ณ โรงพยาบาลอมก๋อย มันคือวิชาเลือก "ที่สุด" ของชีวิต

เชื่อว่ากระทู้นี้จะอยู่ในความสุข ความทรงจำ และในใจของผู้อ่านทุกคนครับ ตลอดไป

ออกตัวก่อนเลยว่าชีวิตตั้งแต่เจริญเติบโตมาเส้นทางก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรือดอกอะไรทั้งสิ้น สิ่งที่ได้พบ ได้เห็น ได้ทำมา อาจจะดูเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับหลายๆ คน แต่สำหรับเราแล้ว มันคือหนึ่งในที่สุดตลอด 23 ปี ตั้งแต่เกิดมา  เรื่องมีอยู่ว่า...

มีโอกาสได้ไปลงวิชาเลือก (elective) ที่โรงพยาบาลอมก๋อย จ. เชียงใหม่ (ย้ำว่าเชียงใหม่ มีเพื่อนๆ เราหลายๆ คนถามว่า จ. อมก๋อยนี่มันอยู่ตรงไหน .... โอ้ย ได้ยินแล้วเจ้จะเป็นลม สถาปนาเป็นจังหวัดให้เสร็จสรรพเลย) ไปในฐานะนักเรียนคนหนึ่ง ซึ่งเรียนมาแต่ทฤษฎี เคยได้ลงมือทำนู่นนี่นั่นระหว่างเรียน 3 ปีที่ผ่านมาบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ยังเรียกว่าขาดประสบการณ์ขั้น 10 ริกเตอร์เลย

ก่อนไปก็ทำการติดต่อประสานงานล่วงหน้าก่อนไปประมาณ 1 เดือน โทรไปเลยจ้า แนะนำตัวเอง บอกว่าอยากไป elective ที่นั่นค่ะ เค้าก็ตอบรับทันที เราก็ดีใจแบบงงๆ...แบบว่า เออ! ง่ายจัง เร็วมาก แล้วก็กูเกิ้ลหาข้อมูลก่อนไป สบายใจไปหนึ่งเปราะ เพราะที่นั่นมี 7-11 "เอาวะ ไม่อดตายแล้ว สโม้กกี้ไบท์ทุกวันก็ไม่เป็นไร" ตอนที่ไปก็ได้เรี่ยไรเงินจากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เพื่อนพี่ ทุกคนที่รู้จักไปด้วย เอาไปซื้อของไปบริจาคที่ โรงเรียน ตชด ท่านผู้หญิงประไพฯ (ซึ่งช่วงหาข้อมูล เห็นว่าไกลมาก พอได้เดินทางเข้าไปจริง โห โค-ตะ-ระ ไกลเลย แม่เจ้า เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง...)

ส่วนเรื่อง elective ที่ รพ. นั้น สนุกสนาน เร้าใจ อบอุ่น อร่อย ตื่นเต้น มีความสุขมาก เดี๋ยวจะเอาไฮไลท์มาเล่าให้ฟังพร้อมภาพปลากรอบ (อร่อยเน๊าะ) เอ้ย ภาพประกอบค่ะ

ปล. ภาพที่ถ่ายมาทั้งหมดมีทั้งขออนุญาตแล้วและไม่ได้ขออนุญาต (ซึ่งถือว่าผิดในเรื่อง confidentiality มาก) เพราะฉะนั้นทุกภาพที่นำมาเผยแพร่นี้ ขอความกรุณาอย่านำไปใช้ต่อในทางการโฆษณาหรือการค้าใดๆ ทั้งสิ้นนะคะ เดี๋ยวหนูจะติดคุกโดยไม่รู้ตัว ^^"

ขอเปิดด้วยภาพที่โรงเรียน ตชด ท่านผู้หญิงประไพฯ นะคะ การที่ได้มีโอกาสมาที่ รร แห่งนี้ หมู่บ้านที่ สมเด็จพระเทพฯ ไม่เคยลืมประชาชนของพระองค์ที่อยู่ห่างไกลขนาดนี้ ความรู้สึกมันเหมือนว่าแค่ได้มาเยือนที่ที่พระองค์เคยเสด็จก็รู้สึกเป็นเกียรติแก่ชีวิตมากๆ แล้ว

วันแรกที่เดินทางเข้าไปที่ อ. อมก๋อย จากบ้านของตัวเองซึ่งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง พอรู้อยู่ว่าไกล แต่พอเดินทางจริง โอ้โห ในใจนี่คิดอยู่อย่างเดียวว่า "เมื่อไหร่จะถึง" ระหว่างขับรถ ฝนก็ตกทั้งวัน สิริเวลารวมในการเดินทางปาไป 6.5 ชั่วโมง (นี่บินไปญี่ปุ่นได้สบายๆ เลยนะเนี่ย) ไปถึงวันเสาร์เย็นๆ ฝนตกพรำๆ ย้ายของเข้าหอพักที่ รพ. จัดไว้ให้ บริเวณรอบๆ รพ. ได้ยินแต่เสียงจิ้งหรีดร้อง พร้อมวัวอีก 1 ตัว วันที่ไปถึงหอพักเงียบมาก เพราะพี่ๆ พยาบาล พี่หมอลงเชียงใหม่กันหมด แอบวังเวงนิดนึงนะ แต่บอกเลย ออกซิเจน 100% จริงๆ อากาศเย็นสบายและสดชื่นมาก

แอบไปเซอร์เวย์ รพ. ระหว่างวันหยุดนิดนึง...ซึ่งเงียบมาก เป็นอย่างที่เห็น (น่าจะมีผู้ป่วยมาทำคลอด 1 เคส)

ผอ. รพ บอกว่าที่ รพ. นี้มีคนไข้มาทำคลอดปีที่ผ่านมาทั้งหมด 400 กว่าคน ซึ่งยังไม่รวม คนที่ทำคลอดที่บ้าน ใช้ไม้ไผ่ตัดสายสะดือ (มันยังมีอยู่จริงๆ) นะ ประชากรเกิดใหม่ที่นี่เยอะมาก เราก็ได้มีโอกาสได้เข้าไปดูเข้าไปช่วยทำคลอดด้วย ได้ลูกมาหลายคนเลย

ปล. จะสังเกตเห็นว่าหมายเลขห้องมีภาษากะเหรี่ยงด้วย เพราะคนไข้กะเหรี่ยงนี่ 70-80% เลย ซักประวัติกันสนุกสนานมาก

วันแรกที่ได้ฝึก รพ บรรยากาศดูครึกครื้นดี คนไข้แผนกผู้ป่วยนอกเฉลี่ยแต่ละวันก็ 100-200 คนเห็นจะได้ ซึ่งไม่น้อยเลยสำหรับโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง ได้แอบไปดูพี่หมอซักประวัติอยู่ คนไข้คนไหนพูดภาษาไทยไม่ได้เลยพี่หมอก็จะกดกริ๊งเรียกพี่พยาบาล "ขอคนแปลด้วยค่า" เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ ซึ่งเราคิดว่าภาษาก็เป็นอุปสรรคอย่างหนึ่งในการรักษาโรคเหมือนกันนะ เพราะความเข้าใจที่ตรงกันมันไม่ 100% แน่ๆ แต่พี่หมอพี่พยาบาลที่นี่เค้าเก่ง ประสบการณ์เยอะ เลยรู้ว่าถ้ามาแนวนี้จะเป็นอะไรได้บ้าง

ระหว่างช่วงที่ฝึกก็มีโอกาสได้ไปเดินดอย จุดประสงค์หลักคือ รพ. ไปตรวจและรักษาประชาชนและนักเรียน (ขั้นเบื้องต้น) และเราก็นำของไปบริจาคให้โรงเรียนด้วย ก่อนไปก็โทรถามครูใหญ่ (ผู้ซึ่งอุทิศตนมากๆ) เลยว่าอยากได้อะไรเป็นพิเศษ เพราะอยากจะให้ในสิ่งที่เค้าอยากได้จริงๆ

รร. นี้อยู่ในเขต อ. อมก๋อย แต่การเดินทางโดยรถต้องอ้อมไปทาง อ. แม่สะเรียง ผ่าน อ. สบเมย จ. แม่ฮ่องสอน, อ. ท่าสองยาง จ. ตาก เดินทางรวมหยุดพักด้วยก็เกือบ 1 วันละ หลังจากนั้นต้องเดินเท้าขนของซึ่งมีทั้งของบริจาค และกล่องยาแบบจัดเต็มจาก รพ. เข้าไปอีกประมาณ 2-3 กม. เนื่องจากต้องข้ามแม่น้ำ (สักชื่อนึงแหละ) แต่ระดับน้ำสูงมาก รถข้ามไปไม่ได้

มันน้ำตาซึมตรงที่ ระหว่างที่เราขับรถผ่านหมู่บ้านต่างๆ แล้วมีเด็กๆ เดินอยู่ข้างทาง พวกเค้ายกมือขึ้นไหว้ แม้จะไม่เห็นว่าคนในรถเป็นใครก็ตาม รู้เพียงแค่ว่าเป็นรถโรงพยาบาล มันอารมณ์แบบเหมือนเค้ารู้ว่าเราตั้งใจมา เรามาดีอ่ะ และช่วงที่ต้องเดินเท้าขนของไปที่ รร น้องๆ นักเรียนที่ รร ก็มาเดินลงมาต้อนรับพวกเราและช่วยกันขนของ ทำให้รู้สึกว่า เห้ย...ตื้นตันอ่ะ (อธิบายความรู้สึกไม่ถูกจริงๆ)

ระหว่างทางที่เดินไปที่หมู่บ้าน เจอคนไข้คนนึง กำลังถูกหามไป รพ. (รพ. ที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณ 3-4 ชม. โดยรถยนต์ อันนี้ยังไม่รวมที่ต้องไปโบกรถชาวบ้านคนอื่นเข้าไปที่ รพ. ในใจเรานี่แบบ...โอ๊ย ถ้าเราไม่เดินมาเจอกันนี่แม่อุ๊ยจะไหวมั๊ยเนี่ย) คุณหมอที่พาเราไป (ผอ. รพ. อมก๋อย) จึงบอกว่าเอากลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวหมอดูให้ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้น เดี๋ยวเอาขึ้นรถ รพ. ไปด้วยกัน ... คือ แบบนี้มันยังมีอยู่จริงๆ หรือเนี่ย

คุณยายคนนี้เป็นโรคที่เกี่ยวกับไต (ภาษาไทยเรียกอะไรนั้นไม่แน่ใจจริงๆ Nephritic syndrome อ่ะ) ไข้สูงปรี๊ด หมอเลยจัดยาให้ไป แล้วให้พี่พยาบาลมาเช็คดูเรื่อยๆ

กว่าจะไปเดินไปถึงที่หมู่ก็ตะวันจะตกดินละ แต่ก็เด็กๆ ก็ยังคงเล่นสนุกสนานกันอยู่ที่ ร.ร. (มีนักเรียนประมาณ 40 คน นอนที่หอพัก รร เพราะบ้านอยู่ไกล ต้องเดินหลายชั่วโมง ในช่วงวันธรรมดาจึงพักที่ ร.ร. เสาร์อาทิตย์ ก็ค่อยกลับบ้าน)

เดินผ่านเด็กๆ คนไหน ไม่ว่าจะตัวเล็กแค่ไหน ก็ยกมือไหว้พวกเราหมดเลย มันอิ่มใจ ปลิ้มใจมาก ปลื้มจิต์ อรอุมา ทัดดาว วิลาวัณย์ มาเองเลย ^^

ช่วงกลางคืนได้รับความอนุเคราะห์จากบ้านของพ่อหลวงให้พวกเรานอนค้างที่บ้านได้ ในหมู่บ้านนั้น ไม่มีไฟฟ้าใช้ ใช้แบตเตอรี่ต่อไฟเอา อาหารเย็นและกลางวันของอีกวันนึงได้รับจากน้ำใจของนักเรียนและคุณครูจาก ร.ร. ตชด. ทำให้กิน (เราเอาวัตถุดิบเข้าไปเองบางส่วน) ส่วนอาหารเช้าพี่ๆ พยาบาลก็โชว์ฝีมือเองเลย โดยความอนุเคราะห์เตา ถ่าน และกระทะหม้อจากบ้านพ่อหลวง อิ่มน้ำใจ ข้าวก็อร่อย ^^

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่คุณหมอตั้งโต๊ะตรวจสุขภาพนักเรียนและชาวบ้านที่ ร.ร. นี่แหละ ไปทันตอนที่น้องๆ เข้าแถวเคารพธงชาติพอดีเลย

นักเรียนบางคนตัวเล็กตัวน้อยก็ร้องไห้เตรียมไว้รอหมอเลย ฮ่าๆๆ ตอนซักประวัติต้องใช้ อสม คนท้องถิ่นผู้ซึ่งฟังแปลภาษากะเหรี่ยงให้เราได้ พี่ๆ พยาบาล และคุณหมอก็พูดได้บ้าง ฟังได้บ้างนะ เก่งมากๆ เลย คุณหมอก็ตรวจไป พี่ๆ เภสัชก็จ่ายยากันแทบไม่ทันเลย ยาสุดฮิตคือ ยา "เชาะกอแล" (ตอนแรกได้ยิน ช็อกโกแลตๆ อะไรวะ ช็อกโกแลต ฮ่าๆ) เป็นยาใช้ถ่ายพยาธิ

โฉมหน้าผู้อำนวยการ โรงพยาบาลอมก๋อย  ผู้ใจดี ให้เรามาฝึกงานด้วย นพ.ประจินต์ เหล่าเที่ยง .. จบแพทย์เชียงใหม่

ภาพบรรยากาศที่ ร.ร. ตชด นะคะ สมเด็จพระเทพฯ เพิ่งเสด็จมาเปิดโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ เป็นโชคดีของรักเรียนและชาวบ้านของที่นี่จริงๆ ค่ะ

โครงการเกษตรเพื่อนเป็นอาหารหลางวันค่ะ ปลูกมะละกอ กล้วย ฝัก เลี้ยงหมูหลุม ไก่ไข่ ฯลฯ


น้องกำลังขุดหาจิ้งหรีด
 

สิ่งที่อยากจะแชร์จริงๆ ส่วนหนึ่งก็คือความห่างไกลของพื้นที่นี้ ที่ทำให้การให้บริการด้านสาธารณสุขเป็นไปอย่างไม่เต็มที่ และหลักใหญ่ใจความต้องการจะแชร์ความอุทิศตน ความมีน้ำใจ ความเป็นกันเอง ของบุคลากรที่นี่ค่ะ เป็นสิ่งที่ประทับใจเรามากๆ เลย

พยากรณ์อากาศบอกว่า อ. อมก๋อยเป็นพื้นที่ภัยพิบัติอากาศหนาวเมื่อเร็วๆ นี้ แต่เรารู้สึกอบอุ่นมากๆ เลยนะ ที่ได้อยู่ที่นี่ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาแค่ 4 สัปดาห์ก็ตาม (รู้สึกว่าน้อยเกินไปด้วย เพราะเรื่มติดใจแล้ว)

ขอขอบคุณคุณ ไดอารี่สีน้ำตาล จาก http://pantip.com/topic/31159121