จดหมายจากลูกคนที่ 4

ถึงพี่ๆและน้องๆของกู
 ใครที่เป็นลูกของ..................................หันมาดูแม่ของตัวเองบ้างได้ไหม..กูลูกชายคนที่4จากลูก9คน. ดูแลแม่มาตั้งแต่กูอายุ15..ตอนนี้กู50แล้ว.ยังไม่เห็นมีใครมารับแม่ไปเที่ยวบ้านหรือพาแม่ไปเที่ยวหรือมาหาแม่แล้วอยู่กับแม่นานๆเลย..พวกเห็นแก่ตัว..

ย้ายหรือแยกครอบครัวหนีกันไปหมด.ปล่อยให้กูดูแลแม่อยู่คนเดียว อะไร อะไรก็กูแม่จะไปหาหมอก็กู.แม่จะไปธุระที่ไหนก็กู..มีไหมที่แม่โทรไปหาแล้วพวกเอ็ง.แล้วพวกเอ็งรีบมารับแม่ไป..มีมั้ย..สักครั้ง..มีแต่ย้อนถามว่ากูอยู่ไหน.เวลาพวกมีเรื่องทะเลาะกันจะเรื่องผัวเมียหรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่.

พวกเอ็งชอบสร้างปัญหาให้แม่.แก้กันเองไม่ได้เหรอจะต้องให้แม่มารับรู้ทำไม.โทรมาฟ้องกันจัง.แต่เวลาพวกเอ็งไปเที่ยวกันไม่เห็นมีใครโทรมาชวนแม่เลย.มีแต่หลบไปหรือแอบไปกลัวแม่จะขอไปด้วย.แต่วันไหนแม่มีเงินมากๆ..แม่จะเอาอะไรเดี๋ยวเอารถมารับไปซื้อ..

แม่ไม่เอาของอะไร.พวกเอ็งยังหามาให้.มากันทุกวันวันละหลายๆรอบ.จนหัวกระไดไม่แห้ง.แต่พอแม่หมดตัง.มีแต่แมวเดินผ่านหน้าบ้าน(ที่บ้านไม่ได้เลี้ยงหมา)นอกนั้นไม่เห็นมีมาอีกเลย.พวกเอ็งอยู่ข้างนอกไม่เคยมารับรู้เรื่องราวอะไรของแม่

.พวกเอ็งรู้ไหมแม่ขี้เยี่ยวเวลาไหน.ส้วมแม่พังหรือยัง.แม่ทำกับข้าวกินอย่างไร.แม่นอนตอนไหน.แม่นอนที่ไหน.และแม่นอนอย่างไร.รู้กันสักเรื่องไหม.ใครตอบถูกกูจะไปกราบตีนถึงบ้านเลย..ที่กูระบายเนี่ยเพราะกูเหลืออดคิดมากบวกกับการน้อยใจ

.ที่พวกเอ็งไม่เคยสนใจไม่เคยถามไม่เคยมาดูแลแม่เหมือนกูเลยทำไมต้องทำแบบนี้กับกูด้วย.อีกไม่กี่ปี.ไม่ก็กูต้องตาย.หรือไม่ก็แม่ตายก่อน.พวกเอ็งเลือกเอาว่า.จะเอาสวรรค์หรือนรก.เหลือเวลาอีกแค่คนละนิดมาแบ่งบุญจากกูไปบ้างก็ได้.กูไม่หวงหรอก...

พวกเอ็งอ่านแล้วเอาไปคิดว่าสิ่งที่พวกทำอยู่ทุกวันนี้..ถูกหรือผิดแล้วเห็นแก่ตัวกันหรือไม่..แล้วถ้ามีใครถามเรื่องการดูแลเอาใจใส่คุณแม่จากพวกเอ็ง พวกเอ็งอย่าเอาเรื่องแม่ไปพูดที่ไหนนะว่าฉันรักแม่ผมรักแม่ห่วงแม่..หนอนจะออกจากปากพวกเอ็ง..อายเขา..รีบมาแบ่งบุญไปซะก่อนที่พวกเอ็งจะเสียใจ............จากลูกคนที่4

 ชาย เมืองทอง