethics) สุนทรพจน์ฉบับนี้เป็นการกล่าวตอบข้อเสนอที่ใช้บีบบังคับขอซื้อดินแดนของประธานาธิบดีสหรัฐ ในปี ค.ศ. 1854 มีการแปลเป็นภาษาไทยมาแล้วหลายครั้ง เท่าที่ปรากฎ คือ “ถ้อยประท้วงของคนป่า”

โดย พจนา จันทรสันติ และ “ความผูกพันระหว่างมนุษย์ & ธรรมชาติ” โดย พิสิษฐ์ ณ พัทลุง ในนิตยสาร CENTRAL PREMIERE ฉบับที่ผมเลือกมาแปลนี้ เป็นฉบับสรุปย่อเพื่อใช้เป็นเอกสารประกอบงานเอ็กซ์โป (Expo) ในปี ค.ศ. 1974 ที่จัดขึ้นที่วอชิงตัน ซึ่งมีความกระชับ ไพเราะ และได้ใจความในระดับหนึ่ง ในที่นี้ผมนำมาแปลเพื่ออ่านทบทวนกันอีกครั้งหนึ่งว่า คนกลุ่มหนึ่งที่เคยถูกมองว่าป่าเถื่อนไร้อารยธรรม

ในปัจจุบันก็คงจะเป็นที่พิสูจน์แล้วว่า จิตวิญญาณที่หายไปของคนกลุ่มนี้ ส่งผลอย่างไรต่อผืนแผ่นดินของพวกเขาบ้าง เฉพาะพายุเฮอริเคนแคทริน่าที่พัดเข้าสู่อ่าวเม็กซิโกเมื่อ 3 ปีที่แล้ว และสภาวะโลกร้อนที่มีสหรัฐอเมริกาเป็นตัวการสำคัญ ก็น่าจะใช้พิสูจน์อะไรต่ออะไรได้ดี

สุนทรพจน์ของหัวหน้าซีแอตเติ้ล

แปลโดย dreamingbutterfly

ท่านประธานาธิบดีแห่งวอชิงตันได้ยื่นข้อเสนอว่า ท่านปรารถนาที่จะซื้อดินแดนของพวกเรา แต่ท่านจะซื้อหรือขายผืนฟ้าและผืนดินได้อย่างไร ความคิดนี้เป็นเรื่องแปลกประหลาดยิ่งสำหรับพวกเรา หากพวกเรามิได้เป็นเจ้าของความสดชื่นของสายลม และความสดใสของสายน้ำแล้ว ท่านจะซื้อมันไปได้อย่างไร

ทุกๆ แห่งบนผืนแผ่นดินเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์สำหรับคนของเรา ทุกๆ แกนในอันสดใสของต้นสน ทุกๆ เม็ดทรายบนชายฝั่ง ทุกๆ สายหมอกในป่าทึบ ทุกๆ ทุ่งหญ้า ทุกๆ เสียงร้องของแมลง ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นความศักดิ์สิทธิ์ ในความทรงจำและประสบการณ์สำหรับคนของเรา

เรารู้สึกถึงยางไม้ที่ไหลวนเวียนผ่านต้นไม้ เช่นเดียวกับที่เรารู้สึกถึงโลหิตที่ไหลวนเวียนผ่านเส้นโลหิตของเรา เราเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดิน และผืนแผ่นดินก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา ดอกไม้หอมคือน้องสาวของเรา หมี กวาง และนกอินทรีย์ คือพี่ชายและน้องชายของเรา ก้อนหินบนยอดผา หยาดน้ำค้างในทุ่งหญ้า เสียงหัวใจเต้นของลูกม้า และมนุษย์ทั้งมวลก็เป็นดั่งเช่นสมาชิกในครอบครัวเดียวกัน

สายน้ำอันสดใสที่เคลื่อนไหวอยู่ในกระแสคลื่นและลำธารมิได้เป็นเพียงน้ำ แต่เป็นโลหิตของบรรพบุรุษของพวกเรา ถ้าเราขายแผ่นดินนี้ให้กับท่าน ท่านควรระลึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ เงาสะท้อนในสายน้ำที่บริสุทธิ์ของทะเลสาบ ที่บอกเล่าเหตุการณ์และความทรงจำในชีวิตของพวกเรา เสียงกระซิบของน้ำที่เป็นเสียงของบิดาของบิดาของพวกเรา

สายน้ำเป็นพี่น้องของเรา พวกเขาช่วยระงับความกระหายของเรา พวกเขาช่วยพยุงเรือแคนูและเลี้ยงดูลูกหลานของเรา ดังนั้นท่านควรมอบมิตรภาพและความเมตตาปราณีแก่สายน้ำ เหมือนกับที่ท่านมอบมิตรภาพและความเมตตาปราณีแก่พี่น้องของท่าน

ถ้าเราขายผืนแผ่นดินของเราให้กับท่าน จงจดจำว่าสายลมเป็นสิ่งที่พิเศษสุดสำหรับเรา สายลมที่แบ่งปันจิตวิญญาณของมันแก่การเลี้ยงดูสรรพชีวิต สายลมที่มอบลมหายใจแรกให้แก่บรรพบุรุษของเรา เช่นเดียวกับตอนที่รับมันกลับไปในวาระสุดท้าย ท่านควรเก็บมันไว้เป็นส่วนหนึ่งของความศักดิ์สิทธิ์ เป็นสถานที่ที่ให้ผู้คนสามารถลิ้มรสสายลมที่หอมหวานจากหยาดน้ำหวานของดอกไม้

ท่านจะสอนลูกหลานของท่านเหมือนกับที่เราสอนลูกหลานของเราหรือไม่ ว่าผืนแผ่นดินนี้เป็นมารดาของพวกเรา สิ่งใดที่บังเกิดแก่ผืนแผ่นดิน มันจะบังเกิดแก่ลูกหลานของผืนแผ่นดินนี้เช่นกัน

นี่คือสิ่งที่เรารู้ ผืนแผ่นดินมิได้เป็นของมนุษย์ แต่มนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดิน ทุกสรรพสิ่งเชื่อมโยงกันเหมือนสายโลหิตที่หลอมรวมเราไว้ร่วมกัน มนุษย์มิได้เป็นผู้ถักทอสายใยแห่งชีวิต แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของมัน ไม่ว่าเขากระทำสิ่งใดแก่สายใยนี้ เขาได้กระทำมันกับตนเอง

สิ่งเดียวที่เรารู้ พระเจ้าของพวกเราเป็นพระเจ้าองค์เดียวกับของท่าน ผืนแผ่นดินนี้เป็นสิ่งพิเศษสุดของพระองค์ และการทำร้ายผืนแผ่นดินก็คือการดูหมิ่นอย่างร้ายแรงต่อผู้ที่สร้างสรรค์มันขึ้นมา

วิถีชีวิตของท่านเป็นสิ่งลึกลับสำหรับเรา จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อควายทุ่งทั้งหลายถูกสังหารจนพินาศหมดสิ้น และฝูงม้าป่าทั้งปวงถูกทำให้เชื่อง จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อซอกลึกในป่าจะต้องอึกทึกไปด้วยสำเนียงของผู้คน และสันเขาถูกระโยงระยางไปด้วยสายโทรศัพท์ สุมทุมพุ่มไม้จะหมดไป และนกอินทรีย์ก็จะหมดไปเช่นกัน เราจะมีหน้ากล่าวคำอำลาต่อลูกม้าปราดเปรียวที่ถูกล่าได้อย่างไร จุดสิ้นสุดแห่งความมีชีวิตชีวานั้นเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการดิ้นรนเอาตัวรอด

เมื่อคนแดงคนสุดท้ายหายไปจากแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล ความทรงของเขาที่เป็นเหมือนเงาของก้อนเมฆที่เคลื่อนผ่านไปบนทุ่งหญ้า ชายฝั่งและชายป่าจะยังคงอยู่ในที่แห่งนี้หรือไม่ จิตวิญญาณแห่งคนของเราจะยังคงอยู่หรือไม่ 

พวกเรารักผืนแผ่นดินนี้เหมือนกับทารกแรกเกิดรักเสียงเต้นของหัวใจผู้เป็นแม่ ดังนั้นหากเราขายผืนแผ่นดินนี้ของเราให้กับท่าน ท่านจงรักมันให้เหมือนกับที่เรารัก ห่วงใยต่อผืนแผ่นดินนี้ให้เหมือนกับที่เราห่วงใย จงเก็บเอาความทรงจำเกี่ยวกับผืนแผ่นดินนี้ เมื่อแรกที่ท่านได้รับมันมาไว้ในดวงใจของท่าน จงรักษามันไว้เพื่อลูกหลานของท่าน และจงรักมันให้เหมือนกับที่พระเจ้ารักเราทุกคน

พวกเราเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดิน ท่านก็เช่นเดียวกัน ผืนแผ่นดินนี้เป็นสิ่งพิเศษสุดสำหรับพวกเรา และจะเป็นสิ่งที่พิเศษสุดสำหรับท่านเช่นเดียวกัน

สิ่งเดียวที่เรารู้แน่คือ มีพระเจ้าเพียงองค์เดียวเท่านั้น และพระองค์มิได้เป็นของคนแดงหรือคนขาวพวกใดพวกหนึ่ง เราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นพี่น้องกันทั้งสิ้น