" มีชีวิตเคยชินกับการอยู่คนเดียว "

" มีชีวิตเคยชินกับการอยู่คนเดียว " ... เดินทางคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว 
เที่ยวคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว มานานจนเป็นเรื่องปกติ...

ไม่ได้รู้สึกว่าเหงาจนทนไม่ไหว หรือโหยหาใครซักคนแต่อย่างใด, รู้สึกว่าเราสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างมีความสุขดี , อาจจะรักสันโดษมากไปด้วยซ้ำในบางครั้ง...

แต่บางทีก็อดสงสัยไม่ได้ว่า... มันจะดีกว่านี้มั๊ยนะ ? 

ถ้านั่งกินข้าว แล้วเงยหน้าไปแล้วไม่ต้องเจอแต่เก้าอี้ว่างๆ ?

ถ้าดูหนัง แล้วมีคนรู้ใจนั่งอยู่ข้างๆแทนคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก ? 

ถ้าเดินทางไปไหนไกลๆแล้วมีคนไปด้วย หรืออย่างน้อยๆมีใครซักคนให้โทรหาแล้วบอกเค้าว่า พออยู่ห่างกันแล้วเราคิดถึงเค้านะ...

ก็ยังคงสงสัย... ในบางที...

หากเราอยู่คนเดียวแล้วมีความสุขดี เรายังจำเป็นต้องมีใครอีกมั๊ย ?

หรืออาจจะมีบ้างไหม ใครที่สักคนที่กำลังรู้สึกและสงสัยคล้ายๆกัน ?

ว่าชีวิตเรา... " เต็มและพอดีแล้ว "

หรือลึกๆในใจเรากำลัง " ขาดและรอคอย " ใครบางคนอยู่กันแน่... : )

เคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม...